Indeks1 Historia Joanny d’Arc2 Proces i śmierć na stosie3 Rewizja procesu4 Święta Joanna d’Arc jak Święta Katarzyna ze Sieny Joanna d’Arc, zwana również Dziewicą Orleańską, jest patronką Francji. Jej postać i postawa inspirowała ludzi do pobożności, a tragiczna śmierć, którą zginęła, uczyniła ją cenioną i…
Indeks1 Historia Matki Bożej Fatimskiej2 Trzech pastuszków z Fatimy3 Tajemnice Fatimskie4 Pierwsza i druga Tajemnica Fatimska5 Trzecia Tajemnica Fatimska6 Sanktuarium Fatimskie 13 maja obchodzone jest Święto Matki Bożej Fatimskiej. Jej wezwanie do pokuty i modlitwy jako drogi do zbawienia jest dziś aktualne bardziej niż kiedykolwiek.…
Miesiąc Maj od zawsze jest miesiącem ściśle związanym z symboliką odrodzenia i z powtarzającym się cyklem życia.
W tym roku, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, wydaje się ważna świadomość tego jak należy modlić się o otrzymanie łaski w tym miesiącu maju, który jest inny od tych w latach ubiegłych. Pomimo lęków i zmartwień, pomimo bólu z powodu straty tych, których już nie ma i ciągłego niepokoju o tych, którzy są chorzy lub mogą zachorować, nie możemy powstrzymać nadejścia tej wspaniałej i radosnej pary roku jaką jest wiosna. Na przekór wszystkiemu nadal świeci słońce a przyroda znów budzi się do życia, które toczy się dalej w swojej nieustannej odnowie. Nadchodzący maj znów przynosi nam nadzieję i pragnienie, by iść naprzód.
Tradycja świętowania odnowy w miesiącu maju ma swój początek w kulturach znacznie poprzedzających chrześcijaństwo. W poprzednim artykule, poświęconym czczeniu Madonny w miesiącu maryjnym, wspomnieliśmy o tym jak kulty pogańskie poświęcone starożytnym bóstwom, symbolizującym powrót do życia i płodności, przekształciły się na przestrzeni wieków w formy nabożeństwa maryjnego. Stało się tak z obrzędami skierowanymi do Persefony lub Prozerpiny w mitologii rzymskiej, porwanej przez Hadesa, pana Podziemi, i zmuszonej do życia z nim w okresie zimowym, by potem mogła powrócić na Ziemię, przynosząc ze sobą wiosnę. Innym przykładem może być Maja, matka Hermesa, bogini płodności i wiosennego przebudzenia natury, od imienia której pochodzi nazwa miasiąca „maj”.
Tak więc maj jest miesiącem odrodzenia, odnowy, ale także miesiącem miłości. W dawnych czasach wieszano wieńce z róż na drzwiach ukochanej dziewczyny, aby w ten sposób wyrazić swoją miłość. Z biegiem czasu ten romantyczny zwyczaj przekształcił się w wyższą i bardziej duchową formę miłości, a girlandy z róż zaczęły być używane do ozdabiania figur Madonny w miesiącu maju. Właśnie z tego zwyczaju wywodzi się również praktyka Różańca.
W tym artykule chcemy w szczególności skoncentrować się na tym, jak modlić się o łaskę w miesiącu maryjnym. Przytoczymy tutaj nabożeństwo do Matki Bożej rozwiązującej węzły. Jest to szczególna forma modlitwy, którą możemy kierować do Maryi w chwilach szczególnie trudnych, aby pomogła nam rozwiązać problem lub znaleźć pocieszenie w szczególnie trudnej sytuacji. Węzły to różnego rodzaju blokady, które uniemożliwiają nam spokojne życie i całkowite przyjęcie Boga do naszego serca.
Mogą to być formy dyskomfortu fizycznego lub psychicznego, poważne uzależnienia na przykład od alkoholu, narkotyków, ale także życie z osobami chorymi lub niepełnosprawnymi, a także problematycznymi i wymagającymi szczególnej opieki. Madonna rozwiązująca węzły jest przedstawiona ze sznurem w dłoniach, na którym są obecne liczne węzły, i które ona rozwiązuje.
Ten symboliczny obraz nabiera głębokiego duchowego znaczenia, gdy zwracamy się do niej o pomoc. Podobnie jak w wielu innych przedstawieniach Matki Bożej, również i w tym, odnajdujemy idealny i doskonały punkt odniesienia, aby znaleźć pocieszenie i pomoc. Maryja, Matka wszystkich matek, prowadzi nas i towarzyszy nam podczas wędrówki po najbardziej krętych i trudnych drogach, jest u naszego boku, aby stawić czoła najtrudniejszym próbom.
Istnieje szczególna Nowenna poświęcona Matce Bożej rozwiązującej węzły. Powinna ona być odmawiana przez dziewięć kolejnych dni jako wstęp do Różańca Świętego. Ewentualnie tą modlitwę błagalną można odmówić na końcu różańca.
Ta szczególna Nowenna, i ogólnie nabożeństwo do Matki Bożej rozwiązującej węzły, są bardzo cenione przez papieża Franciszka. Odkąd pierwsza Nowenna do Maryi rozwiązującej węzły została napisana przez argentyńskiego księdza Juana Ramóna Celeiro w 1998 roku, Bergoglio będący ówcześnie kardynałem, zaczął ją popierać i zalecał jej rozpowszechnianie.
Papież Franciszek zaproponował również swoją modlitwę do Matki Bożej rozwiązującej węzły. Należy ją odmawiać w miesiącu maryjnym aby uzyskać łaskę.
Dziewico Maryjo, Matko pięknej miłości, Matko, która nigdy nie opuszczasz dziecka wołającego o pomoc, której ręce nieustannie pracują dla dobra Twoich umiłowanych dzieci, a serce przepełnia Boża miłość i nieskończone miłosierdzie – zwróć ku mnie swoje spojrzenie pełne współczucia.
Ty wiesz, jak bardzo brak mi nadziei i jak cierpię, i wiesz, jak te węzły mnie paraliżują.
Maryjo, Matko, której Bóg powierzył rozwiązywanie zawiłości serc Jego dzieci, w Twoje ręce składam wstęgę mojego życia. Nikt, nawet Zły, nie może pozbawić Cię możliwości udzielenia mi miłosiernej pomocy. Nie ma takich węzłów, których Ty nie mogłabyś rozwiązać.
Matko wszechmocna, proszę, weź dzisiaj tę zawiłość (wymienić, jeśli to możliwe) i dla chwały Boga, dzięki Twojej łasce oraz mocy wstawiennictwa u Twojego Syna Jezusa, mojego Wyzwoliciela, rozwiąż ją i rozwiąż na zawsze.
Jesteś pocieszeniem danym mi przez Boga, umocnieniem moich wątłych sił, ubogaceniem w mojej nędzy, oswobodzeniem od wszystkiego, co przeszkadza mi być z Chrystusem. Przyjmij moje wołanie. Chroń mnie, prowadź i strzeż. Ty jesteś moją najpewniejszą ostoją. Amen.
Maryjo rozwiązująca węzły, módl się za mną.
W tym roku, w obliczu trudnej sytuacji z którą wszyscy się zmagamy, papież Franciszek napisał list skierowany do wszystkich wiernych, właśnie z okazji zbliżającego się miesiąca maryjnego. Zaprasza on w nim do wspólnej modlitwy, odmawiania różańca w domu, z rodziną, aby wspomóc walkę z pandemią. Wskazane jest pozostanie zamkniętymi w swoich domach, jednak ważne jest, aby serca były otwarte na światło nadziei, iż wkrótce wszystko powróci do normy. Właśnie dlatego tak miło jest powrócić do tradycji odmawiania w domu majowego różańca, wraz z bliskimi, jak to miało miejsce w przeszłości, odkrywając na nowo krąg rodzinny.
Oprócz Nowenny do Matki Bożej rozwiązującej węzły, czy też modlitwy Papieża Franciszka, co jeszcze możemy zrobić? Jak modlić się o łaskę w miesiącu maryjnym i w ogóle w tym trudnym momencie?
Zobowiązania, ofiary, obietnice czy też pozbawienie się czegoś co lubimy są intymnym i potężnym narzędziem oddania się Jezusowi lub Matce Bożej.
Inną formą pobożności ludowej, która zawsze była szeroko rozpowszechniona, zwłaszcza w sytuacjach trudnych, są wota błagalne lub dziękczynne.
Są to przedmioty podarowane Bogu, Matce Bożej lub świętemu, przez kogoś, kto otrzymał łaskę. Są to materialne znaki miłości Bożej, a także przejawy radości, ulgi i nadziei. Wota wywodzą się z tradycji składania darów bogom, praktykowane w starożytnych religiach jako podziękowanie i okazanie wdzięczności za gesty życzliwości.
Chrześcijaństwo przyswoiło sobie tę tradycję i z biegiem czasu, poza wymiarem religijnym, wota stały się przejawami sztuki popularnej a nawet prawdziwymi dziełami sztuki i przedmiotami kolekcjonerskimi. W rzeczywistości, chociaż każdy przedmiot może stać się wotem, zwykle jest to przedmiot, który brał czynny udział w osiągnięciu łaski lub coś, co go reprezentuje.
Są to więc kule ortopedyczne, narzędzia pracy, elementy garderoby, bukiety ślubne, ale także dzieła sztuki czy przedmioty kultu takie jak krzyż, kielich, lampa. Istnieją również wota, które przedstawiają części anatomiczne, np. serce. Często przybierają one formę biżuterii.
Indeks1 Jej historia2 Patronka Włoch3 Nowenna do Świętej Katarzyny ze Sieny Święta Katarzyna ze Sieny, z kobiety wywodzącej się z ludu, stała się doradcą papieży i książąt. Odważna, mądra i całkowicie oddana Chrystusowi. Poznajmy lepiej tą świętą, która jest patronką Włoch. Myśląc o Katarzynie ze…
Indeks1 Jakub2 Józef i jego bracia3 Samson i Dalila4 Królowa Estera5 Historie biblijne dla dzieci Historie biblijne są liczne i tak fascynujące, że przez wieki inspirowały niezliczonych artystów i pisarzy, aż po współczesnych twórców, którzy nakręcili na ich podstawie filmy i seriale telewizyjne. Odkryjmy jakie…
Indeks
Codziennie powinniśmy pamiętać o tym jak ważna jest osoba matki i jej rola. Niestety nie zawsze mamy to na uwadze. Tylko matka jest w stanie czuć miłość do stworzenia, które nosiła pod sercem przez 9 miesięcy a następnie w ogromnym bólu wydała na świat, czując po tym wielką radość.
„Człowiek jako jednostka jest niepodzielny. A jednak matki się „dzielą”, poczynając od przyjęcia nowo rozwijającego się życia w swoim ciele, aby natępnie wydać je na świat i je wychować.” Są to słowa Papieża Franciszka, które bardzo wyraźnie określają, kim jest matka: osobą, która wyrzeka się swojej indywidualności, która bierze na siebie zobowiązanie nie tylko do stworzenia nowego życia, ale także do dbania o nie już zawsze. z czułością i oddaniem, odczuwając jego radości. To wymaga tak wiele, tak wiele miłości, tak wiele ducha poświęcenia i dlatego łamie się serce widząc matki, którą są niedocenione, zapomniane przez dzieci, które zbyt zajęte swoim życiem zapominają komu zawdzięczają wszystko to co mają i wszystko to czym są.
Papież Franciszek podkreśla znaczenie i ogromną rolę matek, począwszy od Maryi, Matki Jezusa, która jest matką wszystkich matek i centrum życia Kościoła. Papież stwierdza między innymi, że „społeczeństwo bez matek byłoby społeczeństwem nieludzkim, ponieważ matki są zawsze przykładem czułości, oddania i siły moralnej, nawet w najgorszych chwilach”.
Rozpoczął się maj, miesiąc maryjny i, co nie dziwi, jest to również miesiąc w którym przypada Dzień Matki. Jest to wspaniała okazja do uczczenia wszystkich matek, które w tym ostatnim trudnym okresie musiały jeszcze bardziej niż zwykle zająć się opieką i bezpieczeństwem swoich dzieci i całej rodziny. To nie przypadek, że to święto przypada w maju, miesiącu poświęconym Matce Bożej, najbardziej szczególnej wśród matek, o czym pisaliśmy w poprzednim artykule.
Ale oprócz Maryi w świętych tekstach są obecne także inne postacie matek. Chcemy je przeanalizować aby zrozumieć jak pojęcie macierzyństwa rozwijało się na przestrzeni czasu, zarówno w sferze chrześcijańskiej jak i poza nią. Zmiany społeczne, przekształcenia związane z wydarzeniami historycznymi doprowadziły do postępującej, w porównaniu z przeszłością, emancypacji kobiet i radykalnej zmiany postrzegania ról również w rodzinie. Są jednak aspekty bycia kobietą i matką, które nigdy się nie zmieniły, inne natomiast ewoluowały, co było nieuniknione.
W kulturze żydowskiej macierzyństwo stanowiło dla kobiety najwyższą aspirację i pełne spełnienie. Bycie bezpłodnym uważano za największe z możliwych nieszczęść. Matki były szanowane i cenione. Bardzo opiekowały się swoimi dziećmi, karmiąc je piersią nawet przez dwa, trzy lub więcej lat, i dla ich dobra potrafiły przeciwstawić się mężowi, nawet wbrew jego woli. Przytoczmy przykład Sary, żony Abrahama i matki Izaaka, która zmusiła męża do wypędzenia niewolnicy Hagar z którą miał syna, gdy ten zaczął znęcać się nad swoim przyrodnim bratem (Rdz 21:8,9 ). Biblia mówi nam, że sam Bóg przyjął za słuszne stanowisko Sary i nakazał Abrahamowi zrobić to, o co prosiła.
Generalnie w całym Piśmie Świętym znajdują się nakazy, które zalecają szacunek i miłość do matki: „Czcij ojca swego i matkę swoją” (Wj 20,12; por. Pwt 5,16); „Każdy, kto uderzy ojca lub matkę, musi zostać skazany na śmierć”. (Wj 21,15); „Nie pogardzaj swoją matką, gdy się zestarzeje” (Prz 23,22); i tak dalej.
Cofnijmy się jednak o krok i przyjrzyjmy się niektórym figurom matek w Piśmie Świętym, zaczynając od Ewy, matki wszystkich ludzi.
Ewa była pierwszą kobietą stworzoną przez Boga w Ziemskim Raju. Stworzona razem z Adamem z gliny lub z żebra mężczyzny, w zależności od wersji Księgi Rodzaju. Została stworzona, aby mu pomagać, wspierać go, kochać. Początkowo nazywana jest tylko „kobietą” („iššhāh”, żeńska forma od „išh” czyli „mężczyzna”). Po popełnienu grzechu pierworodnego i wygnaniu z nieba, Adam nazwie ją Ewą, od słowa „hawwah” co oznacza „żywa” lub „życiodajna”. Kiedy ona i Adam zostali wygnani z Ziemskiego Raju, Ewa została przeklęta przez Boga: „Obarczę cię niezmiernie wielkim trudem twej brzemienności, w bólu będziesz rodziła dzieci”. (Księga Rodzaju 3,16).
Przekleństwo Boga dotyczy więc właśnie ciąży i bycia matką. Nawet dzisiaj żydowskie kobiety próbują zadośćuczynić winie Ewy, za pomocą rytuałów, takich jak zapalanie świeczek przed szabatem.
Ogród Eden w Księdze Rodzaju
Ogród Eden jest pierwszym, wielkim darem, jakim Bóg obdarował mężczyznę i kobietę. Utracony przez popełnienie grzechu…
Batszeba była żoną króla Dawida, któremu urodziła trzech synów, w tym wielkiego Salomona. Pierwsze dziecko zmarło zaraz po urodzeniu. Biblia podaje, że Dawid zakochał się w Batszebie, gdy zobaczył ją kąpiącą się nago. Chociaż była żoną jednego z jego oficerów, Uriasza, król ją uwiódł. Kiedy kobieta zaszła w ciążę, Dawid najpierw próbował przekonać Uriasza, że dziecko, które ma się urodzić, jest jego synem; następnie, w obawie przed wyjściem prawdy na jaw, nakazał wysłać Uriasza do walki na linii frontu, gdzie zginął.
Bóg ukarał zły czyn Dawida, sprawiając, że syn zrodzony z jego związku z Batsbeą zmarł, ale później dał im jeszcze dwóch synów, Salomona, jednego z największych królów Izraela, i Natana. Salomon zawsze szanował swoją matkę Batszebę, do tego stopnia, że słuchał jej rad nawet w sprawach politycznych. Tak jak wtedy, gdy Adoniasz, przyrodni brat Salomona, a także pretendent do tronu czyli jego rywal, poprosił Batszebę, aby wstawiła się za nim u Salomona w sprawie jego starań o rękę Szunamitki Abisag.
Batszeba poszła do syna, aby porozmawiać z nim w imieniu Adoniasza. Oto, co się wydarzyło: „Batszeba więc weszła do króla Salomona, aby przemówić do niego w sprawie Adoniasza. Wtedy król wstał na jej spotkanie, oddał jej pokłon, a potem usiadł na swym tronie. A wtedy postawiono tron dla matki króla, aby usiadła po jego prawej ręce. 20 Ona wtedy powiedziała mu: «Mam do ciebie jedną małą prośbę. Nie odmawiaj mi!» A król jej odrzekł: «Proś, moja matko, bo tobie nie będę odmawiał”. (1Krl 2: 19,20)
Mówiliśmy jak ważne i cenne jest macierzyństwo dla żydowskich kobiet. Tak ważne, że były one gotowe zaryzykować wszystko, aby uratować swoje dzieci przed krzywdą. Jochebed, żona Amrama, była matką Mojżesza, Aarona i Miriam. Kiedy faraon wydał rozkaz utopienia wszystkich nowo narodzonych Żydów płci męskiej, Jochebed zamknęła małego trzymiesięcznego Mojżesza w koszu zasłanym bitumem i powierzyła go Nilowi, aby go ratował. Dziecko zostało później odnalezione przez księżniczkę Bithię, która wychowała go jako własnego syna. Chcielibyśmy tutaj podkreślić rozpaczliwą miłość matki, która chcąc ocalić swoje dziecko, rezygnuje z niego. Rozdziera serce troska Iochebeda, która przygotowywuje koszyk dla dziecka, aby pozostał suchy i okryty, i upewnia się, że zostanie on odnaleziony, upewniając się, że będzie on podążał z nurtem wzdłuż rzeki. Jest ona symbolem wszystkich odważnych matek, jak i przykładem absolutnego poświęcenia, którego może dokonać tylko matka.
Elżbieta była jedną z córek Aarona, żoną św. Zachariasza i kuzynką Marii. Była kobietą oddaną, kulturalną i należała do kasty kapłańskiej. Niestety była bezpłodna a ten stan był dla niej jeszcze bardziej upokarzający i nie do zniesienia właśnie dlatego, że była córką i żoną kapłanów. Jednak Bóg obdarzył ją cudem posiadania dziecka, pomimo jej bezpłodności i podeszłego wieku.
Pewnego dnia anioł przedstawił się jej mężowi Zachariaszowi i oznajmił, że jego żona urodzi syna, któremu zostanie nadane imię Jan. Tak właśnie narodził Jan Chrzciciel.
Kiedy Elżbieta była już w szóstym miesiącu ciąży, Maria, jej kuzynka i wciąż dziewica, również zaszła w ciążę. Kiedy Maryja poszła odwiedzić kuzynkę, Elżbieta jak i dziecko, które w sobie nosiła, ucieszyli się, ponieważ rozpoznali w Maryi matkę obiecanego Mesjasza.
I tak dochodzimy do Maryi, matki najwspanialszej, która według Papieża jest centrum Kościoła. W niej odnajdujemy wszystkie cechy, które przypisaliśmy matce: czułość, poświęcenie, zdolność anulowania siebie z miłości do dziecka, przetrwania każdego bólu aby pozostać blisko Syna aż do końca. Maryja przeżyła na własnej skórze i całym swoim sercem mękę Jezusa. Godziła w nią każda zadana Mu rana, którą jej miłość do Niego potęgowała tysiąckrotnie, a jednak to nie wystarczyło, by Go ocalić i ochronić od zła. Maryja nie tylko poddała się woli Bożej ale postanowła czynić Jego wolę stając się Jego narzędziem. Bardziej niż ktokolwiek inny Maryja poświęciła swoje życie swojej misji, a jej misją był jej Syn, w którego imieniu zrezygnowała ze wszystkiego innego. Ta postać matki udręczonej cierpieniem zadanym ciału, które zrodziło się z jej ciała, która jest niezwykłą kobietą, symbolem i wcieleniem nadziei Kościoła, do dziś zachowuje swoją rolę Matki miłosiernej i nieskończenie kochającej, która wstawia się za ludźmi u Boga i czuwa nad wszystkimi swoimi dziećmi w najtrudniejszych chwilach.
„Nikt z nas nie jest sierotami: jesteśmy dziećmi Kościoła, Matki Bożej, naszych matek”. Tym zdaniem papieża Franciszka kończymy nasz przegląd postaci Matek w Biblii.
Istnieje cudowny krucyfiks, który w starożytnych czasach uratował Rzym przed zarazą. Dziś stał się symbolem świata modlącego się i walczącego z pandemią. Dowiedzmy się więcej na jego temat. Chcielibyśmy przybliżyć historię o cudownym krucyfiksie. Żyjemy w czasach, które potrzebują cudów, zarówno takich, które każdy z…
Wielkanoc jest najważniejszym świętem dla chrześcijan, które jest obchodzone na całym świecie. Charakterystyczne dla niej obrzędy są sprawowane podczas tzw. Wielkiego Tygodnia i każdy jego dzień ma swoje szczególne rytuały. Prześledźmy to co się wydarza dzień po dniu podczas tego wyjątkowego tygodnia. Wielki Tydzień jest…
Niewiele świąt chrześcijańskich jest tak bardzo ważnych jak Zwiastowanie Pańskie. Jest ono jednym z ważniejszych wydarzeń w historii zbawienia, ponieważ oznacza początek nowych czasów i nowego przymierza między Bogiem a człowiekiem. To właśnie przez Zwiastowanie zostaje zainicjowany ten Boski plan, którego kulminacją będą narodziny Jezusa, a przede wszystkim Jego śmierć i natępujące po niej zmartwychwstanie.
O co w tym chodzi?
Termin „Zwiastowanie” opisuje spotkanie Maryi z archaniołem Gabrielem w małej wiosce Nazaret. Spotkanie, które całkowicie odmieni losy ludzkości, gdyż to właśnie podczas niego Archanioł Gabriel, który był posłańcem Bożym, zapowiedział tej młodej kobiecie rychłe narodziny Mesjasza.
Mówimy tutaj o tajemnicy Słowa Wcielonego czyli wierze, że Jezus Chrystus przyjął ciało człowiecze w łonie Dziewicy Maryi. Właśnie z tego powodu Zwiastowanie nazywano dawniej świętem Wcielenia Bożego. Dla chrześcijan jest to jedna z zasadniczych koncepcji, jednak w starożytności wywołała ona wiele nieporozumień. Ostatecznie po propozycjach i rozważaniach dotyczących wcielenia i natury Jezusa, które zostały poruszone na I Soborze Nicejskim w 325 roku, Soborze Efeskim w 431 roku i Soborze Chalcedońskim w 451 roku, ogłoszono, że Jezus był zarówno w pełni Bogiem, wcieleniem drugiej osoby Trójcy Świętej, zrodzonej ale nie stworzonej przez Ojca, jak i w pełni człowiekiem, zrodzonym z Maryi Dziewicy, poprzez którą stał się ciałem. Każda inna myśl, która odbiegała od tej teorii nazywana była herezją.
Trójca Święta: znaczenie i ikonograficzne przedstawienie
Pojęcie Trójcy Świętej streszcza fundamentalną doktrynę Kościoła katolickiego: Bóg jest jeden i jedyny a jednak współistnieją w nim …
Istnieje kilka powodów dla których Święto Zwiastowania Pańskiego obchodzi się właśnie w dniu 25 marca. Według starożytnych teorii o których mówiono już w VI i VII wieku, w połączeniu z wiosenną równonocą, która przypada w okolicach tej daty, miało miejsce zarówno Wcielenie Boże, jak i stworzenie świata. Poza tym, jeśli przyjmiemy dzień 25 grudnia jako datę narodzin Jezusa, wystarczy cofnąć się o 9 miesięcy aby określić orientacyjną datę Jego cudownego poczęcia.
Podstawowym aspektem który musimy wziąć pod uwagę mówiąc o święcie Zwiastowania Pańskiego, jest jego podwójny charakter. Jest to święto poświęcone Jezusowi ale także jego matce, Maryji. Zwiastowanie przedstawia prawdopodobnie jeden z najważniejszych momentów spotkania człowieka z boskością i właśnie z tego powodu zarówno Jezus jak i Maryja mają tutaj takie same znaczenie. Maryja jest symbolem oczekiwania Izraela, które ostatecznie zostaje zaspokojone wraz z przybyciem Zbawiciela. Jej zaakceptowanie losu jakiego pragnie dla niej Bóg, posłuszeństwo z jakim zawierza się Jego woli, a przede wszystkim niezmierna miłość, która ją od tej chwili przepełnia, są nierozerwalnie związane ze zbawczym dziełem Jej Syna. W Maryi Zbawienie staje się rzeczywistością, w tym samym momencie, w którym zostaje wypowiedziane dla Niej proroctwo: „Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca” (Łukasz 1, 31-33). W ten sposób, według Łukasza, anioł zapowiada Maryi przyjście Chrystusa Króla, Króla Izraela, Króla królów, Króla Ziemi, Króla narodów, jak zostało napisane w starożytnych proroctwach o Mesjaszu oczekiwanym przez Żydów.
Tak więc jest to święto Zwiastowania Pańskiego, ale również święto Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, jak było nazywane ono w przeszłości.
Przyjrzyjmy się bliżej, co Łukasz apostoł przekazał na temat Zwiastowania.
Opisy zwiastowania przedstawione w Ewangelii Mateusza i w Ewangelii Łukasza różnią się między sobą. Chielibyśmy się tutaj skupić na wersji Łukasza w której Archanioł udaje się do Maryi by przynieść jej wieść o ciąży, która da początek przyjściu na świat Zbawiciela. Natomiast w Ewangelii Mateusza to Józef zostaje we śnie odwiedzony przez anioła, który mu mówi aby odrzucał Maryji ponieważ stała się ona brzemienna dzięki działaniu Ducha Świętego.
Oto co zostało napisane przez Łukasza:
26 W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, 27 do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. 28 Wszedłszy do Niej, [anioł] rzekł: „Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, „.
29 Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie. 30 Lecz anioł rzekł do Niej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. 31 Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. 32 Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. 33 Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”. 34 Na to Maryja rzekła do anioła: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” 35 Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. 36 A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną. 37 Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. 38 Na to rzekła Maryja: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. Wtedy odszedł od Niej anioł. (Łukasz 1, 26-38).
Maryja przyjmuje słowa Archanioła Gabriela z pokorą choć początkowo towarzyszy jej strach. Uspokaja się gdy archanioł jej mówi, że nie ma powodu do obawy ponieważ została obdarzona Łaską Bożą i z jej łona narodzi się Król na którego wszyscy czekają. Maryja przyjmuje wiadomość z niedowierzaniem ponieważ nie była jeszcze zaślubiona mężczyźnie.
Anioł ją uspokaja i aby dać potwierdzenie swoim słowom mówi, że również jej krewna Elżbieta, pomimo swojego podeszłego wieku, wkrótce wyda na świat potomka ponieważ dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych.
Słysząc tą wiadomość Maryja nie ma już żadnych wątpliwości i bez wahania wypowiada te słowa: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!”
Są to słowa pełne pokory i posłuszeństwa a jednocześnie niewiarygodnej mocy. W chwili, w której całkowicie zawierza się woli Bożej, Maryja ofiaruje swoją najlepszą część ludzkiej istoty, a sam Bóg wywyższa Ją ponad wszystko i wszystkich.
W podobny sposób również i my powinniśmy przeżywać to święto, jako zaproszenie do pokory i do całkowitego zawierzenia się Bogu bez wahania i bez zbędnych pytań. O ile prawdą jest, że zawsze lepiej jest racjonalnie przemyśleć podejmowanie ważnych wyborów, to równie prawdą jest, że w niektórych przypadkach należałoby polegać tylko na wierze, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Poddając się woli Bożej, Maria wiedziała, że ryzykuje odrzucenie przez przyszłego męża, mimo to nie wahała się. Zaufała Bogu.
Jeszcze przed narodzinami Zbawiciela, Jego matka Maryja była już pośredniczką między Nim a wszystkimi ludźmi. Jeśli Jezus znajduje się w centrum naszej wizji nieba, Maryja znajduje się u jego boku, prosząc o błogosławieństwo dla nas wszystkich. To właśnie Ona była tą, która uwierzyła w swojego Syna, zanim jeszcze się urodził.
Zwiastowanie było wielokrotnie przedstawiane w sztuce sakralnej. Przytoczmy chociażby przykład wspaniałego obrazu Antonello z Messyny lub Zwiastowanie Leonarda da Vinci, czy też obraz Giotta lub Bernardo Daddiego i różnych wersji namalowanych przez Fra Angelico.
Zazwyczaj, bez względu na epokę i artystyczny nurt, głównymi bohaterami obrazów przedstawiających Zwiastowanie są Maryja i Archanioł Gabriel, umieszczeni naprzeciwko siebie. Na niektórych obrazach lub freskach anioł przedstawiony jest w locie, na innych stojący lub klęczący na ziemi, podczas gdy Maryja zwykle siedzi ze skrzyżowanymi ramionami, co jest oznaką uległości.
W niektórych przedstawieniach wyciąga do anioła rękę, który daje jej lilię – symbol czystości.
Czasami przedstawieni są też inni bohaterowie, jak Duch Święty pod postacią gołębicy, ręka Boża pojawiająca się w rogu, czy też sam Jezus, w niektórych przypadkach powiązany z Adamem i Ewą, i jest znakiem oczyszczenia z grzechu pierworodnego.
Historia Adama i Ewy
Chyba wszyscy znamy historię Adama i Ewy, pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety.
W renesansie i baroku układ postaci i elementów symbolicznych zaczął się zmieniać i przyjmować formy charakterystyczne dla tych okresów.
Zwiastowanie Pańskie pozostaje do dzisiaj tematyką często przedstawianą w ikonografii świętej.
Indeks1 Historia Świętego Patryka2 Który dzień jest dniem Świętego Patryka?3 Dlaczego Święty Patryk jest tak ważny w Irlandii?4 Gdzie znajduje się studnia Świętego Patryka? Święto Świętego Patryk, patrona Irlandii, obchodzone jest 17 marca. Są to obchody pełne radości, kolorów (zwłaszcza zieleni) i muzyki. Kim był…
Indeks1 Dlaczego wystawiać szopkę wielkanocną?2 Figurki do szopki wielkanocnej3 Znaczenie Wielkanocy4 Szopka wielkanocna do samodzielnego wykonania Wielkanocna szopka? Oczywiście, że tak! W niektórych krajach jest to stara i bardzo lubiana tradycja. Ale kiedy ją się przygotowuje i wystawia? Jakie są charakterystyczne figurki? Przyjrzyjmy się temu…
Dlaczego mówimy dziś o świętych gobelinach? Potrzeba ujrzenia przedstawionego obrazu Boga, słodkiej twarzy Dziewicy Maryi, triumfującego lub błogosławiącego Chrystusa, jest podstawowym elementem pobożności chrześcijańskiej. Nie wolno nam w żaden sposób odczytywać tej potrzeby jako formy bałwochwalstwa. W rzeczywistości pobożność, zwłaszcza pobożność ludowa, potrzebuje tych przedstawień jako przejawów widzialnej i namacalnej wiary i miłości. Co więcej, chrześcijaństwo od samego początku opierało się na potrzebie wizualnego przedstawienia symbolów wiary, aby umożliwić członkom pierwszych sekt chrześcijańskich komunikowanie się ze sobą bez narażania się na prześladowania.
Musimy również wziąć pod uwagę, że w starożytności większość mężczyzn i kobiet uczęszczających do kościoła była analfabetami. Dlatego przedstawienia Jezusa i Madonny, a także Świętych, stały się niezbędne zarówno do inspirowania wiary, jak i do „opowiadania” tego, co w Piśmie Świętym zostało opisane przez nielicznych w tamtym okresie uczonych.
W przeszłości zajmowaliśmy się tym tematem, mówiąc o świętych obrazach do umieszczenia w naszych domach. Równocześnie z rozpowszechnianiem się świętych wizerunków w kościołach, oczywista stała się również potrzeba posiadania jednego lub więcej świętych obrazów we własnym domu, jako świadectwo wiary jego mieszkańców i ich przynależności do Boga.
To, co pisaliśmy o obrazach sakralnych, odnosi się również do sakralnych gobelinów, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę, że sztuka gobelinów jest antyczna i zawsze była powszechna w każdym zakątku świata. To nie przypadek, że wielu znanych malarzy i artystów użyczyło swojej sztuki tworzeniu świętych gobelinów, kreśląc wzory, na których rzemieślnicy następnie nałożyli kolorowe nici.
Począwszy od XIV wieku i przez cały renesans, pałace, domy i miejsca kultu wzbogacały się niezliczonymi gobelinami. Oprócz przedstawiania przedmiotów sztuki i dewocji, spełniały także niełatwe zadanie izolacji termicznej pomieszczeń, często zbyt dużych i trudnych do ogrzania.
Nazwa „gobelin” (po włosku „arazzo”) wywodzi się od nazwy francuskiego miasta Arras, jednego z pierwszych ośrodków tej starożytnej i fascynującej sztuki. W tym mieście w średniowieczu gromadzili się artyści i rzemieślnicy wszelkiego rodzaju, od malarzy po tkaczy, od stolarzy po jubilerów, a sztuka sakralnych gobelinów była złożona i wymagała wielu umiejętności.
Gobelin jest w rzeczywistości kawałkiem ręcznie tkanej tkaniny, która została nałożona na ramkę, zwykle z drewna, bazujący się na kartonie lub rysunku przygotowawczym, przygotowanym przez malarza.
Jak każda tkanina, gobelin składa się z wątku, zestawu nitek ułożonych poziomo, które tworzą widoczny wzór gobelinu, oraz osnowy, czyli nici rozciągniętych pionowo na krośnie, które podtrzymują wątek.
Nici osnowy są zorganizowane w dwie serie, które są podzielone, tworząc otwory zwane szopami lub otworami osnowy. Tutaj przechodzi wątek, który, w przeciwieństwie do zwykłej tkaniny, nie jest rozprowadzany pojedynczą czółenką lub szpulką nici, ale wieloma różnymi czółenkami, po jednej dla każdego koloru. W przeszłości wymagało to od rzemieślników stopniowej pracy na małych odcinkach gobelinu, powtarzania przeciągania wątku przez osnowę, aby skonstruować różne elementy projektu.
Nici wątku są następnie przyciskane grzebieniem, dzięki czemu osnowa jest całkowicie ukryta.
W starożytności ręczne robienie dużych gobelinów zajmowało lata. Były to prawdziwe dzieła sztuki, które posiadały detale wykonane z niezwykłą dbałością i zaskakującą ostrość kolorów. Starożytne gobeliny, przeznaczone do zakrywania ścian, były zazwyczaj dużych rozmiarów.
W XVII wieku zaczęły się upowszechniać gobeliny malowane bezpośrednio na tkaninie, najczęściej jedwabiu i lnie. Były to prawdziwe obrazy olejne na tkaninach, do wieszania na ścianach i stały się integralną częścią wyposażenia wielu zamków i pałaców.
W XIX wieku przemysł włókienniczy został zrewolucjonizowany przez szereg innowacji. Pojawiły się mechaniczne krosna parowe, hydrauliczne, które miały zmienić metody pracy tkaczy na całym świecie.
Joseph-Marie Jacquard, francuski wynalazca żyjący w czasach Napoleona, wynalazł krosno żakardowe. W praktyce jest to krosno wykorzystujące karty perforowane, sterujące podnoszeniem nitek osnowy (tworzeniem przesmyku) i w konsekwencji formujące wzór na tkaninie. Dzięki temu tkacz może pracować sam, bez konieczności interwencji asystenta za każdym razem gdy musi stworzyć osnowę zgodnie z projektem na kartonie przygotowawczym.
Krosno żakardowe składało się ze struktury, która była nakładana na zwykłe krosno i zawierała taśmę wykonaną z perforowanej tektury, aby odtworzyć projekt, który miał zostać stworzony, z łańcucha, który przesuwał perforowane kwadraty, serii cylindrycznych przeciwwag połączonych z oczkami żywopłotów, czyli elementów krosna, które dzieliły nitki osnowy. Przeciwwagi były połączone z oczkami żywopłotów, do których przymocowano różne nitki osnowy. Kiedy przeciwwagi znalazły dziurę we wstępnie dziurkowanym kartonie, spowodowały, że nić „opadła”, tworząc otwór osnowy, w który tkacz mógł włożyć nić wątku, aby uzyskać pożądany wzór. Tkacz następnie przystępował do czesania wątku i podążał za następnym „upadkiem”.
Zgodnie z przewidywaniami, wynalazek ten został przyjęty z wielkim entuzjazmem, ale też ze strachem, gdyż wielu tkaczy widziało w nim zagrożenie dla swojej pracy. We Francji w 1831 r. wybuchł bunt wśród tkaczy jedwabiu w Lyonie (Canuts), ale to nie przeszkodziło w szybkim rozprzestrzenianiu się krosna żakardowego w całej Europie.
W przeszłości krosno żakardowe było jednak krosnem ręcznym, w którym ruchy kartonów określał tkacz za pomocą dźwigni i pokręteł. Bardziej złożone tkaniny były rozkładane na krosnach, które umożliwiały obróbkę większej ilości osnów za pomocą pedałów.
Dziś wszystkie części krosna żakardowego są zautomatyzowane, od ruchów mechanicznych po progresję schematów projektowych zarządzanych przez komputer.
W naszym sklepie internetowym znajdziesz wiele gobelinów nadających się do powieszenia w Twoim domu. Są to głównie reprodukcje słynnych gobelinów, wzorujące się na słynnych dziełach sztuki największych mistrzów przeszłości.
Nasze gobeliny religijne mają różne formaty, pasujące na każdą ścianę i do każdego otoczenia. Wszystkie są produkowane we Włoszech i wykonywane na krośnie z różnych rodzajów materiałów jak poliester, lurex czy też wiskoza. Niektóre z tych gobelinów zostały ubogacone wyjątkową przędzą i wyrafinowanym wykonaniem.
Jeśli chodzi o postacie, wybór jest tutaj bardzo duży. Mamy gobeliny przedstawiające Madonnę, Jezusa, Świętych, Papieża. Inne, jak już wspomnieliśmy, to reprodukcje ważnych scen z Pisma Świętego, takich jak Ostatnia Wieczerza, Pokłon Trzech Króli czy Zwiastowanie.
Oto kilka świętych gobelinów, które odtwarzają słynne dzieła sztuki.
