Święty Ambroży jest jednym z patronów Mediolanu i jest czczony przez wszystkie kościoły chrześcijańskie. Poznajmy go bliżej i dowiedzmy się, jak został biskupem (wbrew sobie) i dlaczego wciąż jest tak kochany w Mediolanie.

Dzień Św. Ambrożego obchodzony jest 7 grudnia, w przeddzień Niepokalanego Poczęcia. Nie jest to dzień jego śmierci, która nastąpiła 4 kwietnia 397 roku n.e., ale dzień, w którym został wybrany na biskupa miasta Mediolan. Najbardziej zaskakujące jest to, o czym opowiemy później, że w tym czasie Ambroży nie przyjął nawet chrztu! Mimo to jego głębokie człowieczeństwo i sztuka oratorska w której się wyróżniał, uczyniły go tak bliskim mieszkańcom miasta, że domagali się jego wyboru.

Ambroży jest wspominany przez Kościół jako jeden z jego czterech najważniejszych doktorów, obok św. Hieronima, św. Augustyna i św. Grzegorza Wielkiego. Jest też jednym z Ojców Kościoła, jednym ze świętych, którzy przez wiarę i naukę pomagali go wzbogacać i budować.

Do dziś dzień św. Ambrożego  jest w Mediolanie bardzo popularny. Ludzie wykorzystują święto, by udać się na koncert „Oh Bej, Oh Bej!”. , najsłynniejszy w mieście jarmark świąteczny, na którym można znaleźć niezliczoną ilość rękodzieła, ozdób świątecznych i szopek. Można jeść pieczone kasztany i pić grzane wino. W bazylice św. Ambrożego, zbudowanej przez niego w latach 379-386, odprawiana jest uroczysta msza święta według ustanowionego przez niego rytu ambrozjańskiego.

Ze świętym Ambrożym związanych jest wiele przysłów: „Bez śniegu w Świętego Ambrożego zima będzie smutna”, „W Świętego Ambrożego mróz piecze”, „W Świętego Ambrożego mąka i piec”.

Święty Ambroży: historia

Wśród patronatów św. Ambrożego jeden jest szczególny: patronat pszczół i pszczelarzy. Wiąże się z tym ciekawa legenda. Gdy święty był tylko niemowlęciem w pieluchach i spał w kołysce na swoim podwórku, przeleciał nad nim rój pszczół i zanim ktokolwiek zdążył zainterweniować, wylądował na jego twarzy, a pszczoły dostały się do jego ust. Legenda głosi, że stąd wzięła się jego cudowna elokwencja, gdyż pracowite owady przynosiły mu do ust słodycz miodu, gdy jeszcze nie umiał mówić.

Miód Akacjowy, 1000 gr, Camaldoli
Kup na Holyart

Miód wielokwiatowy 500 g Opactwo Św. Maria z Finalpii
Kup na Holyart

Miód kasztanowy 500 g Camaldoli
Kup na Holyart

Święty Ambroży, a właściwie Aureliusz Ambrosius, urodził się w latach 334-339 w Trewirze w Galii, jako syn dwóch członków najważniejszych rzymskich rodzin senatorskich. W rzeczywistości jego matka należała do rodziny Aureliana, a ojciec do rodziny Simmacusa. Oboje byli konwertytami na chrześcijaństwo. Ojciec Aureliusza przebywał w Trewirze jako prefekt praetorium, a i on sam od dziecka był przeznaczony do kariery politycznej i administracyjnej. Po śmierci ojca, Aureliusz wraz z rodziną wrócił do Rzymu, gdzie kontynuował naukę, a później brał udział w życiu publicznym miasta.

To właśnie podczas kontynuowania kariery politycznej Aureliusz przybył do Mediolanu. Otrzymał stanowisko namiestnika Annonarii Italii dla rzymskiej prowincji Aemilia et Liguria, której siedziba znajdowała się w Mediolanie, na dworze cesarza Walentyniana I. Jako prawnik, Aureliusz wykazał się szczególną biegłością w utrzymywaniu równowagi i pokoju między arianami i katolikami, pomimo napiętych stosunków między tymi dwoma odłamami. Wynikało to z jego wielkiej elokwencji, poczucia sprawiedliwości i rygoru, który nie przeszkadzał mu być miłosiernym wobec wszystkich.

Powszechna zgoda, jaką zaprowadził w mieście, sprawiła, że choć nie przyjął jeszcze chrztu, to po śmierci ariańskiego biskupa Aussentiusa w 374 r. jednogłośnie powołano go na biskupa Mediolanu.

Ambroży najpierw odmówił, próbował zrujnować nawet własną reputację w oczach swoich zwolenników, a w końcu próbował uciec z miasta. Mediolańczycy dokonali jednak wyboru i ostatecznie Aureliusz pogodził się z faktem, przyjmując, że taka musi być również wola Boga. Przyjął powołanie, przyjął chrzest i 7 grudnia 374 roku został biskupem Mediolanu.

Od tego momentu Ambroży robił wszystko, aby uzupełnić braki w znajomości Pisma Świętego. To on wprowadził na Zachód praktykę lectio divina, czyli praktykę studiowania i modlitwy, która zaleca duchowe zjednoczenie z Bogiem poprzez czytanie Pisma Świętego. Metoda ta stała się również podstawą jego kazań. To dzięki jego kazaniom na chrześcijaństwo nawrócił się między innymi św. Augustyn.

Jako biskup, Ambroży prowadził ascetyczną egzystencję, przekazując cały swój majątek ubogim i niestrudzenie pracując na rzecz pomocy najbardziej potrzebującym obywatelom.

Za jego kadencji wybudowano kilka bazylik, w tym tę, która stała się później bazyliką św. Ambrożego.

Święto Świętego Ambrożego w Mediolanie

Msza święta odprawiana w rycie ambrozjańskim 7 grudnia w bazylice Świętego Ambrożego w Mediolanie nie jest zwykłą mszą. Element religijny miesza się tam z popularnym i jest wydarzeniem, które jest głęboko przeżywane przez wszystkich mediolańczyków, zarówno praktykujących, jak i niepraktykujących. Arcybiskup Mediolanu odprawia mszę według starożytnego rytuału, który pozostał niezmieniony przez wieki.

Kup:

Święty Ambroży z ulem drewno kolorowe Val Gardena

Figura z drewna klonowego wykonana i następnie pomalowana ręcznie przez rzemieślników malarzy z Val Gardena…

Uroczystość św. Ambrożego w Mediolanie poprzedza uroczystość Niepokalanego Poczęcia i rozpoczyna okres Bożego Narodzenia. To nie tylko jarmark świąteczny, choć tradycyjny jarmark Oh bej! Oh bej!, przyciąga tysiące ludzi i trwa przez cztery dni wzdłuż ulic centrum miasta, wokół ogrodów Castello Sforzesco, od 7 grudnia do 10 grudnia. Niecodzienna nazwa targów wywodzi się podobno z legendy. W 1510 roku papież Pius IV wysłał dary dla mieszkańców Mediolanu za pośrednictwem Giannetto Castiglione, pierwszego Wielkiego Mistrza Zakonu Świętego Maurycego i Łazarza. Szczególnie dzieci przyjęły radośnie wszystkie te prezenty, wykrzykując Oh belli! Oh belli! (Jakie piękne! Jakie piękne!)

Jarmark ma również duże znaczenie gastronomiczne, pojawiają się na nim typowe słodycze, grzane wino aby zwalczyć zimno, oraz wędzone kasztany.

Od lat 50. ubiegłego wieku, święto św. Ambrożego w Mediolanie zbiega się z otwarciem sezonu operowego w mediolańskim teatrze La Scala.

Bazylika św. Ambrożego

Wspomnieliśmy już o licznych bazylikach zbudowanych z polecenia Ambrożego. Bazylika, która jest mu poświęcona znajduje się na południowy zachód od miasta i pierwotnie nosiła nazwę Basilica Martyrum. W rzeczywistości, kiedy Ambroży kazał ją zbudować w latach 379-386, przeznaczył ją do przechowywania relikwii wielu męczenników (Satyrusa, Wiktora, Nabora, Vitale, Feliksa, Walerii, Gerwazego i Protazego).

Gdy Ambroży zmarł, bazylika zmieniła nazwę i została powiększona. Poprzedzona jest dużym quadriporticusem i posiada dwie dzwonnice, Mnichów i Kanoników. Jednym z jej szczególnych elementów jest Złoty Ołtarz, czyli Ołtarz Vuolvino, nazwany tak od nazwiska rzeźbiarza, który wykonał go w latach 824-859. Jest to wspaniały przykład złotnictwa z okresu karolińskiego, składający się ze złotych i złoconych płyt srebrnych, zamontowanych na drewnianej konstrukcji, a następnie udekorowanych kamieniami szlachetnymi i emaliami. Ponieważ apsyda jest dwupoziomowa, ołtarz służy jako osłona krypty, w której znajdują się relikwie świętych Gerwazego, Protazego i Ambrożego. Na górnym poziomie mieści się drewniany chór.

Kolejną ciekawostką Bazyliki św. Ambrożego jest Kolumna Diabła. Według legendy, diabeł chcąc skusić św. Ambrożego, próbował przebić go własnymi rogami, ale utknął w kolumnie. Na dowód tego faktu są widoczne obok siebie dwa otwory, z których podobno można wyczuć siarkowy odór pochodzący ze Styksu, piekielnej rzeki.

Od ekologicznych choinek po dekoracje DIY, od świec z recyklingu po świąteczną ucztę bez odpadów. Krótki przewodnik po zrównoważonych świętach Bożego Narodzenia dla nas i planety.

Boże Narodzenie to czas, w którym wielu czuje, że może wydobyć z siebie to, co najlepsze, dla siebie i dla innych. Świąteczna atmosfera, poczucie ciepła i wspólnoty, które przenikają wszystko, prawdziwie inspiruje nas do bycia lepszymi, do nadziei, że świat może być naprawdę lepszym miejscem. Należy jednak pamiętać, że zdecydowana większość możliwych ulepszeń pochodzi z nas samych, z naszych mniej lub bardziej cnotliwych zachowań, z etycznych i zrównoważonych wyborów, których jesteśmy gotowi dokonać.

Zatrzymajmy się na chwilę przy terminie „zrównoważony”, który powinien być słowem kluczowym dla naszej teraźniejszości i przyszłości. Synonimy, które mogą nam pomóc, jeśli chcemy wybrać zrównoważone święta Bożego Narodzenia, to „znośne”, „akceptowalne”, ale także „możliwe, rozsądne, logiczne, akceptowalne”. Rozsądne i akceptowalne dla nas, ale przede wszystkim dla planety, która zbyt często i coraz bardziej zmaga się z bezpardonową eksploatacją, na którą znaczna część ludzkości skazała ją przez dziesięciolecia.

Kup:

Boże Narodzenie

Szeroki wybór artykułów na okres Bożego Narodzenia: szopki, sceny Narodzenia Pańskiego, świąteczne dekoracje do domu i na choinkę oraz świece…

Nie chcąc wydawać oświadczeń dotyczących środowiska, dla wszystkich jest jasne, że musimy zwracać większą uwagę na to, jak traktujemy nasze środowisko, a Boże Narodzenie może być dobrą okazją do wcielenia w życie dobrych intencji nie tylko wobec innych, krewnych i przyjaciół, ale także wobec świata, w którym żyjemy.

Dlatego ważne jest, aby zwracać uwagę na to, co robimy, co kupujemy, aby nie zarazić się ponownie gorączką kompulsywnych zakupów, ale starać się ograniczać ilość odpadów, wybierać ekologiczne i trwałe wybory i zapomnieć o tych błahostkach – tak uroczych, a jednocześnie tak bezużytecznych, jeśli nie ewidentnie szkodliwych i zanieczyszczających – które wydają się niezbędne w okresie świątecznym.

Dajmy więc upust kreatywnemu ponownemu wykorzystaniu, pomysłowym i ekologicznym rozwiązaniom, od prezentów, przez ozdoby choinkowe i do domu, po samą choinkę, ale także dobór opakowań, użycie papieru i tkanin z recyklingu zamiast nieuniknionego kolorowego papieru, który wieczorem ląduje w koszu, oraz zaangażowanie w walkę z marnowaniem żywności na świątecznym stole.

Zbyt duży wysiłek? Nie. W dzisiejszych czasach łatwo znaleźć piękne i dobrze wykonane, ekologiczne produkty, które pozwolą nam spędzić przyjemne i beztroskie święta Bożego Narodzenia, a większość ludzi będzie wiedziała, że ​​wykonali mały, ale ważny gest dla przyszłości planety i jej mieszkańców.

Małe wskazówki dotyczące minimalnego wpływu na środowisko

Świece świąteczne DIY

Atmosfera w Boże Narodzenie jest ważna, fundamentalna. To ona sprawia, że ​​dom jest cieplejszy i bardziej przyjazny, zarówno dla domowników, jak i dla przyjaciół i gości, którzy przybędą, przytulną, wyjątkową, magiczną atmosferą. Świece zawsze były niezbędnym elementem, ale w tym roku, zamiast kupować nowe, dlaczego nie spróbować wykorzystać resztek wosku do stworzenia wyjątkowych świec DIY? Możesz wykorzystać świece odłożone w zeszłym roku, te znalezione w domu, takie jak resztki świeczek stroikowych lub niedopalone świece adwentowe, i nadać im nowe, świetliste życie, topiąc wosk i używając słoików, kubków i szklanek jako foremek. Możesz je pokolorować specjalnymi barwnikami i użyć gałązek ostrokrzewu, jagód i kokard, aby stworzyć własną, spersonalizowaną ozdobę stołu z recyklingowanych świec. Wypełnisz swój dom światłem, dbając o oszczędności, recykling i kreatywność.

Sztuczne choinki: Piękne i wielokrotnego użytku

A teraz czas ubrać choinkę. Czy już wiesz, którą wybierzesz? Żywą czy sztuczną choinkę? Obie opcje mają swoje wady i zalety. Wybór żywej choinki, choć na pierwszy rzut oka może wydawać się najbardziej ekologiczny, nie zawsze taki jest. Wiele choinek jest importowanych z innych krajów, co oznacza długą i zanieczyszczającą środowisko podróż. Inne są produkowane we Włoszech, ale w monokulturach, gdzie stosuje się nawozy chemiczne i repelenty na owady. Możesz wybrać prawdziwą choinkę, jeśli masz pewność, że pochodzi z naszego kraju, ewentualnie z mieszanych upraw, a jeszcze lepiej, jeśli jest ekologiczna i zrównoważona.

Sztuczna choinka może przecież przetrwać wiele lat. W naszym sklepie znajdziesz wspaniałe, niezwykle realistyczne i trwałe modele, które sprawią, że Twój salon lub okolica będą przytulne, świąteczne i imponujące. Białe, pokryte śniegiem, podświetlane diodami LED, w wyjątkowych kolorach, flokowane, z szyszkami i jagodami, wszystkie od najlepszych marek i wykonane z nietoksycznych i bezpiecznych materiałów, nawet dla dzieci i zwierząt. Wiele naszych choinek jest również trudnopalnych, takich jak oszałamiająca choinka Princetown Green Poly, choinka Snowy Seneca Green Flocked z wbudowanymi lampkami LED lub majestatyczna, wysoka, zielona choinka Poly z pianką memory foam, lampkami i Bluetooth, wzorowana na modelu Bayberry.

Oczywiście, to od Ciebie zależy, czy wybierzesz ekologiczne dekoracje, unikając plastikowych, a może wykorzystując materiały z recyklingu do stworzenia pięknych dekoracji DIY.

Choinka 150 cm zielona Poly Fillar Winter Woodland
Kup na Holyart

Choinka Ritz 210 cm slim zielona Poly Feel Real
Kup na Holyart

Choinka 240 cm zielona pvc z recyklingu
Kup na Holyart

Ekologiczna zrównoważoność rozciąga się również na stół

A przy stole? Nikt nigdy nie poprosi Cię o rezygnację z tradycyjnych świątecznych przysmaków, ale kilka prostych wskazówek może pomóc ograniczyć marnowanie żywności w czasie świąt. Tymczasem, hurra dla kreatywnego recyklingu, nawet w tym przypadku. Resztki z Wigilii lub świątecznego obiadu nadają się do tysiąca reinterpretacji, takich jak pyszne krokiety z resztek makaronu, smaczne klopsiki z mięsem i rybą i tak dalej.

A desery, obowiązkowy element świątecznego stołu, możesz zrobić sam! Oto 5 szybkich i prostych przepisów na desery, które zadowolą nawet największych łakomczuchów i pozwolą uniknąć kupowania gotowych deserów. To zdrowy, niedrogi i niezwykle słodki sposób na sprawienie przyjemności bliskim.

A może by tak zdecydować się na wegetariańskie, a nawet wegańskie Święta Bożego Narodzenia? Istnieją pyszne przepisy, które nie zawierają składników pochodzenia zwierzęcego, dzięki czemu Twój gest będzie jeszcze bardziej ekologiczny i zdrowy dla planety i wszystkich jej form życia. Czyż to nie byłby wspaniały prezent świąteczny?

Metaopis: Wybór zrównoważonych Świąt Bożego Narodzenia będzie wspaniałym prezentem nie tylko dla naszych bliskich, ale i dla planety. Oto kilka prostych wskazówek, których można przestrzegać, nie rezygnując z niczego.

Pasterze w szopce neapolitańskiej to dzieła sztuki o długiej tradycji. Oto proces ich powstawania!

Dlaczego szopka neapolitańska jest tak fascynująca? Każdego roku miliony turystów przybywają, aby zanurzyć się w nieprzemijającej świątecznej atmosferze Via dei Presepi (Via San Gregorio Armeno) w Neapolu i podziwiać dzieła neapolitańskich artystów. Na atrakcyjność szopki neapolitańskiej składa się wiele czynników: tradycyjne techniki przekazywane z pokolenia na pokolenie, autentyczne rzemiosło oraz głębokie znaczenie szopki jako chrześcijańskiego symbolu Bożego Narodzenia i rodziny.

Rzemieślnicy, którzy tworzą figury szopki neapolitańskiej – wszyscy zwani pasterzami – z oddaniem pielęgnują ten skarb włoskiej tradycji. Rzemiosło i proces produkcji figur pozostały praktycznie niezmienione przez wieki. Ręczna praca i doświadczenie są kluczowymi elementami każdego etapu procesu.

Kup:

Szopka neapolitańska

Figurki wykonane całkowicie ręcznie we Włoszech, w Neapolu – stolicy włoskiej tradycji szopek bożonarodzeniowych…

W Holyart znajdziesz szeroką gamę neapolitańskich pastuszków szopkowych, od tradycyjnych, przez arabsko-palestyńskie, po słynny i popularny styl z XVIII wieku.

Jak zrobić neapolitańskiego pastuszka szopkowego

Neapolitańskie pastuszki szopkowe, które znajdziesz w Holyart, powstają w oparciu o szereg etapów, zgodnych z neapolitańską tradycją szopkową. Użyte materiały to głównie terakota i tkanina; w przypadku większych figur, z terakoty wykonane są tylko głowa, ramiona i nogi, a korpus z pakuły. Proces tworzenia obejmuje kilka etapów: odlewanie, wykańczanie, suszenie i wypalanie, malowanie, wykonanie szklanych oczu oraz montaż (w przypadku większych figur), dekorowanie i dodawanie przedmiotów i prezentów. Przyjrzyjmy się szczegółowo każdemu etapowi.

Odlewanie

Najpierw proszek gliniany rozcieńcza się wodą i miesza w młynie, aby uzyskać idealną gęstość i uniknąć grudek lub niedoskonałości w figurkach. Następnie wlewa się go do gipsowej formy. Formy są trwałe, ale ze względu na zużycie, są wymieniane po wykonaniu około dwudziestu sztuk. Glinę pozostawia się w formie na około 20 do 90 minut, w zależności od wielkości figurki. Jeśli glina została odpowiednio rozcieńczona, figurka wyjdzie z formy gładka i łatwiejsza w obróbce.

Wykończenie

Po wyjęciu z formy figurkę pozostawia się na jeden dzień. Dzień po odlaniu wykańcza się ją ręcznie, aby usunąć wszelkie zanieczyszczenia i dopracować

Suszenie i wypalanie

Następnie figurkę pozostawia się do naturalnego wyschnięcia, aż glina stanie się jasna i gotowa do kolejnego etapu wypalania. Figurki wypala się w piecu przez kolejny dzień. Po wyjęciu z pieca są gotowe do malowania.

Malowanie

Każdy element jest ręcznie malowany, z zachowaniem barwnych pól i detali. Rzemieślnicy używają pędzli do nakładania farby na terakotowe posągi. Następnie następuje proces postarzania, sekretny proces, który nadaje barwom bardziej wyrazisty charakter i tworzy charakterystyczne niuanse. Następnie elementy są czyszczone i polerowane.

Szklane oczy

W większych posągach oczy nie są malowane, lecz wykonane ze szkła. Są one uzyskiwane z małych szklanych kulek, ciętych na cztery części i malowanych od wewnątrz, aby odtworzyć efekt czarnej źrenicy na kolorowej tęczówce. Są one umieszczane w oczodołach głowy pasterza. Powieki i otaczająca je część twarzy są rekonstruowane ręcznie. Proces ten jest typowy dla XVIII-wiecznych neapolitańskich posągów i wymaga umiejętności i doświadczenia.

Montaż

Większe posągi są montowane: głowa, ramiona i nogi są przymocowane do wcześniej wykonanego holu i formowane w odpowiedniej pozycji dla postaci.

Dekorowanie

Podczas procesu dekorowania wyłania się specyficzny charakter posągu. Ubrania wykonane są z tkanin nasączonych klejem winylowym i wodą, formowanych ręcznie do ciał pasterzy. Po wyschnięciu kleju, który pozostaje przezroczysty, ubrania pozostają w tej samej pozycji, w jakiej zostały uformowane. Każda figurka jest ubrana zgodnie z postacią, którą ma przedstawiać. Tkanina jest formowana wokół ramion, nóg i ramion, a fałdy tworzą realistyczny efekt typowy dla neapolitańskiej szopki.

Tkaniny pochodzą z różnych miejsc i czasów, a dostępność tkanin o określonym kolorze lub wzorze jest zróżnicowana: to sprawia, że każda figurka jest wyjątkowa i niepowtarzalna.

W przypadku figurek w stylu XVIII-wiecznym ubrania są jednak przyszywane bezpośrednio do ciała pasterza.

Przedmioty i dary

Niektóre figurki pasterzy są następnie uzupełniane darami, czyli wszystkimi zewnętrznymi atrybutami charakteryzującymi: figurki, zwierzęta, dzbany, kosze z chlebem i worki wykonane w miniaturze i ręcznie nanoszone. Wśród postaci neapolitańskiej szopki znajdują się tradycyjnie powtarzające się figurki – takie jak Benino, śpiący pasterz czy różni sprzedawcy – a także postacie bardziej folklorystyczne.

Po tym ostatnim etapie pasterz jest ukończony i gotowy, by zamieszkać w szopce pasjonatów.

Zastawione stoły i słodycze dla zmarłych. Modlitwy, chryzantemy i wizyty na cmentarzu. Tak właśnie obchodzony jest Dzień Zaduszny we Włoszech i na całym świecie.

Wszyscy znamy tradycyjne Zaduszki, obchodzone co roku 2 listopada, dzień po Dniu Wszystkich Świętych. Od dzieciństwa zapewne obserwowaliśmy, jak nasi bliscy krzątają się z chryzantemami i oddają się modlitwie, i jesteśmy niemal pewni, że zostaliśmy zabrani na cmentarz, nigdy nie było tam tak tłoczno, jak w niespodziewany chłód pierwszych dni listopada. Kiedy zapytaliśmy, dlaczego musieliśmy to zrobić, odpowiedź, która brzmiała tajemniczo i nieco złowieszczo dla naszych dziecięcych uszu, brzmiała: „To Dzień Zaduszny”.

W rzeczywistości Commemoratio Omnium Fidelium Defunctorum to bardzo ważna rocznica dla Kościoła katolickiego, który zalicza ją do swoich uroczystości, a tym samym do najważniejszych obchodów liturgicznych, co najmniej od czasu reformy liturgicznej obrządku rzymskiego zapoczątkowanej przez Sobór Watykański II. Wcześniej, jeśli 2 listopada przypadał w niedzielę, Wspomnienie Zmarłych przenoszono na następny dzień, ponieważ niedziela nadal miała pierwszeństwo.

Jak sama nazwa wskazuje, Wspomnienie Zmarłych, czyli Dzień Zaduszny, służy właśnie upamiętnieniu zmarłych, a nie tylko naszych bliskich, utraconych krewnych czy przyjaciół. W tym dniu, który jest dniem świątecznym, choć może wydawać się smutny, modlimy się za dusze wszystkich zmarłych, aby pomóc im w ostatecznym przejściu z czyśćca. Jest to w istocie uroczystość pochodzenia bizantyjskiego, zakorzeniona w prawdzie wiary zawartej w Wyznaniu Apostolskim, a w szczególności w Świętych Obcowaniu, zgodnie z którym chrześcijanie nie powinni być postrzegani jako jednostki, lecz jako integralna część mistycznego ciała zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa; w odpuszczeniu grzechów, które pozwala lub nie wejść do Królestwa Niebieskiego; oraz w zmartwychwstaniu ciała, zgodnie z którym na końcu czasów wszyscy umarli zmartwychwstaną, a dusze i ciała zostaną połączone na nowo. Końcowa część Wyznania wiary brzmi bowiem:

Wierzę w Ducha Świętego,

święty Kościół powszechny, Świętych Obcowanie,

grzechów odpuszczenie,

ciała zmartwychwstanie,

i życie wieczne. Amen.

Ale w sercu Wspomnienia Zmarłych leży również nadzieja i bardzo ludzkie pragnienie, aby pewnego dnia móc ponownie objąć naszych zmarłych. Dla wierzących śmierć jest jedynie przejściem, początkiem oczekiwania miłości i wiary, które doprowadzą nas do ostatecznego spotkania z tymi, których kochamy.

Kup:

Artykuły pogrzebowe

Ręcznie wykonane urny na prochy, tabliczki i ozdoby cmentarne …

Kolory liturgiczne, które charakteryzują to święto, to fiolet i czerń.

Ponieważ Święto Zmarłych wymaga modlitewnego przygotowania, Nowenna za Zmarłych może rozpocząć się 24 października.

A chryzantema? Znana w innych krajach jako stokrotka o szesnastu płatkach, ten wyjątkowy kwiat kwitnie właśnie o tej porze roku. Jest to bowiem roślina dnia krótkiego, co oznacza, że ​​kwitnie, gdy dni stają się krótsze, a okres ciemności przekracza dziewięć godzin dziennie.

Ciekawe jest jednak również to, jak na przestrzeni wieków Święto Zmarłych przybierało różne cechy, często mieszając się z tradycjami pogańskimi i ludowymi z różnych krajów, do których dotarła wiara katolicka. Na całym świecie istnieją bardzo zróżnicowane tradycje, takie jak malowniczy Dia de Muertos, Dzień Zmarłych, typowy dla kultury meksykańskiej. Polega ona na dekorowaniu grobów kwiatami i składaniu na nich darów, jedzenia, zabawek, a nawet alkoholu. W każdym domu znajduje się ołtarz dla zmarłych, a zmarli powinni odwiedzać swoich żyjących krewnych.

Historia Dnia Zmarłych

Kiedy we Włoszech zaczęto obchodzić 2 listopada, Dzień Zmarłych?

Ostatnie dni października i pierwsze dni listopada zawsze uważano za pomyślne dla zmarłych i dlatego poświęca się je uroczystościom ku ich czci. Powody tego preferowania wynikają z przekonania, że ​​Wielki Potop rozpoczął się właśnie o tej porze roku.

Według Bizantyjczyków jednak wspomnienie zmarłych powinno mieć miejsce między końcem stycznia a początkiem lutego, w sobotę poprzedzającą Niedzielę Sześćdziesiątnicy, dwa tygodnie przed rozpoczęciem Wielkiego Postu, około sześćdziesięciu dni przed Wielkanocą.

Już święty Augustyn wzywał wiernych do modlitwy za zmarłych nie tylko w rocznicę ich śmierci, ale także w inne dni poświęcone.

W 998 roku opat św. Odylon z Cluny, zwolennik reformy kluniackiej, stojący na czele zakonu benedyktynów, ustanowił między innymi, że po nieszporach 1 listopada dzwony opactwa w Cluny będą dzwonić za zmarłych, ku ich czci. Następnego dnia odprawił mszę świętą, udzielając Eucharystii „pro requie omnium defunctorum”, czyli za dusze wszystkich zmarłych. Od tego czasu Dzień Zaduszny został ustanowiony 2 listopada.

Obchody Dnia Zadusznego we Włoszech

Wiele włoskich tradycji upamiętnia zmarłych. Na Sycylii Dzień Zaduszny ma swoje korzenie w obrzędach przedchrześcijańskich i kulcie rzymskich larów, duchów opiekuńczych przodków, które czuwały i chroniły ród i rodzinę. W Dzień Zaduszny zmarli odwiedzają domy swoich krewnych i zostawiają dzieciom prezenty, a także tradycyjne słodycze dla zmarłych: owoce martorany, zrobione z pasty migdałowej, cukrowe kukiełki i ciasteczka zwane „kościami zmarłych”.

W Apulii, podobnie jak w Meksyku, wierzy się, że w Dzień Zaduszny zmarli wracają, aby odwiedzić krewnych i przyjaciół. Dlatego nakrywa się ich do stołu chlebem, wodą i winem. W niektórych regionach rzeźbi się dynie, zgodnie z tradycją Halloween, a dzieci otrzymują słodycze i prezenty pozostawione im przez zmarłych krewnych w pończochach, specjalnie zawieszonych w domu. Stół zastawiony dla zmarłych można znaleźć również w niektórych regionach Trydentu, Piemontu i Doliny Aosty. W prowincji Cremona przygotowuje się łóżka dla zmarłych.

W niektórych regionach Lombardii dba się o to, aby zmarły, który wraca do domu, był pokrzepiony i zostawia się mu świeżą wodę, podczas gdy we Friuli zostawia się wodę, chleb i zapaloną świecę.

W Toskanii istnieje tradycja „Ben d’i morti”: osoby, które straciły bliską osobę, przekazują żywność potrzebującym. Młodsze dzieci noszą „sfilzę”, naszyjnik z gotowanych kasztanów i jabłek. Jednak w przeszłości „ben d’i morti” obejmował również mieszankę bobu, kasztanów i suszonych fig, którą dawano dzieciom, które chodziły od drzwi do drzwi w nocy 1 listopada, tak jak dziś chodzą od domu do domu, prosząc o cukierki. Pamiętajmy, że dzieci przebrane za duchy, tak dziś, jak i wtedy, symbolizują dusze zmarłych proszące o prezenty i dobre wspomnienia. Na Sardynii dzieci chodzą z twarzami pokrytymi węglem drzewnym, prosząc o słodycze i suszone owoce, recytując zwrot „Seus benius po is animeddas” (Przyszliśmy dla dusz) lub „Mi das fait po praxeri is animeddas” (Czy dasz mi coś dla dobra dusz?).

W niektórych regionach istnieje tradycja chodzenia na cmentarz nie tylko po to, by przynieść chryzantemy i się pomodlić, ale także po to, by coś zjeść, tak jak w Meksyku. W szczególności jedzą bób, który zawsze był uważany za pokarm święty i dlatego doskonale nadaje się na ceremonie pogrzebowe i bankiety. W Ligurii przygotowuje się również suszony bób, zwany bacilli, oraz balletti (gotowane kasztany). Istnieje również wiele słodyczy w kształcie bobu, takich jak stinchetti dei morti (faszerowana szynka) w Umbrii.

Zaduszki na świecie

Oprócz włoskich zwyczajów i tradycji, na całym świecie istnieje wiele fascynujących tradycji związanych z Zaduszkami. Oprócz wspomnianego meksykańskiego Dnia Zmarłych, tak wyjątkowego, że UNESCO wpisało go na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości, istnieje wystawny karnawał kreolski w Nowym Orleanie, najbardziej nawiedzonym mieście Ameryki, dzięki starożytnej tradycji czarów i voodoo. W Irlandii celtycki Samhain, który przekształcił się w Halloween i stamtąd został przeniesiony do Ameryki, nadal jest głęboko odczuwalny. Rozpalane są duże ogniska, aby odpędzić pecha i złe duchy, ludzie przebierają się za potwory, rzeźbią dynie (dawniej rzepy) i oddają cześć zmarłym, a także duchom.

Obchody na Wschodzie są bardzo różne, na przykład Boon Para Wate w Tajlandii, obchodzone między czerwcem a lipcem. Przez trzy dni odbywają się parady z zapalonymi pochodniami, muzyką i tańcami, a także chwile modlitwy, medytacji i refleksji. W Chinach Qingming, „Dzień Zamiatania Grobów”, obchodzony jest od 4 do 6 kwietnia. Cała rodzina zbiera się, aby oczyścić groby swoich przodków, spożywając wyłącznie zimne jedzenie, ponieważ rozpalanie ognisk jest zabronione.

W Gwatemali, podczas Festiwalu Gigantycznych Beczek, święci i zmarli czczeni są poprzez budowanie gigantycznych latawców.