Z Canterbury do Apulii droga, którą od wieków przemierzają ludzie poszukujący Boga i siebie samych, to Via Francigena.

Z pewnością wszyscy słyszeliśmy o Via Francigena, jednym z najbardziej znanych i popularnych szlaków pielgrzymkowych z całego świata. Ta podróż, będąca wyzwaniem dla samego siebie i wewnętrzną eksploracją, testem wytrzymałości fizycznej i psychicznej, rozciąga się na długości około 2000 km z Canterbury w Anglii do Santa Maria di Leuca w Apulii, przecinając Francję i Szwajcarię. To podróż wiary, ponieważ ta długa trasa przebiega przez Rzym, gdzie od wieków spoczywają szczątki apostołów Piotra i Pawła.

W rzeczywistości mówienie o jednej Via Francigena, zwanej również Francisca lub Romea, jest niepoprawne. W rzeczywistości Via Francigena to nie pojedyncza trasa, lecz system tras, obejmujący starożytne szlaki łączące Canterbury z Rzymem, a następnie z Apulią, skąd pielgrzymi mogli wyruszać do Ziemi Świętej.

Ten długi szlak wiedzie przez rozległe połacie dziewiczej przyrody, ale także przez starożytne i urokliwe wioski, miasta sztuki i zapierające dech w piersiach krajobrazy, co doprowadziło do uznania go w 1994 roku za Europejski Szlak Kulturowy, na równi z Camino de Santiago de Compostela.

Poznajmy go bliżej.

Czym jest Via Francigena?

Jak już wspomnieliśmy, jest to starożytna droga, a raczej ciąg dróg, które od średniowiecza łączyły Canterbury z Apulią, będąc punktem wyjścia dla pielgrzymów pragnących podróżować do Ziemi Świętej i dla krzyżowców. Krajobrazy wzdłuż trasy są bardzo zróżnicowane – od gotyckiego splendoru katedry w Canterbury po ponadczasowy urok Rzymu, przez imponujące góry Francji i Austrii, po kobaltowe morze Apulii. Poza swoim naturalnym i architektonicznym pięknem, Via Francigena wchłonęła kultury i tradycje wszystkich, którzy nią podróżowali na przestrzeni wieków, stając się prawdziwym strażnikiem zachodniej cywilizacji, a także duchowości.

W przeszłości ta sieć dróg nazywana była Vie Francigene, ponieważ zostały zbudowane przez Franków, aby ułatwić kontrolę nad podbitymi i podbitymi ziemiami. Inną późniejszą nazwą tych szlaków jest Vie Romee, jak nazywano je w średniowieczu, ponieważ prowadziły one pielgrzymów do Rzymu, jednego z głównych celów pielgrzymek religijnych w chrześcijaństwie, obok Jerozolimy i Santiago de Compostela.

Jaka jest długość Via Francigena? Ma ona 1700 km długości, od Canterbury do Santa Maria di Leuca, z przewyższeniem 1347 m. Można ją pokonać pieszo w półtora miesiąca, pokonując średnio 20 kilometrów dziennie, lub w ciągu kilku tygodni na rowerze hybrydowym, pokonując 60 kilometrów dziennie.

Jakie są najpiękniejsze etapy szlaku Via Francigena? Trudno powiedzieć, biorąc pod uwagę jego różnorodność. Wiele zależy od zainteresowań i preferencji osób, które go przemierzają. Już pierwszy etap, z Canterbury do Dover, szlak North Downs Way, oferuje wgląd w piękno angielskiej wsi.

Przez kanał La Manche docieramy do Francji, gdzie przemierzamy zachwycające regiony, od Nord-Pas-de-Calais po Szampanię-Ardeny, od Pikardii po Franche-Comté.

Z Reims, gdzie przez tysiąc lat koronowano francuskich królów, do Verzy można podziwiać naturalne piękno Parku Regionalnego Montagne de Reims i poznać najsłynniejszy region produkcji szampana, oferując doskonałe wycieczki kulinarne i winiarskie.

Od Mouthier-Haute-Pierre do Pontarlier w regionie Burgundia-Franche-Comté zatracisz się wśród bujnych lasów i zapierających dech w piersiach wąwozów krasowych, aż do Jury, pasma górskiego oddzielającego Francję od Szwajcarii.

W Szwajcarii Via Francigena przebiega przez kantony Vaud i Valais.

Od Lozanny do Aigle krajobraz zmienia się ponownie, z urokliwymi miasteczkami i średniowiecznymi zamkami, brzegami Jeziora Genewskiego i tarasami winnymi Lavaux, wpisanymi na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Pomiędzy Wielką Przełęczą Świętego Bernarda a Étroubles wysokość wzrasta do 2473 metrów, pośród ośnieżonych szczytów i górskich kwiatów, a do Włoch wjeżdżasz przez Wielką Przełęcz Świętego Bernarda, najwyższy punkt Via Francigena. Następnie schodzisz z powrotem do Doliny Aosty, pośród wspaniałych górskich krajobrazów, dzikiej przyrody i niepowtarzalnych specjałów kulinarnych.
W innym rozdziale zobaczymy, gdzie przebiega Via Francigena we Włoszech.

Trasa Sigeryka

To Sigeryk z Canterbury, arcybiskup Canterbury pod koniec X wieku, wyznaczył etapy podróży Via Francigena. Jego trasa, skrupulatnie zapisana w dzienniku, zaczynała się w Canterbury, a kończyła w Rzymie. Trasa liczyła około 1020 km i miała zostać pokonana w ciągu czternastu dni. Nawet dzisiaj niektórzy decydują się na jej przejście, świadomi jej trudności i potrzeby dobrego przygotowania. Trasa Sigeryka jest z pewnością najbardziej wierna tradycji. Oto przystanki:

• Katedra w Canterbury

• Hauts de France (północna Francja)

• Nord-Pas-de-Calais (północna Francja)

• Szampania-Ardeny

• Franche-Comté

• Kanton Vaud (Szwajcaria)

• Kanton Valais (Szwajcaria)

• Dolina Aosty

• Piemont

• Lombardia

• Emilia-Romania

• Toskania

• Lacjum

• Watykan.

Via Francigena: etapy we Włoszech

We Włoszech Via Francigena przebiega przez siedem regionów: Dolinę Aosty, Piemont, Lombardię, Emilię-Romanię, Ligurię, Toskanię i Lacjum. Przebiega przez 140 gmin, co daje łącznie 45 z 79 etapów trasy. Długa, niegdyś żmudna droga, która przecina półwysep z północy na południe, od Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda do Pawii, starożytnej stolicy Lombardii, przechodząc przez Ivreę i Vercelli, a następnie przez Piacenzę, Fidenzę, Fornovo i Berceto w Apeninach Toskańsko-Emiliańskich, przecinając Przełęcz Cisa, by następnie zejść do Pontremoli i Luni, skąd starożytni pielgrzymi wyruszali do Santiago. Dalej, przez wzgórza Lukki i wzdłuż rzeki Arno, z Altopascio do San Miniato, z Colle Val d’Elsa do Monteriggioni, a następnie do Sieny, nad jezioro Bolsena, Montefiascone i Viterbo, a wreszcie drogą Aurelii do Rzymu, serca i duszy chrześcijaństwa. Przemierzali ją bandyci i rozbójnicy, podróżowali kupcy, a wraz z nimi ludzie szukający Boga lub po prostu siebie.

Świadectwo pielgrzyma

Tak jak pielgrzymi pokonujący Camino de Santiago noszą ze sobą specjalny dokument wydawany przez Biuro Pielgrzymów i podstemplowany na każdym etapie, który uprawnia ich do zniżek i ofert specjalnych, tak i Via Francigena posiada własne świadectwo. Jest to rodzaj „paszportu pielgrzyma”, podstemplowanego w biurach turystycznych, parafiach, obiektach noclegowych i restauracjach, który pozwala im korzystać ze specjalnych przywilejów i ofert. I tak jak ci, którzy docierają do Santiago, otrzymują pielgrzymią Compostelę, tak ci, którzy pokonują pieszo ostatnie 100 km lub rowerem ostatnie 200 km Via Francigena, otrzymują Testimonium, świadectwo swojej pielgrzymki.

Kup:

Różaniec Szlak Santiago koraliki szkło przezroczyste 6 mm – Kolekcja Korony Wiary

Różaniec Szlaku Santiago zrealizowany z okrągłych koralików o średnicy 6 mm, z przezroczystego szkła …

Różnice między katolikami a protestantami leżą u podstaw historii religii chrześcijańskiej i narodzin Europy, jaką znamy. Dowiedzmy się, jakie są główne różnice

Wiemy, że religia chrześcijańska rozwijała się przez wieki w różnych wyznaniach religijnych, zjednoczonych faktem, że uważają Jezusa Chrystusa za swój punkt oparcia, a Jego Słowo za podstawę wiary. Chrześcijanie katoliccy, prawosławni i protestanccy podzielająwyznania wiary, lub nicejsko-konstantynopolitańskiego, zdefiniowanego na pierwszym soborze nicejskim w 325 r. n.e. W szczególności są to nakazy oparte na jedności Boga, naturze Jezusa i Trójcy. W szczególności zarówno katolicy, jak i protestanci wierzą w jednego Boga w trzech równych i odrębnych Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego.

To powiedziawszy, różnice między katolikami i protestantami są liczne i znaczące, począwszy od interpretacji Pisma Świętego, po autorytet papieża i duchowieństwa w ogóle, ale także obejmujące wiele sakramentów i istotnych dogmatów. Przez wieki te różnice były przyczyną starć i krwawych wojen, ale podejmowano próby pojednania między tymi dwiema grupami. Od swoich początków w XVI wieku, reformacja protestancka narzucała się jako wyraźna i często gwałtowna krytyka Kościoła katolickiego, w jego organizacji politycznej i w wielu jego głównych aspektach teologicznych. Separacja między protestantami i katolikami wpływała na historię współczesnej Europy przez stulecia i definicję tożsamości narodowych nie tylko z religijnego punktu widzenia, ale także z politycznego, etycznego, społecznego i obywatelskiego. Kiedy 31 października 1517 roku augustianin Marcin Luter wywiesił swoje 95 tez na drzwiach kościoła Wszystkich Świętych w zamku w Wittenberdze, uczynił to z zamiarem potępienia nieuczciwej sprzedaży odpustów promowanej przez papieża Leona X. W oczach zakonnika obietnica odpuszczenia grzechów w zamian za darowiznę pieniężną wydawała się nie do przyjęcia. Jednak od początku było jasne, że kontrowersja rozpoczęta przez Lutra wykraczała poza sprzedaż odpustów i faktycznie, kiedy został wezwany przez Sejm w Wormacji, aby odwołać swoje oskarżenia, ogłosił swój zamiar reformy chrześcijaństwa we wszystkich jego aspektach. Tak rozpoczęła się reformacja protestancka, schizma, która podzieliła Kościół i Europę na dwie części i doprowadziła do rozwoju dwóch odrębnych religii chrześcijańskich.

Przyjrzyjmy się głównym różnicom między katolikami a protestantami.

Pisma Święte

Zarówno katolicy, jak i protestanci uważają Słowo Jezusa za podstawę swojej doktryny. Ale protestanci wyznają wystarczalność i autorytet Pisma Świętego, jedynego wiarygodnego źródła objawienia Boga dla ludzkości, jedynego kryterium odniesienia dla właściwego zachowania, jakie musi mieć dobry chrześcijanin, jedynego klucza do zbawienia.

Nie jest przypadkiem, że formuła Sola Scriptura jest pierwszą z pięciu solas, pięciu formuł podsumowujących myśl teologiczną protestanckiej religii chrześcijańskiej. Oto wszystkie:

• Sola Scriptura;
• Sola Fide;
• Sola gratia;
• Solus Christus;
• Soli Deo Gloria.

W przeciwieństwie do protestantów, katolicy uznają zasadnicze znaczenie Biblii, ale także Tradycji, Świętej Tradycji lub wszystkich tych doktryn i dogmatów ustanowionych w Kościele katolickim na przestrzeni jego historii, zarówno ustnie, jak i pisemnie, uznawanych za depositum fidei, „depozyt wiary”, który Jezus przekazał swoim Apostołom, a który duchowieństwo przekazało wiernym na przestrzeni wieków. Mówimy o doktrynach rzymskokatolickich podniesionych do rangi prawdziwych dogmatów, ale także powiązanych z adoracją Madonny i Świętych.

Autorytet Papieża

Inna zasadnicza różnica między protestantyzmem a katolicyzmem dotyczy autorytetu Papieża w szczególności i duchowieństwa w ogóle. Katolicy uważają Najwyższego Papieża za głowę Kościoła, następcę św. Piotra, któremu Jezus powierzył prowadzenie swoich wiernych. Jego autorytet opiera się na Piśmie Świętym i świętej Tradycji Kościoła rzymskokatolickiego.

Protestanci z kolei uznają tylko Chrystusa za głowę Kościoła wszech czasów. Żaden człowiek, nawet oświecony łaską, nie posiada nieomylności, aby móc przywłaszczyć sobie tę władzę. Protestantyzm nie wierzy w sukcesję apostolską, na której katolicy opierają autorytet i nieomylność papieża, i nie uznaje, że Apostołowie lub Piotr mają większe oświecenie niż to, które Duch Święty zesłany przez Boga daje każdemu człowiekowi. Wszyscy ludzie są równi, wszyscy mają zdolność rozumienia Pisma Świętego. Chociaż protestanccy pastorzy zajmują rolę w Kościele, nie mają wyłącznych praw do sakramentów i nie cieszą się przywilejami w porównaniu z innymi ludźmi.

Czyściec

Protestanci nie uznają sukcesji apostolskiej istnienie czyśćca, jako miejsca przeznaczonego do zadośćuczynienia za grzechy zmarłych, którzy nie mieli czasu na pokutę. Pismo Święte nie mówi o nim wystarczająco dużo, aby wyjaśnić jego istnienie. Dla nich istnieje tylko piekło i niebo, a śmierć Chrystusa na krzyżu była wystarczającą zapłatą za wszystkie grzechy ludzi, bez potrzeby tymczasowej kary.

Podczas gdy katoliccy chrześcijanie widzą drogę do zbawienia w wierze, w „zasłużonych uczynkach” i w sakramentach, protestanci widzą w Chrystusie na krzyżu jedyne prawdziwe zadośćuczynienie możliwe za grzechy ludzi.

Kup:

Krucyfiks Świętego Benedykta stojący lub na ścian

Ciało Chrystusa przybite do krzyża oraz medalik Świętego Benedykta z mosiądzu…

Sakramenty

Protestanci uznają tylko dwa sakramenty, a mianowicie te ustanowione przez Jezusa w Piśmie Świętym: chrzest i Eucharystię. Wszystkie pozostałe są rytuałami ustanowionymi przez ludzi Kościoła. Jednak w Eucharystii odrzucają koncepcję przeistoczenia: Chrystus nie jest naprawdę obecny w chlebie i winie, jak wierzą katolicy, ale jego obecność jest symboliczna, obrzęd jest tylko sposobem na upamiętnienie Ostatniej Wieczerzy i Jego ofiary.

W protestantyzmie chrzest nie ma żadnej wewnętrznej skuteczności, służy jedynie do manifestacji wiary ochrzczonych, którzy powinni przystąpić do sakramentu dopiero po przygotowaniu się poprzez szkolenie katechetyczne. Protestanci praktykują chrzest przez zanurzenie, zgodnie z nauką Jana Chrzciciela.

Jeśli chodzi o spowiedź i pokutę, pierwsza nie ma szczególnej wartości, ponieważ każdy człowiek musi mieć swój własny dialog kierowany przez Boga, w którym rozpoznaje swoje własne grzechy i ograniczenia. Dlatego żaden duchowny nie ma prawa przyjmować i słuchać grzechów innych. Chrześcijanin protestancki wyznaje swoje grzechy w prywatnej modlitwie do Boga. Niektóre kościoły protestanckie włączają jednak moment modlitwy wyznania grzechów do celebracji. Na przykład w Kościele anglikańskim spowiedź i rozgrzeszenie są wypowiadane zbiorowo podczas celebracji Eucharystii.

Niepokalane Poczęcie i Wniebowzięcie Maryi

Protestanci uznają jedynie oddanie Bogu Jedynemu i Trójjedynemu. Każda forma oddania, czy to do Madonny, czy do Świętych, jest formą bałwochwalstwa. Przyznają, że Maryja poczęła Jezusa, pozostając Dziewicą, ale odrzucają Niepokalane Poczęcie, czyli Jej narodziny bez grzechu pierworodnego. Ponieważ narodziła się jak wszyscy inni z mężczyzny i kobiety, musiała zostać przez to dotknięta i z tego samego powodu nie uznają Jej Wniebowzięcia, ponieważ nie ma o tym wzmianki w Piśmie Świętym. Maryja była kobietą o wyjątkowej wierze, ale nie ma mocy wstawiennictwa u Boga w imieniu ludzi.

Kup:

FIGURKI MADONNA

Wszystkie figury Madonny, które znajdziesz na stronie, są ręcznie wykonane we Włoszech i Francji…

Święci

Chociaż katoliccy chrześcijanie również przywiązują dużą wagę do oddzielenia koncepcji oddania od bałwochwalstwa, ponieważ rozróżniają cześć, oddanie i adorację, przyznają kult Świętych (dulía) i kult Madonny (iperdulía), różny od tego, który jest skierowany wyłącznie do Boga (latría).

Protestanci nie uznają autorytetu religijnego jako takiego, lecz jedynie autorytet Boga, dlatego też tylko do Niego wolno kierować modlitwy, błagania i prośby.

Święto Matki Bożej Różańcowej obchodzone jest 7 października. Zrodzone z pamięci chrześcijańskiego zwycięstwa militarnego, święto to stało się przełomowym momentem w kulcie Maryi i praktyce różańcowej

Październik to miesiąc różańca i nie sposób o nim mówić bez skupienia się na postaci Madonny, która jest zarówno symbolem, jak i inspiracją tego ukochanego nabożeństwa. To właśnie Ona w 1208 roku podarowała pierwszy różaniec świętemu Dominikowi Guzmanowi, ojcu założycielowi zakonu dominikanów, uznając go za najskuteczniejszą broń przeciwko herezjom oraz narzędzie wiary i nawrócenia bez przemocy. Z biegiem czasu Matka Boska Różańcowa stała się jednym z najczęściej powtarzających się wizerunków Maryi Panny, zwłaszcza po kontrreformacji. Objawienie świętemu Dominikowi dało początek kultowi Matki Boskiej Różańcowej, który Kościół upamiętnia 7 października, w dniu bitwy pod Lepanto w 1571 roku, w której flota Świętej Ligi pokonała flotę Imperium Osmańskiego.

Ikonografia Matki Boskiej Różańcowej jest również niepodważalna: odziana w lśniącą, błękitną szatę, trzymająca różaniec w dłoniach, a często z Dzieciątkiem na rękach, Maryja otoczona jest przez świętych Dominika de Guzman i świętą Katarzynę ze Sieny.

Jednym z głównych ośrodków kultu Matki Boskiej Różańcowej jest Sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej w Pompejach, gdzie co roku miliony wiernych z całego świata pielgrzymują, aby modlić się do Matki Boskiej i prosić o Jej łaski. Kamień węgielny pod Sanktuarium położono 8 maja 1876 roku. Z tej okazji odmawiana jest modlitwa napisana przez Bartolo Longo jako akt miłości i oddania Matce Bożej Różańcowej z Pompejów. Tę samą modlitwę odmawia się również 7 października, w święto Matki Bożej Różańcowej.

Od Matki Bożej Zwycięskiej do Matki Bożej Różańcowej

Święto Matki Bożej Różańcowej, obchodzone 7 października, jest w rzeczywistości ewolucją święta Matki Bożej Zwycięskiej, ustanowionego tego samego dnia przez papieża Piusa V dla upamiętnienia i uczczenia zwycięstwa Ligi Świętej, złożonej z Wenecji, Hiszpanii i Państwa Kościelnego, nad Imperium Osmańskim. Bitwa miała miejsce 7 października 1571 roku i wtedy, według legendy, papież Pius V wezwał wszystkie chrześcijańskie siły zbrojne do odmawiania różańca przed przystąpieniem do bitwy. Z tego powodu był tak pewien zwycięstwa, że ​​nakazał bić w dzwony jeszcze przed zakończeniem bitwy, ogłaszając zwycięstwo chrześcijan. Rzeczywiście zwyciężyli i przypisali zwycięstwo Matce Bożej i Jej pełnemu miłości wstawiennictwu. Od tego czasu 7 października jest poświęcony Matce Bożej Zwycięskiej. Następca Piusa V, papież Grzegorz XIII, zmienił dedykację na Matkę Bożą Różańcową lub Matkę Bożą Różańcową.

Kup:

Figura Najświętsza Maryja Panna Różańcowa żywica 12 cm

Ta figurka Najświętszej Maryji Panny Różańcowej, umieszczona na piedestale, przedstawia Dziewicę w wyprostowanej pozie, trzymającej…

Święci pod Matką Bożą Różańcową

Wspominaliśmy już, że w ikonografii sakralnej Matka Boska Różańcowa jest często przedstawiana pomiędzy świętym Dominikiem de Guzmanem a Katarzyną ze Sieny, patronką Włoch i jedną z najsłynniejszych mistyczek-wizjonerek w historii. Ona również była związana z zakonem dominikanów jako członkini tercjarek dominikańskich, znanych jako Siostry Pokuty św. Dominika. Wspomnieliśmy już, że święty Dominik de Guzman, święty zakochany w Chrystusie, był ojcem założycielem zakonu dominikanów. Wielki przeciwnik herezji, Matka Boska, dała mu siłę do walki z nimi bronią Różańca, a on dzielił swoje życie między głoszenie nauk a modlitwę. Mówiono o nim, że był: „Czuły jak matka, silny jak diament”.

Wybór tych dwóch świętych u boku Maryi odzwierciedla znaczenie, jakie zakon dominikanów miał w szerzeniu kultu Matki Boskiej Różańcowej od czasów starożytnych. Jednym z najsłynniejszych przedstawień Matki Boskiej Różańcowej jest płótno przypisywane Luca Giordano, znajdujące się w Bazylice Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pompejach. Również na tym obrazie Madonna przedstawiona jest z Dzieciątkiem na rękach, podczas gdy Dzieciątko podaje różaniec świętemu Dominikowi, a Matka Boska jeden różaniec świętej Katarzynie.

Ikonografia Matki Boskiej Różańcowej opiera się na ikonografii Matki Boskiej Pasowej, która ją poprzedzała. Kult Matki Boskiej Pasowej nawiązuje do epizodu, w którym św. Tomasz, nie wierząc w wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, zażądał otwarcia jej grobu, ale znalazł jedynie pas jej habitu. Święty Pas, czyli Święty Cingolo, jest przechowywany jako cenna relikwia w katedrze w Prato. 8 września, w dniu, w którym tradycyjnie obchodzi się święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, jest on uroczyście wystawiany na widok publiczny.

Matka Boska Pompejańska

Błogosławiony Bartolo Longo był nie tylko autorem modlitwy do Matki Boskiej Pompejańskiej, ale także wielkim propagatorem nabożeństwa różańcowego. Pochodzący z Apulii, żył w drugiej połowie XIX wieku i przez długi czas pracował jako prawnik, propagując idee antyklerykalne i pasję do różańca i spirytyzmu. Dopiero później przyjął wiarę i wstąpił do Trzeciego Zakonu Świętego Dominika. Poślubił hrabinę Mariannę Farnararo De Fusco, bardzo bogatą wdowę, której majątkiem został zarządcą i nauczycielem jej dzieci. Podczas eksploracji posiadłości żony w pobliżu Pompejów usłyszał tajemniczy głos, który namawiał go do szerzenia Różańca dla zbawienia. Zainspirowany tym głosem, Longo zaczął głosić nabożeństwo do Różańca Świętego Matki Boskiej Pompejańskiej. To on odzyskał obraz Matki Boskiej Różańcowej pędzla Luki Giordano, podarowany mu przez siostrę Marię Concettę de Litala, któremu przypisywano liczne cuda i wielkie moce uzdrawiające. Pozwoliło mu to zebrać fundusze na budowę Sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej w Pompejach. Sanktuarium w Pompejach odwiedziło trzech współczesnych papieży: Jan Paweł II, Benedykt XVI i Franciszek.

Ojciec Pio był również głęboko oddany Matce Bożej Różańcowej z Pompejów i odbył pielgrzymkę do jej sanktuarium co najmniej trzy razy w swoim życiu. Krótko przed śmiercią święty otrzymał od czciciela dar w postaci czerwonych róż i poprosił, aby jedną z nich zaniesiono Matce Bożej z Pompejów jako ofiarę. Wierny przystał na prośbę, a róża przetrwała i pozostała w pąkach przez długi czas, nawet po śmierci Ojca Pio.

Kup:

Ojciec Pio

Ojciec Pio, czcigodny zakonnik z Pietralciny: z okazji jego beatyfikacji stworzyliśmy kategorię…

Czy kiedykolwiek odwiedziłeś Sanktuarium na Górze Świętego Anioła? Zostało ono zbudowane po objawieniu Świętego Michała Archanioła; oto historia pięciu objawień Świętego Michała

Historia Sanktuarium Świętego Michała Archanioła w Górze Świętego Anioła, w prowincji Foggia, rozpoczyna się w 490 r. n.e., roku, w którym, według tradycji, Święty Wojownik Archaniołów ukazał się Świętemu Wawrzyńcowi Maiorano. Trzy lata później, w miejscu objawienia, zbudowano pierwsze sanktuarium. W kolejnych wiekach Święty Michał objawiał się ponownie: oto pięć objawień przekazanych przez tradycję. W niektórych przypadkach objawienia są opowiadane z różnymi szczegółami, ale kluczowe epizody powtarzają się we wszystkich wersjach.

Kup:

Święty Michał Archanioł

Święty Michał Archanioł,którego imię znaczy 'ktoż jak Bóg!’. Stoi na czele niebieskiego wojska. Zwycieżył on złe moce…

Objawienie Byka

Po pierwszym objawieniu Świętego Michała Archanioła zidentyfikowano miejsce Sanktuarium na Górze Świętego Anioła. Nazywa się ją „del Toro” (byka), ponieważ legenda, przekazywana z różnymi wersjami przez tradycję, głosi, że bogaty miejscowy właściciel ziemski, zgubiwszy swojego najlepszego byka, podążył za nim i odnalazł go w pobliżu jaskini. Nie mogąc do niego dotrzeć z powodu tajemniczej siły, która trzymała go z dala od jaskini, mężczyzna wystrzelił strzałę w byka; strzała wróciła, trafiając go. Według niektórych przekazów, upadając z rany, ujrzał anioła wojownika wymachującego płonącym mieczem. Mężczyzna pobiegł, aby opowiedzieć tę historię biskupowi Lorenzo Maiorano, który ogłosił trzy dni modlitwy do świętego Michała Archanioła. Pod koniec trzeciego dnia święty Michał ukazał się biskupowi we śnie, potwierdzając cud i prosząc go o poświęcenie mu jaskini. Jednak Maiorano, być może z powodu niedostępności miejsca, a może dlatego, że było ono miejscem kultu pogańskiego, zawahał się przed zastosowaniem się do słów Archanioła.

Objawienie Zwycięstwa

Drugie objawienie dotyczy „della Vittoria”. Wieczorem poprzedzającym bitwę między Longobardami a Bizantyjczykami, która według tradycji miała miejsce kilka lat po pierwszym wydarzeniu, lecz być może kilka wieków później, święty Michał ukazał się ponownie biskupowi świętemu Wawrzyńcowi Majoranowi, oznajmiając, że zwycięstwo następnego dnia zostanie zapewnione wolą świętego. Bitwie następnego dnia towarzyszyły trzęsienia ziemi, błyskawice i pioruny, a zakończyła się zwycięstwem. Data ta ustanowiła dzień poświęcony czci świętego: 8 maja.

Kup:

Swiety Michal Archaniol

Odkryj wszystkie artykuły poświęcone Świętemu!…

Objawienie Poświęcenia (lub Medytacji)

Trzecie objawienie miało miejsce wkrótce po epizodzie Zwycięstwa. Święty Wawrzyniec Majoran, wspierany przez innych biskupów i papieża, został przekonany do dokończenia dzieła konsekracji groty świętego Michała. Nadal jednak nie był pewien, jak postąpić. Archanioł ukazał mu się ponownie, aby poinformować go, że miejsce to nie wymaga konsekracji przez człowieka, ponieważ zostało już konsekrowane przez samą obecność świętego Michała. Maiorano i kilku innych biskupów przybyło na miejsce: było lato i bardzo gorąco, ale cudem orły chroniły biskupów przed słońcem cieniami swoich skrzydeł. Po dotarciu na miejsce zobaczyli surowy, kamienny ołtarz z zasłoną i krzyżem: Święty Michał rzeczywiście w cudowny sposób poświęcił to miejsce, przygotowując je do odprawienia ofiary. W kamieniu znaleźli również namacalny znak obecności archanioła: odcisk stopy Świętego Michała.

Kup:

Św. Michał Archanioł

Św. Michał Archanioł pokonujący demona, figurka z drewna klonowego, ręcznie malowana z dbałością o każdy szczegół…

Objawienie przy Mole Adriana

Czwarte objawienie miało miejsce papieżowi, świętemu Grzegorzowi Wielkiemu. Podczas gdy dżuma pustoszyła Rzym, Święty Michał ukazał się papieżowi, ogłaszając koniec epidemii. We śnie Święty Grzegorz ujrzał Archanioła na szczycie Mole Adriana. Kiedy przepowiednia archanioła się spełniła, Święty Grzegorz Wielki zmienił nazwę Mole Adriana na Castel Sant’Angelo, którą to nazwę miejsce zachowało do dziś.

Objawienie się zarazy

Najnowsze objawienie miało miejsce również podczas zarazy, która nawiedziła południowe Włochy w 1656 roku. Arcybiskup Alfonso Puccinelli, nie znajdując sił, by stawić czoła zarazie, wezwał świętego Michała Archanioła modlitwą i postem o interwencję. Święty ukazał się Puccinelliemu, powierzając mu zadanie poświęcenia kamieni w grocie sanktuarium i wyrycia na nich inicjałów M.A. (Michele Arcangelo). Każdy, kto zachowa te kamienie lub o nie poprosi, będzie chroniony przed zarazą. Cud ten przyniósł zbawienie ludziom i zakończył zarazę. Arcybiskup, ku czci archanioła, wzniósł pomnik z napisem: „Księciu Aniołów, Zwycięzcy Zarazy, Patronowi i Strażnikowi, pomnik wiecznej wdzięczności, Alfonso Puccinelli 1656”.

Inne objawienia i sanktuaria Świętego Michała Archanioła

Oprócz tych objawień, Święty Michał Archanioł ukazał się w innych kontekstach i krajach, na przykład świętemu Obertonowi, biskupowi Avranches. Archanioł poprosił go o zbudowanie opactwa Mont Saint-Michel we Francji. Legenda głosi, że biskup nie spełnił prośby, dopóki Święty Michał nie przebił mu palca. czaszka, która do dziś zachowała się w katedrze w Avranches. Sanktuarium Mont Saint-Michel znajduje się na linii prostej, zwanej Świętą Linią św. Michała Archanioła, która łączy siedem sanktuariów poświęconych jemu w różnych krajach: klasztor Skelling (Irlandia), klasztor St. Michael’s Mount (Kornwalia, Anglia), opactwo Mont Saint-Michel (Normandia, Francja), Sacra di San Michele (Piemont, Włochy), sanktuarium św. Michała Archanioła (Monte Sant’Angelo, Włochy), klasztor św. Michała Archanioła w Panormitis (wyspa Symy, Grecja) i klasztor Stella Maris na Górze Karmel (Hajfa, Izrael).