Indeks1 Podstawa, domki i chatki: tektura i korek do szopek2 Na podłogi i dachy: słoma i mech do szopek3 Oświetlenie szopki Budowa chatek bożonarodzeniowych DIY z korka, wykorzystanie sztucznego mchu do szopki, wybór żarówek do lampek bożonarodzeniowych. Krótko mówiąc: jak zbudować spersonalizowaną szopkę bożonarodzeniową z…
Indeks1 Ołówek, który się nigdy nie zużywa2 Design 100% Made in Italy3 Ołówek Jubilee Perpetua dostępny wyłącznie w Holyart Ołówek Perpetua wykonany jest z materiału Zantech, materiału składającego się w 80% z grafitu pochodzącego z recyklingu. Innowacyjny i zrównoważony, znajdziesz go w Holyart w specjalnej…
Indeks
Wiemy, że religia chrześcijańska rozwijała się przez wieki w różnych wyznaniach religijnych, zjednoczonych faktem, że uważają Jezusa Chrystusa za swój punkt oparcia, a Jego Słowo za podstawę wiary. Chrześcijanie katoliccy, prawosławni i protestanccy podzielająwyznania wiary, lub nicejsko-konstantynopolitańskiego, zdefiniowanego na pierwszym soborze nicejskim w 325 r. n.e. W szczególności są to nakazy oparte na jedności Boga, naturze Jezusa i Trójcy. W szczególności zarówno katolicy, jak i protestanci wierzą w jednego Boga w trzech równych i odrębnych Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Trójca Święta: znaczenie i ikonograficzne przedstawienie
Pojęcie Trójcy Świętej streszcza fundamentalną doktrynę Kościoła katolickiego…
To powiedziawszy, różnice między katolikami i protestantami są liczne i znaczące, począwszy od interpretacji Pisma Świętego, po autorytet papieża i duchowieństwa w ogóle, ale także obejmujące wiele sakramentów i istotnych dogmatów. Przez wieki te różnice były przyczyną starć i krwawych wojen, ale podejmowano próby pojednania między tymi dwiema grupami. Od swoich początków w XVI wieku, reformacja protestancka narzucała się jako wyraźna i często gwałtowna krytyka Kościoła katolickiego, w jego organizacji politycznej i w wielu jego głównych aspektach teologicznych. Separacja między protestantami i katolikami wpływała na historię współczesnej Europy przez stulecia i definicję tożsamości narodowych nie tylko z religijnego punktu widzenia, ale także z politycznego, etycznego, społecznego i obywatelskiego. Kiedy 31 października 1517 roku augustianin Marcin Luter wywiesił swoje 95 tez na drzwiach kościoła Wszystkich Świętych w zamku w Wittenberdze, uczynił to z zamiarem potępienia nieuczciwej sprzedaży odpustów promowanej przez papieża Leona X. W oczach zakonnika obietnica odpuszczenia grzechów w zamian za darowiznę pieniężną wydawała się nie do przyjęcia. Jednak od początku było jasne, że kontrowersja rozpoczęta przez Lutra wykraczała poza sprzedaż odpustów i faktycznie, kiedy został wezwany przez Sejm w Wormacji, aby odwołać swoje oskarżenia, ogłosił swój zamiar reformy chrześcijaństwa we wszystkich jego aspektach. Tak rozpoczęła się reformacja protestancka, schizma, która podzieliła Kościół i Europę na dwie części i doprowadziła do rozwoju dwóch odrębnych religii chrześcijańskich.
Odpust zupełny: znaczenie, pochodzenie i jak go uzyskać
Czym jest odpust zupełny? Oto powód dla którego papież Franciszek udzieli go tym…
Przyjrzyjmy się głównym różnicom między katolikami a protestantami.
Zarówno katolicy, jak i protestanci uważają Słowo Jezusa za podstawę swojej doktryny. Ale protestanci wyznają wystarczalność i autorytet Pisma Świętego, jedynego wiarygodnego źródła objawienia Boga dla ludzkości, jedynego kryterium odniesienia dla właściwego zachowania, jakie musi mieć dobry chrześcijanin, jedynego klucza do zbawienia.
Nie jest przypadkiem, że formuła Sola Scriptura jest pierwszą z pięciu solas, pięciu formuł podsumowujących myśl teologiczną protestanckiej religii chrześcijańskiej. Oto wszystkie:
W przeciwieństwie do protestantów, katolicy uznają zasadnicze znaczenie Biblii, ale także Tradycji, Świętej Tradycji lub wszystkich tych doktryn i dogmatów ustanowionych w Kościele katolickim na przestrzeni jego historii, zarówno ustnie, jak i pisemnie, uznawanych za depositum fidei, „depozyt wiary”, który Jezus przekazał swoim Apostołom, a który duchowieństwo przekazało wiernym na przestrzeni wieków. Mówimy o doktrynach rzymskokatolickich podniesionych do rangi prawdziwych dogmatów, ale także powiązanych z adoracją Madonny i Świętych.
Inna zasadnicza różnica między protestantyzmem a katolicyzmem dotyczy autorytetu Papieża w szczególności i duchowieństwa w ogóle. Katolicy uważają Najwyższego Papieża za głowę Kościoła, następcę św. Piotra, któremu Jezus powierzył prowadzenie swoich wiernych. Jego autorytet opiera się na Piśmie Świętym i świętej Tradycji Kościoła rzymskokatolickiego.
Protestanci z kolei uznają tylko Chrystusa za głowę Kościoła wszech czasów. Żaden człowiek, nawet oświecony łaską, nie posiada nieomylności, aby móc przywłaszczyć sobie tę władzę. Protestantyzm nie wierzy w sukcesję apostolską, na której katolicy opierają autorytet i nieomylność papieża, i nie uznaje, że Apostołowie lub Piotr mają większe oświecenie niż to, które Duch Święty zesłany przez Boga daje każdemu człowiekowi. Wszyscy ludzie są równi, wszyscy mają zdolność rozumienia Pisma Świętego. Chociaż protestanccy pastorzy zajmują rolę w Kościele, nie mają wyłącznych praw do sakramentów i nie cieszą się przywilejami w porównaniu z innymi ludźmi.
Protestanci nie uznają sukcesji apostolskiej istnienie czyśćca, jako miejsca przeznaczonego do zadośćuczynienia za grzechy zmarłych, którzy nie mieli czasu na pokutę. Pismo Święte nie mówi o nim wystarczająco dużo, aby wyjaśnić jego istnienie. Dla nich istnieje tylko piekło i niebo, a śmierć Chrystusa na krzyżu była wystarczającą zapłatą za wszystkie grzechy ludzi, bez potrzeby tymczasowej kary.
Podczas gdy katoliccy chrześcijanie widzą drogę do zbawienia w wierze, w „zasłużonych uczynkach” i w sakramentach, protestanci widzą w Chrystusie na krzyżu jedyne prawdziwe zadośćuczynienie możliwe za grzechy ludzi.
Protestanci uznają tylko dwa sakramenty, a mianowicie te ustanowione przez Jezusa w Piśmie Świętym: chrzest i Eucharystię. Wszystkie pozostałe są rytuałami ustanowionymi przez ludzi Kościoła. Jednak w Eucharystii odrzucają koncepcję przeistoczenia: Chrystus nie jest naprawdę obecny w chlebie i winie, jak wierzą katolicy, ale jego obecność jest symboliczna, obrzęd jest tylko sposobem na upamiętnienie Ostatniej Wieczerzy i Jego ofiary.
W protestantyzmie chrzest nie ma żadnej wewnętrznej skuteczności, służy jedynie do manifestacji wiary ochrzczonych, którzy powinni przystąpić do sakramentu dopiero po przygotowaniu się poprzez szkolenie katechetyczne. Protestanci praktykują chrzest przez zanurzenie, zgodnie z nauką Jana Chrzciciela.
Jeśli chodzi o spowiedź i pokutę, pierwsza nie ma szczególnej wartości, ponieważ każdy człowiek musi mieć swój własny dialog kierowany przez Boga, w którym rozpoznaje swoje własne grzechy i ograniczenia. Dlatego żaden duchowny nie ma prawa przyjmować i słuchać grzechów innych. Chrześcijanin protestancki wyznaje swoje grzechy w prywatnej modlitwie do Boga. Niektóre kościoły protestanckie włączają jednak moment modlitwy wyznania grzechów do celebracji. Na przykład w Kościele anglikańskim spowiedź i rozgrzeszenie są wypowiadane zbiorowo podczas celebracji Eucharystii.
Protestanci uznają jedynie oddanie Bogu Jedynemu i Trójjedynemu. Każda forma oddania, czy to do Madonny, czy do Świętych, jest formą bałwochwalstwa. Przyznają, że Maryja poczęła Jezusa, pozostając Dziewicą, ale odrzucają Niepokalane Poczęcie, czyli Jej narodziny bez grzechu pierworodnego. Ponieważ narodziła się jak wszyscy inni z mężczyzny i kobiety, musiała zostać przez to dotknięta i z tego samego powodu nie uznają Jej Wniebowzięcia, ponieważ nie ma o tym wzmianki w Piśmie Świętym. Maryja była kobietą o wyjątkowej wierze, ale nie ma mocy wstawiennictwa u Boga w imieniu ludzi.
Chociaż katoliccy chrześcijanie również przywiązują dużą wagę do oddzielenia koncepcji oddania od bałwochwalstwa, ponieważ rozróżniają cześć, oddanie i adorację, przyznają kult Świętych (dulía) i kult Madonny (iperdulía), różny od tego, który jest skierowany wyłącznie do Boga (latría).
Protestanci nie uznają autorytetu religijnego jako takiego, lecz jedynie autorytet Boga, dlatego też tylko do Niego wolno kierować modlitwy, błagania i prośby.
Oto modlitwa za chorych, którą można skierować do Jezusa lub Matki Bożej, aby uzyskać ulgę dla siebie lub bliskich Choroba to stan cierpienia, który dotyka każdego człowieka w różnych momentach życia. Świadomość naszej kruchości i bezbronności często wynika z fizycznego bólu, którego doświadczamy od najmłodszych…
Indeks1 Jaka jest modlitwa do Matki Bożej Pompejańskiej?2 Błaganie do Matki Bożej Pompejańskiej: tekst3 Padre Pio i róża dla Matki Boskiej Pompejańskiej4 Sanktuarium Matki Bożej z Pompejów 8 maja obchodzimy święto Matki Boskiej Różańcowej. Dzisiaj skupiamy się na fundacji Sanktuarium w Pompejach i sposobie odmawiania…
Indeks
Październik to miesiąc różańca i nie sposób o nim mówić bez skupienia się na postaci Madonny, która jest zarówno symbolem, jak i inspiracją tego ukochanego nabożeństwa. To właśnie Ona w 1208 roku podarowała pierwszy różaniec świętemu Dominikowi Guzmanowi, ojcu założycielowi zakonu dominikanów, uznając go za najskuteczniejszą broń przeciwko herezjom oraz narzędzie wiary i nawrócenia bez przemocy. Z biegiem czasu Matka Boska Różańcowa stała się jednym z najczęściej powtarzających się wizerunków Maryi Panny, zwłaszcza po kontrreformacji. Objawienie świętemu Dominikowi dało początek kultowi Matki Boskiej Różańcowej, który Kościół upamiętnia 7 października, w dniu bitwy pod Lepanto w 1571 roku, w której flota Świętej Ligi pokonała flotę Imperium Osmańskiego.
Ikonografia Matki Boskiej Różańcowej jest również niepodważalna: odziana w lśniącą, błękitną szatę, trzymająca różaniec w dłoniach, a często z Dzieciątkiem na rękach, Maryja otoczona jest przez świętych Dominika de Guzman i świętą Katarzynę ze Sieny.
Jednym z głównych ośrodków kultu Matki Boskiej Różańcowej jest Sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej w Pompejach, gdzie co roku miliony wiernych z całego świata pielgrzymują, aby modlić się do Matki Boskiej i prosić o Jej łaski. Kamień węgielny pod Sanktuarium położono 8 maja 1876 roku. Z tej okazji odmawiana jest modlitwa napisana przez Bartolo Longo jako akt miłości i oddania Matce Bożej Różańcowej z Pompejów. Tę samą modlitwę odmawia się również 7 października, w święto Matki Bożej Różańcowej.
Święty Dominik Guzmán i dostarczenie różańca
Święty Dominik Guzmán, zakochany w Chrystusie, przyżył swoje życie dzieląc je między nauczanie i modlitwę…
Święto Matki Bożej Różańcowej, obchodzone 7 października, jest w rzeczywistości ewolucją święta Matki Bożej Zwycięskiej, ustanowionego tego samego dnia przez papieża Piusa V dla upamiętnienia i uczczenia zwycięstwa Ligi Świętej, złożonej z Wenecji, Hiszpanii i Państwa Kościelnego, nad Imperium Osmańskim. Bitwa miała miejsce 7 października 1571 roku i wtedy, według legendy, papież Pius V wezwał wszystkie chrześcijańskie siły zbrojne do odmawiania różańca przed przystąpieniem do bitwy. Z tego powodu był tak pewien zwycięstwa, że nakazał bić w dzwony jeszcze przed zakończeniem bitwy, ogłaszając zwycięstwo chrześcijan. Rzeczywiście zwyciężyli i przypisali zwycięstwo Matce Bożej i Jej pełnemu miłości wstawiennictwu. Od tego czasu 7 października jest poświęcony Matce Bożej Zwycięskiej. Następca Piusa V, papież Grzegorz XIII, zmienił dedykację na Matkę Bożą Różańcową lub Matkę Bożą Różańcową.
Wspominaliśmy już, że w ikonografii sakralnej Matka Boska Różańcowa jest często przedstawiana pomiędzy świętym Dominikiem de Guzmanem a Katarzyną ze Sieny, patronką Włoch i jedną z najsłynniejszych mistyczek-wizjonerek w historii. Ona również była związana z zakonem dominikanów jako członkini tercjarek dominikańskich, znanych jako Siostry Pokuty św. Dominika. Wspomnieliśmy już, że święty Dominik de Guzman, święty zakochany w Chrystusie, był ojcem założycielem zakonu dominikanów. Wielki przeciwnik herezji, Matka Boska, dała mu siłę do walki z nimi bronią Różańca, a on dzielił swoje życie między głoszenie nauk a modlitwę. Mówiono o nim, że był: „Czuły jak matka, silny jak diament”.
Święta Katarzyna ze Sieny: patronka Włoch
Święta Katarzyna ze Sieny, z kobiety wywodzącej się z ludu, stała się doradcą papieży i książąt…
Wybór tych dwóch świętych u boku Maryi odzwierciedla znaczenie, jakie zakon dominikanów miał w szerzeniu kultu Matki Boskiej Różańcowej od czasów starożytnych. Jednym z najsłynniejszych przedstawień Matki Boskiej Różańcowej jest płótno przypisywane Luca Giordano, znajdujące się w Bazylice Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pompejach. Również na tym obrazie Madonna przedstawiona jest z Dzieciątkiem na rękach, podczas gdy Dzieciątko podaje różaniec świętemu Dominikowi, a Matka Boska jeden różaniec świętej Katarzynie.
Ikonografia Matki Boskiej Różańcowej opiera się na ikonografii Matki Boskiej Pasowej, która ją poprzedzała. Kult Matki Boskiej Pasowej nawiązuje do epizodu, w którym św. Tomasz, nie wierząc w wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, zażądał otwarcia jej grobu, ale znalazł jedynie pas jej habitu. Święty Pas, czyli Święty Cingolo, jest przechowywany jako cenna relikwia w katedrze w Prato. 8 września, w dniu, w którym tradycyjnie obchodzi się święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, jest on uroczyście wystawiany na widok publiczny.
Narodzenie Maryi, kiedy i dlaczego jest obchodzone?
8 września obchodzimy święto narodzin Maryi, matki najwspanialszej, kobiety…
Błogosławiony Bartolo Longo był nie tylko autorem modlitwy do Matki Boskiej Pompejańskiej, ale także wielkim propagatorem nabożeństwa różańcowego. Pochodzący z Apulii, żył w drugiej połowie XIX wieku i przez długi czas pracował jako prawnik, propagując idee antyklerykalne i pasję do różańca i spirytyzmu. Dopiero później przyjął wiarę i wstąpił do Trzeciego Zakonu Świętego Dominika. Poślubił hrabinę Mariannę Farnararo De Fusco, bardzo bogatą wdowę, której majątkiem został zarządcą i nauczycielem jej dzieci. Podczas eksploracji posiadłości żony w pobliżu Pompejów usłyszał tajemniczy głos, który namawiał go do szerzenia Różańca dla zbawienia. Zainspirowany tym głosem, Longo zaczął głosić nabożeństwo do Różańca Świętego Matki Boskiej Pompejańskiej. To on odzyskał obraz Matki Boskiej Różańcowej pędzla Luki Giordano, podarowany mu przez siostrę Marię Concettę de Litala, któremu przypisywano liczne cuda i wielkie moce uzdrawiające. Pozwoliło mu to zebrać fundusze na budowę Sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej w Pompejach. Sanktuarium w Pompejach odwiedziło trzech współczesnych papieży: Jan Paweł II, Benedykt XVI i Franciszek.
Ojciec Pio był również głęboko oddany Matce Bożej Różańcowej z Pompejów i odbył pielgrzymkę do jej sanktuarium co najmniej trzy razy w swoim życiu. Krótko przed śmiercią święty otrzymał od czciciela dar w postaci czerwonych róż i poprosił, aby jedną z nich zaniesiono Matce Bożej z Pompejów jako ofiarę. Wierny przystał na prośbę, a róża przetrwała i pozostała w pąkach przez długi czas, nawet po śmierci Ojca Pio.
Indeks1 Pielgrzymki Wiary2 Pielgrzymka do Medjugorja3 Pielgrzymka do Lourdes4 Pielgrzymka do Fatimy5 Macerata – Pielgrzymka do Loreto6 Pielgrzymka do Ziemi Świętej Działanie Boga na Ziemi pozostawia silny i urzekający ślad: oto pięć pielgrzymek wiary, które warto odbyć przynajmniej raz w życiu. W czasie pandemii na…
Indeks1 Kim jest błogosławiony Bartolo Longo?2 Bartolo Longo i Sanktuarium w Pompejach3 Błaganie do Matki Boskiej Różańcowej: sedno pobożności4 Kanonizacja Bartolo Longo w Jubileuszu 20255 Modlitwa do Bartłomieja Longo Bartolo Longo: Człowiek, który zmartwychwstał w Pompejach. Dziedzictwo, wiara i nieśmiertelna pieśń błagalna w Roku Jubileuszowym…
Indeks
Historia Sanktuarium Świętego Michała Archanioła w Górze Świętego Anioła, w prowincji Foggia, rozpoczyna się w 490 r. n.e., roku, w którym, według tradycji, Święty Wojownik Archaniołów ukazał się Świętemu Wawrzyńcowi Maiorano. Trzy lata później, w miejscu objawienia, zbudowano pierwsze sanktuarium. W kolejnych wiekach Święty Michał objawiał się ponownie: oto pięć objawień przekazanych przez tradycję. W niektórych przypadkach objawienia są opowiadane z różnymi szczegółami, ale kluczowe epizody powtarzają się we wszystkich wersjach.
Po pierwszym objawieniu Świętego Michała Archanioła zidentyfikowano miejsce Sanktuarium na Górze Świętego Anioła. Nazywa się ją „del Toro” (byka), ponieważ legenda, przekazywana z różnymi wersjami przez tradycję, głosi, że bogaty miejscowy właściciel ziemski, zgubiwszy swojego najlepszego byka, podążył za nim i odnalazł go w pobliżu jaskini. Nie mogąc do niego dotrzeć z powodu tajemniczej siły, która trzymała go z dala od jaskini, mężczyzna wystrzelił strzałę w byka; strzała wróciła, trafiając go. Według niektórych przekazów, upadając z rany, ujrzał anioła wojownika wymachującego płonącym mieczem. Mężczyzna pobiegł, aby opowiedzieć tę historię biskupowi Lorenzo Maiorano, który ogłosił trzy dni modlitwy do świętego Michała Archanioła. Pod koniec trzeciego dnia święty Michał ukazał się biskupowi we śnie, potwierdzając cud i prosząc go o poświęcenie mu jaskini. Jednak Maiorano, być może z powodu niedostępności miejsca, a może dlatego, że było ono miejscem kultu pogańskiego, zawahał się przed zastosowaniem się do słów Archanioła.
Drugie objawienie dotyczy „della Vittoria”. Wieczorem poprzedzającym bitwę między Longobardami a Bizantyjczykami, która według tradycji miała miejsce kilka lat po pierwszym wydarzeniu, lecz być może kilka wieków później, święty Michał ukazał się ponownie biskupowi świętemu Wawrzyńcowi Majoranowi, oznajmiając, że zwycięstwo następnego dnia zostanie zapewnione wolą świętego. Bitwie następnego dnia towarzyszyły trzęsienia ziemi, błyskawice i pioruny, a zakończyła się zwycięstwem. Data ta ustanowiła dzień poświęcony czci świętego: 8 maja.
Trzecie objawienie miało miejsce wkrótce po epizodzie Zwycięstwa. Święty Wawrzyniec Majoran, wspierany przez innych biskupów i papieża, został przekonany do dokończenia dzieła konsekracji groty świętego Michała. Nadal jednak nie był pewien, jak postąpić. Archanioł ukazał mu się ponownie, aby poinformować go, że miejsce to nie wymaga konsekracji przez człowieka, ponieważ zostało już konsekrowane przez samą obecność świętego Michała. Maiorano i kilku innych biskupów przybyło na miejsce: było lato i bardzo gorąco, ale cudem orły chroniły biskupów przed słońcem cieniami swoich skrzydeł. Po dotarciu na miejsce zobaczyli surowy, kamienny ołtarz z zasłoną i krzyżem: Święty Michał rzeczywiście w cudowny sposób poświęcił to miejsce, przygotowując je do odprawienia ofiary. W kamieniu znaleźli również namacalny znak obecności archanioła: odcisk stopy Świętego Michała.
Czwarte objawienie miało miejsce papieżowi, świętemu Grzegorzowi Wielkiemu. Podczas gdy dżuma pustoszyła Rzym, Święty Michał ukazał się papieżowi, ogłaszając koniec epidemii. We śnie Święty Grzegorz ujrzał Archanioła na szczycie Mole Adriana. Kiedy przepowiednia archanioła się spełniła, Święty Grzegorz Wielki zmienił nazwę Mole Adriana na Castel Sant’Angelo, którą to nazwę miejsce zachowało do dziś.
Najnowsze objawienie miało miejsce również podczas zarazy, która nawiedziła południowe Włochy w 1656 roku. Arcybiskup Alfonso Puccinelli, nie znajdując sił, by stawić czoła zarazie, wezwał świętego Michała Archanioła modlitwą i postem o interwencję. Święty ukazał się Puccinelliemu, powierzając mu zadanie poświęcenia kamieni w grocie sanktuarium i wyrycia na nich inicjałów M.A. (Michele Arcangelo). Każdy, kto zachowa te kamienie lub o nie poprosi, będzie chroniony przed zarazą. Cud ten przyniósł zbawienie ludziom i zakończył zarazę. Arcybiskup, ku czci archanioła, wzniósł pomnik z napisem: „Księciu Aniołów, Zwycięzcy Zarazy, Patronowi i Strażnikowi, pomnik wiecznej wdzięczności, Alfonso Puccinelli 1656”.
Oprócz tych objawień, Święty Michał Archanioł ukazał się w innych kontekstach i krajach, na przykład świętemu Obertonowi, biskupowi Avranches. Archanioł poprosił go o zbudowanie opactwa Mont Saint-Michel we Francji. Legenda głosi, że biskup nie spełnił prośby, dopóki Święty Michał nie przebił mu palca. czaszka, która do dziś zachowała się w katedrze w Avranches. Sanktuarium Mont Saint-Michel znajduje się na linii prostej, zwanej Świętą Linią św. Michała Archanioła, która łączy siedem sanktuariów poświęconych jemu w różnych krajach: klasztor Skelling (Irlandia), klasztor St. Michael’s Mount (Kornwalia, Anglia), opactwo Mont Saint-Michel (Normandia, Francja), Sacra di San Michele (Piemont, Włochy), sanktuarium św. Michała Archanioła (Monte Sant’Angelo, Włochy), klasztor św. Michała Archanioła w Panormitis (wyspa Symy, Grecja) i klasztor Stella Maris na Górze Karmel (Hajfa, Izrael).
Różaniec świętego Michała Archanioła
Miesiąc październik jest poświęcony Różańcowi Świętemu. Dowiedzmy się więcej o różańcu św. Michała Archanioła…
Indeks1 Padre Pio i Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pompejach2 Związek między Matką Boską a różą3 Zapach róż Ojca Pio 5 maja obchodzimy imieniny Świętego z Pietrelciny. Przyjrzyjmy się sugestywnym źródłom nabożeństwa do Ojca Pio i Matki Boskiej Pompejańskiej. Powszechnie wiadomo, że Święty Pio…
Indeks1 Kim są społeczni święci2 Don Bosco3 Pier Giorgio Frassati4 Giuseppe Benedetto Cottolengo5 Giulia di Barolo6 Giuseppe Cafasso Od Don Bosko do Pier Giorgio Frassatiego: Kim są święci społecznicy, którzy zmienili świat? W sercu Piemontu, w XIX-wiecznym Turynie, zawieszonym między zgiełkiem wczesnego przemysłu a cichym…
Indeks
W ciszy alpejskiego warsztatu, pośród ośnieżonych gór i zapachu gliny, rodzą się stworzenia, które przemawiają do serc. To właśnie tam, ponad siedemdziesiąt lat temu, życzliwa hrabina, Lene Thun, ożywiła małego ceramicznego aniołka. Nie potrzeba było słów: wystarczył gest, krzywizna, uśmiech, który kształtował się przez lata. Nie był to prosty przedmiot, ale szept miłości, słodka pieszczota, która przetrwała dekady, docierając do nas dzisiaj. Dziś ten oddech wieczności zostaje odnowiony dzięki nowej, ekskluzywnej kolekcji szopek bożonarodzeniowych THUN Jubileusz 2025. W samym środku Jubileuszu 2025, THUN rzuca nowe światło na swoją tradycję, tworząc limitowaną kolekcję, która jest czymś więcej niż gestem artystycznym: jest pieczęcią duszy, wspomnieniem dzielonym przez tych, którzy wierzą w nadzieję.
Postacie Jubileuszowej Szopki nie mówią, ale komunikują się z głęboką czułością: opowiadają o duchowych podróżach, cichych obietnicach, wierze, która trwa pomimo upływu czasu. Czyż może być lepsze przesłanie na Jubileusz 2025, poświęcony Pielgrzymom Nadziei, okazja dla całej ludzkości, by zatrzymać się i przypomnieć sobie, co naprawdę ważne, co nas łączy, co czyni nas ludźmi?
Jubileusz to rok łaski, który otwiera się na głębsze światy. Wszystko zaczyna się od uroczystego gestu: otwarcia Drzwi Świętych. Ale prawdziwa przemiana następuje gdzie indziej, w każdym z naszych serc, kiedy świadomie decydujemy się zostawić za sobą ciemność, a przed nami otwiera się promyk światła, przebaczenia i odrodzenia.
W podróż do roku 2025 miliony dusz wyruszają uzbrojone jedynie w miłość i nadzieję. A nadzieja, aby naprawdę rozkwitnąć, musi być chroniona, pielęgnowana i podtrzymywana w pamięci. Właśnie tu pojawia się nowa kolekcja THUN: małe figurki, które ucieleśniają wielką prawdę. Że wiara może zamieszkać w naszych domach. Że sztuka może stać się nośnikiem duchowości. Że nawet szopka może zawierać tajemnicę Roku Świętego.
Jubileuszowa szopka THUN to nie tylko kolekcja do wystawienia. To dar, który należy pielęgnować, symbol, który należy przekazywać, wiara, którą należy kształtować dzień po dniu, z tą samą cierpliwością, z jaką formuje się glinę. Bo niektórych emocji nie da się opisać, ale można ich dotknąć i trzymać w dłoniach. I czyniąc to, uczymy się dostrzegać, że nawet w najmniejszym geście kryje się coś świętego. W ten sposób sztuka chroni duszę. I w ten sposób, w rękach tych, którzy tworzą i tych, którzy kontemplują, kształtuje się nadzieja.
Postacie w Jubileuszowej Szopce THUN to nie tylko figurki. Z pogodnymi twarzami, wyciągniętymi dłońmi i delikatnymi gestami obejmują wszystkich pielgrzymów w kręgu miłości. To pokorna Święta Rodzina, która wita każdą zmęczoną duszę, miękkie szaty mędrców, powolne kroki pasterzy, pełne zachwytu oczy dzieci. To cała ludzkość w drodze ku światłu, w cieniu krzyża, który w logo Jubileuszu staje się kotwicą zbawienia. Każda figurka jest formowana i malowana ręcznie, z niemożliwą do improwizacji dbałością, zrodzoną z szacunku, tradycji i miłości do tego, co ma trwać. Zaokrąglone kształty, spokojne wyrazy twarzy, stonowane kolory wyrażają rozbrajające piękno, które nie musi zadziwiać, lecz jedynie być kontemplowane. W swoich małych rączkach noszą już wspomnienie Roku Świętego, cenne wspomnienie, bo gdy rok minie i uroczyste dzwony ucichną, to właśnie w ciszy domu powrócimy, by szukać głębszego sensu tego, czego doświadczyliśmy. Każda figurka THUN będzie wówczas milczącym świadkiem, strażnikiem emocji, lampą zapaloną w mroczne dni. Dla dzieci będzie to opowieść do wysłuchania. Dla starszych echo innych Jubileuszów. Dla każdego zaproszenie do zatrzymania się, do oddechu, do ponownego uwierzenia w możliwość większego dobra.
W historii THUN każdy gest ma intencję, każdy szczegół niesie znaczenie. Niczym Aniołowie Stróże, którzy niosą słowa wyryte na plecach lekkie jak oddech nieba, postacie z jubileuszowej szopki również mówią cichym językiem, stworzonym dla tych, którzy potrafią patrzeć oczami serca. Fałda płaszcza, cień uśmiechu, spojrzenie zwrócone ku nieskończoności: wszystko opowiada historię. Ceramika w rękach rzemieślników staje się bezsłownym pismem, poezją, która nabiera kształtu, świętą obecnością w życiu codziennym. Bogiem, który nie podnosi głosu, lecz objawia się w najprostszych szczegółach, w życiu codziennym, w drobnych gestach, w symbolach, które przemawiają cicho. Kolekcja szopek Jubileuszowych narodziła się z tą samą delikatnością: zaprojektowana, by trwać w czasie, by zakorzenić się w pamięci i towarzyszyć modlitwie. Przemawia do dziadków, którzy pamiętają minione Jubileusze, do rodziców, którzy przekazują dalej wiarę poprzez przykład, dla dzieci stawiających pierwsze kroki w tajemnicy nadziei.
To szopka, która obejmuje wieki życia, obejmując pokolenia w czułym, cichym, uniwersalnym uścisku.
THUN jest pięknem, ale nie zatrzymuje się na formie. To także konkretne zobowiązanie, odpowiedzialny wybór. Od 2022 roku jest spółką charytatywną i uczyniła ze swojej artystycznej misji akt miłości. Bo autentyczne piękno nigdy nie jest celem samym w sobie. Wkracza do szpitali, docierając do cierpiących. Dzięki Fundacji Lene Thun warsztaty terapii ceramicznej przynoszą uśmiech i siłę dzieciom w trakcie leczenia, przekształcając kruchość w kolor, a strach w kreację. To samo powołanie przenika również kolekcję Jubilee. Każda postać jest przesiąknięta troską, inkluzywnością i wspólną nadzieją. To coś więcej niż ceramiczna figurka: to małe ziarenko dobra, gotowe zakiełkować w sercach tych, którzy je przyjmą.
