Cuda uznawane przez Kościół: wszystkie uzdrowienia i wydarzenia cudowne

Cuda uznawane przez Kościół: wszystkie uzdrowienia i wydarzenia cudowne

Jakie cuda są uznawane przez Kościół, a które są nadal badane? Od Lourdes do Medjugorie, między cudownymi uzdrowieniami a świadectwami niewytłumaczalnych wydarzeń

Kościół katolicki uznaje istnienie niewytłumaczalnych, niezwykłych zjawisk, które wykraczają poza prawa natury. To są cuda. ​​W istocie, te przypisywane Jezusowi i opisywane w Ewangeliach są uważane za fakty historyczne. Podczas gdy w kulturze żydowskiej, a zatem także w Starym Testamencie, cuda są uważane za znaki wszechmocy Boga, w Nowym Testamencie cuda dokonane przez Jezusa są wyraźnymi znakami Jego boskiej natury. Możemy zatem zdefiniować cud jako każde zdarzenie, którego nie da się przypisać przyczynom naturalnym, lecz usprawiedliwić boską interwencją. W tym kontekście dyskusja o cudach uznawanych przez Kościół staje się tematem złożonym i delikatnym. Cuda, a zwłaszcza niewytłumaczalne uzdrowienia, zawsze były przedmiotem ożywionej debaty między tymi, którzy bezgranicznie wierzą w boską interwencję stojącą za nimi, a tymi, którzy opowiadają się za bardziej racjonalnym podejściem, logicznym i naukowym wyjaśnieniem. Nie znaczy to jednak, że Kościół lekceważy tę kwestię. Jeśli chcemy oszacować liczbę potwierdzonych i uznanych cudów, biorąc za przykład te przypisywane Matce Bożej z Lourdes, to jest ich dziesiątki – Kościół uznał około siedemdziesięciu cudów na tysiące rzekomych cudownych uzdrowień i miliony pielgrzymów, którzy w ostatnich latach nawiedzili sanktuarium Matki Bożej z Lourdes.

Cuda

Czytaj także:

Cuda: czym są i jak się je klasyfikuje
Uzdrowienia i egzorcyzmy, objawienia, panowanie nad naturą, a nawet zmartwychwstanie umarłych…

Kościół przyjął specjalną procedurę dotyczącą cudów, skodyfikowaną w 1983 roku. Jest ona stosowana przede wszystkim w przypadku niewytłumaczalnych uzdrowień i opiera się na serii pomiarów i analiz zebranych i zbadanych przez specjalną komisję medyczną powołaną przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych. W skład tego zespołu lekarzy i naukowców wchodzą zarówno specjaliści świeccy, jak i duchowni, którzy analizują każdy zgłoszony im przypadek i ustalają, czy spełnia on siedem kryteriów definiujących cud uzdrowienia z medyczno-naukowego punktu widzenia. Kryteria te zostały zebrane w dokumencie De servorum beatificatione et beatorum canonizatione (Beatyfikacja Sług Bożych i Kanonizacja Błogosławionych) przez kardynała Prospera Lambertiniego, który wstąpił na tron ​​papieski jako papież Benedykt XIV w 1740 roku i są nadal uważane za aktualne. Są to:

  • Choroba musi być ciężka, z rokowaniem negatywnym;
  • Rzeczywista diagnoza choroby musi być pewna i precyzyjna;
  • Choroba musi mieć charakter czysto organiczny;
  • Żadne leczenie nie mogło ułatwić procesu zdrowienia;
  • Uzdrowienie musi być nagłe, nieoczekiwane i natychmiastowe;
  • Powrót do normy musi być całkowity (i bez rekonwalescencji);
  • Uzdrowienie musi być trwałe (bez nawrotów).

Po rozpoznaniu siedmiu kryteriów, okoliczności zdarzenia są oceniane pod kątem powiązania ich z jakąkolwiek boską interwencją (modlitwy chorego, pielgrzymka do miejsca słynącego z cudownych uzdrowień itp.). Jeśli po tym ostatecznym rozważeniu pozostają wątpliwości co do uzdrowienia, odrzuca się je jako spontaniczne ustąpienie objawów.

Cuda Jezusa

Wspomnieliśmy, że wśród cudów uznawanych przez Kościół, cuda Jezusa są uznawane za fakty historyczne lub przynajmniej alegoryczne opisy rzeczywistych wydarzeń. Mówimy o cudach opisanych w Ewangeliach kanonicznych, ponieważ te opisane w Ewangeliach apokryficznych są często zbyt zanieczyszczone elementami fantastycznymi i baśniowymi.

Cuda przypisywane Jezusowi możemy podzielić na trzy kategorie:

  • cuda naturalne;
  • cuda uzdrowień, egzorcyzmy i zmartwychwstanie;
  • epifanie lub objawienia: przemienienie, objawienia po Wielkanocy.

Zmartwychwstanie wymyka się tej klasyfikacji, stając się cudem Jezusa par excellence. Uzdrowienia stanowią znaczną część cudów Jezusa, zarówno tych dokonywanych w celu uzdrowienia ciała z gorączki, chorób i niepełnosprawności, jak i tych skierowanych na ducha, takich jak egzorcyzmy i uwolnienia od opętania przez demony.

Cuda w Lourdes

Francuskie miasto Lourdes, miejsce osiemnastu objawień Matki Boskiej Bernadetcie Soubirous w 1858 roku, jest również jednym z miejsc, w których odnotowano najwięcej cudów uzdrowień, w tym wiele cudownych uzdrowień z raka. Spośród siedmiu tysięcy uzdrowień przypisywanych Matce Bożej z Lourdes, ponad dwa tysiące uznano za niewytłumaczalne, a z tych dwóch tysięcy tylko siedemdziesiąt formalnie uznano za udowodnione cudowne uzdrowienia. Tuż obok Sanktuarium w Lourdes znajduje się Biuro Obserwacji Medycznych (Bureau des constatations médicales), które bada rzeczywiste lub domniemane uzdrowienia. Biuro to istnieje od 1905 roku i opiera się na wspomnianych siedmiu kryteriach. Wyniki zostały określone przez kardynała Lambertiniego. Po wstępnej analizie, Międzynarodowa Komisja Medyczna w Lourdes (CMIL) z siedzibą w Paryżu zdecydowała, czy podważyć wnioski wyciągnięte przez urząd, a ostatecznie Kościół uznał lub zaprzeczył cudownemu uzdrowieniu.

Ponieważ cuda Matki Bożej i uzdrowienia w Lourdes są często przypisywane wodzie ze źródła w Grocie Massabielskiej, którą Matka Boska wskazała Bernadetcie, poddano je wnikliwej analizie. Wniosek był taki, że woda z Lourdes nie ma właściwości leczniczych ani terapeutycznych, a zatem nie wyjaśnia cudownych uzdrowień.

Świadectwa z Medjugorja

W Medjugorju donosi się również o wielu cudownych wydarzeniach, takich jak tajemnicze wonności, krople spływające z figury Jezusa i wiele udowodnionych uzdrowień, nawet z poważnych chorób. Międzynarodowa komisja powołana przez Benedykta XVI w 2010 roku uznała pierwsze siedem objawień Matki Bożej wizjonerom za wiarygodne, a w 2017 roku dalsze badania, zainicjowane przez papieża Franciszka, doprowadziły do ​​uznania kultu. Jednak w odniesieniu do domniemanych cudów w Medjugorju, o których donoszą niezliczone świadectwa, Kościół katolicki nie wszczął jeszcze oficjalnych dochodzeń. Medjugorje jest uznawane za miejsce wielkiego skupienia duchowego, a tym samym potencjalne miejsce wydarzeń mistycznych. Nawrócenia, pokuta i powołania są cudami samymi w sobie, godnymi uwagi i rozważenia, bez potrzeby dalszych dowodów.