Indeks1 Historia świętego Jerzego2 Męczeństwo świętego Jerzego3 Smok4 Święto Świętego Jerzego Legenda o świętym Jerzym i smoku z czasem stała się przypowieścią o walce dobra ze złem. Ale kim tak naprawdę był święty Jerzy, święty wojownik? Święty Jerzy i smok. Brzmi jak tytuł baśni. W…
Indeks1 800 lat od śmierci świętego Franciszka2 Święto Narodowe Świętego Franciszka3 Obchody i inicjatywy W 2026 roku uroczystość Świętego Franciszka zbiegnie się z 800. rocznicą urodzin Świętego z Asyżu. Z tej okazji zostanie ona ponownie uznana za włoskie święto narodowe. 4 października we Włoszech to…
Indeks
Chociaż religia chrześcijańska jest jedną z najpowszechniejszych religii monoteistycznych na świecie, błędem byłoby mówić o jednym wyrazie religijnym i duchowym. W istocie, choć jej sercem i rdzeniem pozostaje życie oraz ludzkie i boskie doświadczenie Jezusa Chrystusa, możemy w niej dostrzec różne wyznania wiary, które często różnią się fundamentalnymi aspektami doktryny, tradycji i sakramentów. Mamy zatem chrześcijan katolickich, protestanckich i prawosławnych, a w tym artykule chcemy skupić się konkretnie na różnicach między prawosławnymi a katolikami.
Główne podziały w religii chrześcijańskiej
Religia chrześcijańska w rzeczywistości składa się z wielu wyznań religijnych, pod pewnymi…
Prawosławie szczyci się liczbą ochrzczonych wiernych, niewiele ustępując chrześcijaństwu katolickiemu, co plasuje je na drugim miejscu na świecie jako Kościół chrześcijański. Oficjalnie jego początki sięgają schizmy wschodniej w 1504 r. n.e., ale w rzeczywistości data ta ma jedynie charakter orientacyjny. Do tego rozłamu doprowadziło wiele wydarzeń historycznych i okazji do dyskusji, od zdobycia Konstantynopola przez Wenecjan przeciwko Bizantyjczykom w 1204 roku, po odrzucenie Soboru Florenckiego w 1484 roku, który miał między innymi na celu załagodzenie podziałów między Kościołami łacińskim i prawosławnym. W tym celu patriarcha Konstantynopola, Symeon I, odpowiedział zwołując synod biskupów prawosławnych. W każdym razie znamienne jest, że historiografia zachodnia mówi o schizmie wschodniej, podczas gdy prawosławni nazywają ją schizmą łacińską.
Jednym z kluczowych punktów, które doprowadziły do tego rozłamu, było roszczenie Kościoła zachodniokatolickiego do prymatu papieża, biskupa Rzymu i następcy apostoła Piotra, nadając mu rzeczywistą władzę jurysdykcyjną nad innymi ówczesnymi ośrodkami chrześcijaństwa, tzw. pentarchią, składającą się z Rzymu, Konstantynopola, Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy – pięciu najważniejszych biskupstw świata rzymskiego. Pozostałe miasta pentarchii były skłonne zaakceptować zwierzchnictwo Rzymu jedynie nad chrześcijanami Zachodu. Oczywiście istniały inne kwestie, w których chrześcijanie Wschodu i Zachodu się nie zgadzali, a niektóre z nich do dziś widoczne są w różnicach między Kościołem katolickim a prawosławnym.
Sobór Chalcedoński w 451 r. n.e. uwypuklił już te różnice i doprowadził do pierwszych podziałów między niektórymi Kościołami wschodnimi, a także do tendencji Kościoła zachodniego do centralizacji władzy w rękach papieża, ze szkodą dla patriarchów wschodnich. Przy tej okazji patriarcha Konstantynopola próbował wysunąć się na zwierzchnictwo nad innymi patriarchami, przedstawiając się jako „patriarcha ekumeniczny”, co nie spodobało się biskupowi Rzymu.
Ale jakie są główne różnice między katolicyzmem a prawosławiem? Po pierwsze, prawosławni nie uznają jednego autorytetu religijnego. Poszczególni biskupi rządzą własnym Kościołem poprzez lokalne synody, nie ponosząc odpowiedzialności przed jednym przywódcą porównywalnym z papieżem katolickim. Ekumeniczny patriarcha Konstantynopola jest uważany za primus inter pares („pierwszego wśród równych”), ale jego postać i rola w dużej mierze reprezentują wyznanie religijne.
Prawosławni chrześcijanie uważają biskupów za bezpośrednich następców Apostołów i jako takich obdarzeni mandatem, którego pragnął sam Chrystus, zakładając Kościół. Odnoszą się zatem do wczesnego Kościoła i pierwotnej wiary chrześcijańskiej, opartej na świętej tradycji: Piśmie Świętym, nauczaniu Ojców Kościoła i zasadach dogmatycznych wypracowanych na siedmiu historycznych soborach powszechnych.
Prawosławni chrześcijanie uważają Siedem Sakramentów za ważne, okazują cześć Bogurodzicy Dziewicy Maryi, a także czczą świętych.
Odnośnie grzechu pierworodnego, który nazywają grzechem przodków, nie biorą go pod uwagę: ludzie rodzą się czyści, nieskalani grzechem Adama i Ewy, ale z samej swojej natury genetycznie predysponowani do grzechu.
Kim byli 12 apostołowie i jaka jest różnica między apostołami a uczniami
Kim byli 12 apostołowie, towarzysze Jezusa w krótkim okresie Jego…
Jedna z różnic między prawosławnymi a katolikami dotyczy dogmatu o Niepokalanym Poczęciu. Prawosławni i katolicy darzą wielką czcią Maryję, Matkę Jezusa, którą prawosławni nazywają Theotókos, Matką Bożą. Katolicy utrzymują jednak, że pomimo narodzin z prostego związku mężczyzny i kobiety, Joachima i Anny, Dziewica Maryja została poczęta wolna od grzechu pierworodnego, ponieważ była przeznaczona do noszenia Jezusa Chrystusa w swoim łonie. Dla prawosławnych natomiast Maryja została poczęta z grzechem pierworodnym i została oczyszczona w chwili umieszczenia Jezusa w jej łonie. Prawosławni nie uznają dogmatu o Wniebowzięciu Maryi.
Jeśli chodzi o postać papieża, widzieliśmy już, że różnica między prawosławnymi a papieżem opiera się na tym, że od zarania dziejów, pierwsi odmawiali uznania autorytetu Najwyższego Kapłana ani żadnej władzy religijnej wyższej od biskupów, dziedziców i następców Apostołów. Wiemy jednak, że dla katolików Papież jest jedynym potomkiem Piotra, przywódcą apostołów i przedstawicielem Chrystusa na ziemi, wybranym przez samego Jezusa na przywódcę Jego Kościoła.
Katolicy zachodni uważają czyściec za miejsce w połowie drogi między niebem a piekłem, gdzie grzeszni ludzie mogą odpokutować przynajmniej część swojej kary, aby oczyścić się i wstąpić do nieba. Dla prawosławnych natomiast, którzy zachęcają do modlitwy za zmarłych, ofiara Jezusa była wystarczająca, aby zbawić wszystkich ludzi, a przynajmniej tych, którzy chcą żyć zgodnie z prawami Bożymi. Jednak gdy ciało umiera, dusza musi wyruszyć w podróż przez gwiazdy, zatrzymując się na różnych stacjach, telonii, gdzie złe duchy ją przesłuchują i żądają zapłaty za rzeczywiste lub wyimaginowane czyny. W tej podróży jednak cnotliwa dusza jest wspierana i wspierana przez anioły. Im bardziej człowiek kochał Boga i żył święcie, tym łatwiej będzie mu pokonać próby i osiągnąć Niebo.
Zarówno prawosławni, jak i katolicy praktykują chrzest: pierwszy przez zanurzenie, całkowicie zanurzając osobę w wodzie święconej, aby odrodzić się do nowego życia; drugi przez wylanie, w którym kapłan polewa głowę osoby chrzczonej wodą święconą. Kościół prawosławny wywodzi się z greckiego słowa baptisma, oznaczającego „zanurzenie”, a jego obrzęd obejmuje trzy całkowite zanurzenia. Dla Kościoła prawosławnego chrzest to moment narodzenia się w Chrystusie i otrzymania nowego imienia, wyłącznie imienia świętego.
Prawosławna Cerkiew Chrześcijańska jest nadal szeroko rozpowszechniona, zwłaszcza w Europie Południowo-Wschodniej i Wschodniej oraz w krajach byłego Związku Radzieckiego. Rosja ma swój autokefaliczny Kościół Prawosławny, na którego czele stoi Patriarcha Moskiewski i Wszechrusi. W przeszłości ten Kościół prawosławny był również powiązany z innymi patriarchatami: Ekumenicznym Patriarchatem Konstantynopola, Greckim Kościołem Prawosławnym Aleksandrii, Patriarchatem Antiocheńskim i Patriarchatem Jerozolimskim. Jednak Rosyjska Cerkiew Prawosławna zawsze utrzymywała silne więzi z władzą świecką. Zwłaszcza po upadku Związku Radzieckiego Rosja powierzyła swojej Cerkwi opiekę nad starożytnymi tradycjami i relikwiami cesarskimi, a moskiewskie prawosławie stało się częścią kulturowego i politycznego projektu „Rosyjskiego Świata”. Dziś Cyryl, patriarcha Moskwy i Wszechrusi, jest objęty sankcjami UE za błogosławienie wojny Putina z Ukrainą.
Indeks1 Święci Donacjan i Rogacjan2 Święci Cyryl i Metody3 Święta Marta i święty Łazarz4 Święty Benedykt i Święta Scholastyka5 Św. Andrzej i św. Piotr6 Święta Marcelina i Święty Ambroży7 Święci Kosma i Damian Historie świętych braci i sióstr. Kiedy świętość jest w rodzinie. Od świętych…
Wypędzenie kupców ze Świątyni Jerozolimskiej symbolizuje akt buntu Jezusa przeciwko przestarzałej i skorumpowanej tradycji religijnej, na rzecz nowej czystości ducha i nadziei, którą przyszedł przynieść. Spośród wielu epizodów z życia Jezusa, o których słyszeliśmy od dzieciństwa, wypędzenie kupców ze Świątyni Jerozolimskiej jest prawdopodobnie jednym z…
Indeks
Mówienie o zstąpieniu Chrystusa do piekieł w okresie poprzedzającym Wielkanoc wydaje się sprzecznością. Wielkanoc, jak wiemy, upamiętnia zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, cudowne wydarzenie, dzięki któremu wyszedł z grobu i wstąpił do nieba, by zasiąść po prawicy Ojca, o czym uczymy się od dzieciństwa, recytując Credo, znane również jako Skład Apostolski:
Trzeciego dnia zmartwychwstał,
według Pisma Świętego wstąpił do nieba,
i siedzi po prawicy Ojca.
I powtórnie przyjdzie w chwale,
aby sądzić żywych i umarłych,
a Jego królestwu nie będzie końca.
Zanim jednak będziemy mogli mówić o zmartwychwstałym Chrystusie, musimy rozważyć Jego śmierć. Jezus świadomie wybrał śmierć, tak jak umierają wszyscy ludzie. Skład Apostolski głosi:
[Jezus] umęczon pod Poncjuszem Piłatem,
ukrzyżowan, umarł i pogrzebion;
zstąpił do piekieł;
trzeciego dnia zmartwychwstał.
Jezus zatem przyjął tajemnicę śmierci, grozę oddzielenia duszy od ciała, w Jego przypadku gwałtownie, zważywszy na cierpienie, któremu był poddawany. Jezus umarł, Jego ciało rozdarte i przybite do krzyża, a Jego dusza zstąpiła do krainy umarłych, do podziemi, tak jak to się zdarza wszystkim, którzy umierają. Ale Jezus nie był zwykłym człowiekiem. Zstąpił do podziemi jako Zbawiciel, nie po to, by połączyć swoje jęki z jękami innych odcieni, lecz by przynieść nadzieję, światło, wyzwolić dusze swoim Słowem. Święty Piotr Apostoł wspomina o śmierci Jezusa w jednym ze swoich listów: „Chrystus bowiem również raz cierpiał za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas do Boga przyprowadzić. Uśmiercony wprawdzie na ciele, lecz ożywiony Duchem” (1 P 3, 18-22). Zstąpienie do piekła opisane jest w Sumie Teologicznej św. Tomasza z Akwinu.
Przede wszystkim musimy wziąć pod uwagę, że „piekło”, do którego zstąpił Jezus, nie ma nic wspólnego z piekłem w naszym rozumieniu, miejscem potępienia i wiecznego potępienia dla grzeszników. Możemy mówić o bardziej ogólnym życiu pozagrobowym, gdzie spotykają się wszyscy zmarli, niezależnie od ich ziemskiego postępowania. To, co Grecy i Rzymianie nazywali Hadesem, Żydzi Szeolem, a Egipcjanie po prostu Królestwem Umarłych.
Zatem Jezus zstępuje do neutralnego królestwa umarłych, a wybór czasownika „zstąpić” nie jest przypadkowy; Wyraża właśnie wolę zniżania się do poziomu zwykłych śmiertelników, wybór upokorzenia, którego jedynym celem jest pokazanie, że ludzie nigdy nie są sami, nigdy nie są opuszczeni przez Boga, nawet w chwili śmierci. Jezus, który przez całe swoje krótkie życie doczesne okazywał się szczególnie bliski pokornym, uciśnionym, grzesznikom, najsłabszym i najsłabszym spośród ludzi, zstępując do piekła, pokazuje, że Jego miłość przewyższa śmierć, że przyszedł zbawić i wyzwolić nie tylko dusze, które są i będą, ale także te, które już istniały, od zarania dziejów. Do tych uwięzionych dusz Jezus wyciąga rękę, uwalnia je z kajdan tak starych jak czas, a to, co na początku mogłoby się wydawać porażką, zstąpieniem, staje się chwalebnym wstąpieniem, gdyż Jezus zstępuje do piekła, a następnie ponownie wstępuje do chwały, przynosząc ze sobą radosne, zbawione, odkupione dusze. Chrystus pokonuje śmierć w jej własnym królestwie, podważając wszelkie jej zasady, obalając jej tajemnicę, czyniąc z niej narzędzie i głoszenie swojej wielkości.
Zstąpienie do podziemi, czyli katabaza, to powracający temat w literaturze i kulturze wielu cywilizacji. Pomyślmy o Orfeuszu zstępującym do Hadesu w poszukiwaniu swojej żony Eurydyki, albo o Herkulesie, który w ostatniej chwili musi zstąpić do krainy umarłych, aby pojmać Cerbera, trójgłowego psa strzegącego Hadesu. W swojej Summa Theologiae (Summa Theologica) św. Tomasz z Akwinu, teolog, filozof i Doktor Kościoła, któremu przypisuje się między innymi pogodzenie i połączenie filozofii klasycznej i hellenistycznej z teologią chrześcijańską, pisze: W swoim głównym dziele św. Tomasz z Akwinu stwierdza, że Jezus zstąpił do piekła z czterech zasadniczych powodów:
W ten sposób dochodzimy do Zmartwychwstania Chrystusa, ostatniego aktu Jego historii w świecie ludzi, żywych i umarłych.
Trzeciego dnia zmartwychwstał,
według Pisma Świętego, wstąpił do nieba,
siedzi po prawicy Ojca.
Wróćmy do Wyznania Apostolskiego, do Wyznania Wiary, a w szczególności do momentu, w którym po wymienieniu wydarzeń z życia Jezusa jako człowieka (wcielił się w łonie Maryi, stał się człowiekiem, został ukrzyżowany, umarł i został pogrzebany), uznaje się Jego uwielbienie jako Syna Bożego i Zbawiciela. Śmierć Jezusa była tylko chwilą, chwilowym przerwaniem ogromnego strumienia miłości, który z Niego płynął i wylewał się na otaczających Go. Jego przyjaciele, Jego uczniowie, odczuli Jego nieobecność tylko przez chwilę. Chwilę, a Natychmiast odnaleźli Go ponownie, w świetle i chwale Zmartwychwstania, symbol zbawienia dla nich wszystkich, nadzieję dla każdego człowieka, który żyje, będzie żył i już żył. Tylko trzy dni, nawet niepełne, między śmiercią a Zmartwychwstaniem, trzy dni symbolizujące zwątpienie, lęk przed opuszczeniem przez Boga, zanim byli w stanie rozpoznać i docenić Zbawienie jeszcze bardziej.
W Zmartwychwstaniu Jezus nie zbawia się sam, unikając śmierci, ale potwierdza się jako Zbawiciel całej ludzkości, potwierdzając wszystko, co było Jego przesłaniem, Jego nauką aż do chwili Jego śmierci. Z tego powodu uważamy Zmartwychwstanie za najważniejszy moment w historii chrześcijaństwa, fundament wiary i punkt wyjścia nadziei i zbawienia dla ludzkości.
Msza Krzyżma celebruje tajemnicę Kościoła, jego jedność i komunię, w oczekiwaniu na Wielkanoc. Jest to również okazja do konsekracji olejów świętych. Msza Krzyżma odprawiana jest rano w Wielki Czwartek lub po południu w Wielką Środę. Zazwyczaj odbywa się w katedrze, a przewodniczy jej biskup, który…
Indeks1 Korona cierniowa2 Gdzie znajduje się Całun Turyński?3 Grób Jezusa4 Krzyż Chrystusa5 Czym są Święte Gwoździe?6 Co oznacza INRI na krzyżu?7 Ostatnie słowa Jezusa8 Czym są Święte Schody?9 Kim byli dwaj złoczyńcy?10 Czym jest Święty Cierń? Symbole męki Pańskiej stanowią integralną część chrześcijańskich obchodów Wielkanocy.…
Indeks
Zbliżają się Święta Wielkanocne, a my przygotowujemy się ponownie do świętowania Zmartwychwstania Jezusa, Jego triumfu nad grzechem i śmiercią. Zanim to jednak nastąpi, wspominamy Jego Mękę, której tragiczne wydarzenia wspominamy w Wielkim Tygodniu, poprzedzającym Wielkanoc.
Kanoniczne Ewangelie szczegółowo opisują ostatnie dni życia Jezusa (Mt 26-27, Mk 14-15, Łk22-23, J 18-19) od Jego przybycia do Jerozolimy, przez Ostatnią Wieczerzę i aresztowanie, aż do wejścia na Golgotę. Każdy ewangelista przywiązuje wagę do jednego lub drugiego aspektu historii, zgodnie z własną wizją i wrażliwością. Podczas gdy w Ewangelii Marka nacisk położony jest na objawienie tożsamości Jezusa jako Syna Bożego, w Ewangelii Mateusza celebrowane jest wypełnienie się Pisma Świętego, a Jego śmierć stanowi preludium do końca czasów i proroctwo tego, co ma nastąpić. Zarówno u Mateusza, jak i u Marka znajdujemy rozpoznanie Jezusa jako Syna Bożego przez setnika stojącego na straży krzyża oraz przez innych obecnych przy nim.
Obrzędy Wielkiego Tygodnia
Wielkanoc jest najważniejszym świętem dla chrześcijan, które jest obchodzone na całym świecie.
Łukasz przedstawia obraz cierpiącego i miłosiernego Jezusa nawet wobec tych, którzy Go torturowali i zabijali, podczas gdy Jan ukazuje Chrystusa Króla ubranego w symbole królewskie: koronę cierniową, purpurową szatę i uznanie przez Piłata Jego roli jako Króla Żydów. Na krzyżu, nie zważając na własne cierpienie, powierza Maryję swemu ukochanemu uczniowi Janowi i umiera, nie wydawszy ani jednego krzyku.
To ostatnia chwila pozornego spokoju, tuż przed pojmaniem Jezusa. On i Jego uczniowie właśnie przybyli do Jerozolimy i zebrali się w Wieczerniku, aby świętować żydowską Paschę. To normalna wieczerza w gronie przyjaciół, ale Jezus przeczuwa, że będzie to dla Niego ostatnia szansa, by spotkać się z tymi ludźmi, których miłuje bardziej niż kogokolwiek innego na świecie. Koniec Jego czasu wśród ludzi zbliża się nieubłaganie, a On wie, że kielich, który Bóg Ojciec przygotował dla Niego, jest najgorszą rzeczą, jaką można sobie wyobrazić. Wie również, że jeden z Jego przyjaciół Go zdradzi, a inny się Go zaprze, i mówi o tym apostołom, którzy protestują z niedowierzaniem. Protestują także, gdy Jezus myje każdemu z nich stopy – jest to akt wielkiej pokory, ale i ogromnej miłości. Śmierć Chrystusa wydaje się wciąż tak odległa, a jednak On bierze chleb i wino i składa siebie w ofierze w pierwszej Eucharystii, co jest zaledwie przedsmakiem tego, co wydarzy się za kilka dni.
Po wieczerzy Jezus udaje się na modlitwę do Ogrodu Oliwnego. On naprawdę nie chce być sam. Wątpliwości w Jego umyśle wzrastają, a strach przed cierpieniem, które Go czeka, powoduje, że chwieje się w Swojej determinacji. Jednakże apostołowie śpią i nawet Bóg najwyraźniej nie chce wysłuchać Jego modlitw. Ostatecznie wybór należy tylko i wyłącznie do Niego: Jezus godzi się na wypełnienie swojego przeznaczenia, jest gotowy umrzeć.
Nadchodzi moment pojmania Jezusa. Rzymscy żołnierze dowodzeni przez Judasza szturmują zbocza Góry Oliwnej. Niektórzy uczniowie próbują zareagować, dobywając broni, ale Jezus ich powstrzymuje i potulnie poddaje się oprawcom. Jezus zostaje zaprowadzony przed kapłanów Annasza i Kajfasza, i właśnie w tym momencie następuje trzykrotne zaparcie się Piotra (według Łukasza przed spotkaniem z kapłanami, według Marka i Mateusza po spotkaniu z nimi). Na dziedzińcu pałacu Piotr zostaje oskarżony przez kobietę o znajomość z Jezusem i bycie jego wyznawcą. Piotr zapiera się nie raz, ale trzy razy, dokładnie tak, jak przepowiedział Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy. Potem zaczyna płakać. Zaparcie się św. Piotra zostało uwiecznione przez wielu mistrzów sztuki, jednym z nich jest Caravaggio.
Proces Jezusa opisany jest również we wszystkich Ewangeliach. Po oskarżeniu Jezusa przez kapłanów i Sanhedryn, żydowski sąd, o bluźnierstwo, gdyż porównywał się do Boga, Jezus został doprowadzony przed rzymskiego namiestnika Judei, Poncjusza Piłata. W rzeczywistości, aby skazać go na śmierć, nie wystarczy oskarżenie teologiczne, potrzebne jest oskarżenie polityczne. Piłat, choć sceptycznie odnosił się do nienawiści, jaką wszyscy żywią do człowieka, którego uważał co najwyżej za szalonego, skazał Jezusa za podżeganie do buntu i zdradę stanu. Wyrokiem jest śmierć przez ukrzyżowanie .
Tak rozpoczyna się ciąg wydarzeń znany jako właściwa Męka Pańska. Droga Krzyżowa, zwana też Via Crucis, przedstawia w czternastu stacjach drogę Jezusa od sądu, gdzie został skazany, do wzgórza ukrzyżowania, aż do zdjęcia Jezusa z krzyża i złożenia do grobu. Jest to praktyka religijna stosowana w okresie Wielkanocy, stworzona po to, aby nawet ci, którzy nie mogli sobie pozwolić na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, mogli przeżyć chwile Męki Chrystusa, rozpamiętując Jego cierpienie, które zostało uwiecznione w scenach wyrzeźbionych w kamieniu lub namalowanych.
Po tym, jak został pobity i upokorzony na wszelkie sposoby, Jezus zostaje ukoronowany koroną cierniową i ubrany w purpurową szatę, na znak pogardy za to, że ogłosił się królem Żydów. Wywleczono go z budynku sądu, rozebrano do naga, wychłostano, a następnie na jego ramiona włożono krzyż, który będzie musiał nieść aż do miejsca ostatecznego: na wzgórze ukrzyżowania . Jezus idzie między dwoma skrzydłami rozwścieczonego tłumu, tego samego tłumu, który kilka dni wcześniej witał Go radośnie w Jerozolimie, machając palmowymi gałązkami. Wśród nich, ukryci i przestraszeni, byli apostołowie, Jego Matka Maryja i kobiety, które mimo wszystko nadal Go kochały i bezradnie uczestniczyły w Jego męce krok po kroku. Jezus ugina się pod ciężarem krzyża i upada po raz pierwszy. Jego wzrok, zamglony cierpieniem, spotyka się ze wzrokiem Maryi. To tylko chwila, ale możemy sobie wyobrazić straszne cierpienie Matki Bożej, która widzi swojego jedynego syna zgiętego i złamanego w ten sposób. Proroctwo Symeona spełniło się, miecz przeniknął Jej duszę (Łk 2,35), a jednak nawet w tym momencie Matka Boża odłożyła na bok swój ogromny ból, starała się przekazać swemu Synowi tylko miłość, czułość, ostatnią, jaką otrzyma na tym świecie, który skazuje Go na śmierć.
Szymon Cyrenejczyk zostaje zmuszony przez rzymskich żołnierzy do pomocy Jezusowi w niesieniu krzyża. Teraz idą razem, podczas gdy Święta Weronika przeciska się przez tłum, aby osuszyć twarz Jezusa, który ponownie upada w pył.
Widząc płaczące kobiety jerozolimskie, Jezus, który cierpi niewypowiedziany ból, pociesza je i zachęca, aby płakały nie nad Nim, ale nad sobą i swoimi dziećmi. Potem upada ponownie, po raz trzeci, tym razem już zupełnie wyczerpany.
Po dotarciu na szczyt Golgoty, Jezus został rozebrany, położył się na drzewie krzyża, przybito mu ręce i nogi gwoździami, a następnie podniesiono go pomiędzy dwoma innymi krzyżami, krzyżami dwóch złoczyńców. Nawet w tym momencie, gdy Jego męka zbliża się do punktu kulminacyjnego, Chrystus odkłada na bok własne cierpienie i przebacza Dyzmie, dobremu łotrowi , obiecując mu raj.
Jak już wspomnieliśmy, ewangeliści opisują śmierć Jezusa z niewielkimi różnicami. Po śmierci Jezusa ciało zostało zdjęte z krzyża, a następnie zabrane przez Józefa z Arymatei, jednego z jego uczniów i człowieka miłosiernego, i przygotowane do złożenia w grobie. Z tego grobu Jezus zmartwychwstanie trzy dni później, ale w tym momencie jesteśmy już poza Męką i w pełni Jego Chwały.
Indeks1 Liturgia Niedzieli Palmowej2 Wjazd Jezusa do Jerozolimy3 Znaczenie poświęconych gałązek oliwnych Niedziela Palmowa to ostatnia niedziela przed Wielkanocą. Wraz z nią rozpoczyna się Wielki Tydzień. Oto, co jest obchodzone i w jaki sposób. Każdy z nas, kto wychował się w rodzinie katolickiej, na pewno…
Obmywanie stóp jest jednym z największych gestów miłości od Boga. Oto jak to się stało i jak jest powtarzane co roku wśród obrzędów Wielkiego Czwartku Pewien epizod opisany jest tylko w jednej z czterech Ewangelii. Jest to obmywanie stóp, czyli moment, w którym Jezus, spotkawszy…
Wyjaśnianie dzieciom kwestii Wielkanocy to delikatny i cenny moment. Wydaje się niemożliwe, aby nawet najmłodszym dzieciom wytłumaczyć tak złożone i uroczyste koncepcje jak Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa czy to w jaki sposób i dlaczego przyszedł na świat i stał się człowiekiem, aby nas ocalić od grzechu pierworodnego i dać nam nową nadzieję. Już samo pojęcie grzechu i zbawienia jest skomplikowane dla nas dorosłych, a co dopiero dla nich!
W rzeczywistości Wielkanoc wyjaśniona dzieciom może być czasem wielkiego wzrostu dla nich i dla nas. Dzieci są wyjątkowe, rozumieją rzeczy na swój własny sposób, ale jeśli wiemy, jak wyjaśnić Wielkanoc, używając wielkanocnych słów i symboli w ich zasięgu, będą w stanie podążać za nami i nauczyć się duchowej lekcji, która pozostanie z nimi na zawsze. Przede wszystkim ważne jest, aby zrozumieć, że Wielkanoc to nie tylko jedzenie czekoladowych jajek i piknik na świeżym powietrzu, jeśli jest ładna pogoda. Stawką jest zbawienie ludzkiej duszy, ogromny dar przebaczenia i Raju od Boga, miłosiernego Ojca.
Jednak rozpoczęcie od symboli i elementów bliskich dzieciom, takich jak zajączki wielkanocne, lub spędzenie z nimi czasu na wspólnym dekorowaniu pisanek, może dostarczyć nam inspiracji do towarzyszenia im w tym nowym i wspaniałym doświadczeniu. Istnieją również książki zawierające historie wyjaśniające dzieciom Wielkanoc: w naszym sklepie znajdziesz ich duży wybór, odpowiedni dla wszystkich grup wiekowych. Mogą one okazać się doskonałymi prezentami wielkanocnymi dla dzieci i wzbudzić w nich oczekiwanie na to ważne święto.
Ponownie, wiele tradycji wielkanocnych we Włoszech może pomóc: uczestnicząc w procesjach i wydarzeniach blisko nich, w świecie, który znają, łatwiej będzie maluchom wprowadzić je w święto. Jedną z tradycji wielkanocnych, którą można łatwo odtworzyć we własnym domu i która najbardziej pomoże opowiedzieć dzieciom historię Wielkanocy, jest szopka wielkanocna. Stworzona na wzór szopki bożonarodzeniowej, aby nawet ci, którzy nie potrafią czytać, mogli zrozumieć epizody opowiadane w Ewangeliach i wydarzenia z życia Jezusa, zamiast tego pokazuje sceny z Jego Męki, Ostatniej Wieczerzy, medytacji w Ogrodzie Getsemani, sądu Piłata, aż po ukrzyżowanie, śmierć i zmartwychwstanie.
Zobaczmy kilka sugestii, jak wyjaśnić dzieciom Wielkanoc.
Szopka wielkanocna, starożytna tradycja do odkrycia na nowo
Oczywiście, że tak! W niektórych krajach jest to stara i bardzo lubiana tradycja.
Najlepszym sposobem na zapoznanie młodszych dzieci ze świętami Wielkanocy jest zaangażowanie ich w opowieści i zajęcia związane z symbolami wielkanocnymi. Dzieci przede wszystkim zawsze kochały zwierzęta. Będzie dla nich interesujące dowiedzieć się, że wiele zwierząt, które znają i kochają, zawsze było związanych z tą bardzo uroczystą okazją. Pomyślmy o gołębiach, jagniętach i króliczkach .
Nawet jajko wielkanocne, oprócz tego, że jest pyszne, wiąże się z pewną starożytną symboliką, która przy okazji tego święta nabiera nowego znaczenia. Od czasów starożytnych jajko było symbolem odrodzenia i nowego życia, a dla chrześcijan stało się symbolem zmartwychwstania Chrystusa. Dzieci wiedzą, że jajko skrywa nowe życie, więc możemy im wyjaśnić, że Jezus obiecuje życie wieczne, szczęśliwe i pełne miłości tym, którzy w Niego wierzą.
Dawanie jajek w prezencie na Wielkanoc to starożytny zwyczaj, podobnie jak ich malowanie. Kolorowe jajko to prezent, który przynosi obdarowanemu szczęście. Pewna starożytna legenda dotycząca zmartwychwstania Jezusa głosi, że kiedy Maria Magdalena i inne kobiety wróciły od Grobu i oznajmiły apostołom, że jest on pusty, a Jezus zmartwychwstał, święty Piotr odpowiedział im: „Uwierzę w to, co mówicie, tylko jeśli jajka w koszyku staną się czerwone!” I jakimś cudem jajka naprawdę zmieniły kolor.
Symbole zwierząt chrześcijańskiej Wielkanocy
Gołębie, króliki, jagnięta: jak zwierzęta i inne elementy świata przyrody stają się symbolami Wielkanocy
Zając wielkanocny to słodka i nieodparta postać dla maluchów, ale kryje w sobie również głęboką symbolikę. Będąc zawsze symbolem płodności, bujności i miłości, zając wielkanocny jest symbolem bardziej świeckim, ale równie potężnym, interpretowanym od XV wieku w duchu katolickim, właśnie ze względu na jego starożytne znaczenie odnowy życia wraz z nadejściem wiosny.
Około dwudziestu dni przed Wielką Środą istnieje zwyczaj przygotowywania Sepolcri, małych talerzyków z kiełkami pszenicy, które zanosi się do kościoła lub na cmentarz, gdy nadchodzi Wielkanoc. Ta bardzo stara, ale wciąż rozpowszechniona tradycja ma swoje źródło we fragmencie Ewangelii św. Jana, w którym Jezus stwierdza: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” ( J 12, 24). Ten fragment Ewangelii połączono z bardziej starożytnymi obrzędami, które celebrowały przejście zimy do wiosny, odrodzenie natury, aż do momentu, gdy nadszedł czas na tę piękną praktykę świętej pszenicy, która kiełkuje w ciemności, a następnie wychodzi na światło, aby symbolizować Chrystusa, który wychodzi z grobu i zmartwychwstaje, aby wstąpić do chwały Nieba.
Nasiona pszenicy należy umieścić w niewielkiej ilości bawełny lub na wilgotnej ściereczce, a następnie włożyć do małego naczynia lub słoika. Następnie bawełnę przykrywa się niewielką ilością ziemi i umieszcza w ciemnym, nieprzewietrzonym miejscu. W ciągu kilku dni nasiona pszenicy wykiełkują i wkrótce zamienią się w zielone sadzonki. Podlewaj ziemię co drugi dzień za pomocą spryskiwacza lub zraszacza, aby utrzymać ją wilgotną.