Dlaczego gipsowe rzeźby przedstawiające świętych nie należy uważać za przedmiot bałwochwalstwa ale za integralną część wyznania wiary każdego chrześcijanina? W naszych kościołach często widzimy różne rzeźby przedstawiające Jezusa, Madonnę, świętych i aniołów. W poprzednim artykule poświęconym wyposażeniu sakralnemu wyjaśniliśmy, że wszystko co jest częścią wyglądu…
Indeks1 Historia świętej2 Święto Świętej Rozalii3 Znaczenie imienia Rozalia Święto świętej Rozalii, patronki Palermo, jest obchodzone 4 września. Przyjrzyjmy się bliżej tej tak bardzo uwielbianej świętej, która pokonała zarazę i ocaliła swoje miasto. Nie tylko w Palermo ale i w innych miastach Sycylii, wspomina się…
Dlaczego chcieliśmy zebrać najpiękniejsze frazy Papieża Franciszka odnoszące się do Bożego Narodzenia? Jak co roku, świąteczna atmosfera zaczyna być odczuwalna na długo przed nadejściem świąt. Szczególnie dla wierzących ważne jest aby zacząć wcześniej przygotowania ukierunkowując nasze umysły i serca na uroczystość, która przypomina nam o narodzinach Jezusa Chrystusa a wraz z jego narodzinanmi o odnowieniu Przymierza między Niebem a Ziemią. Okres Adwentu jest właśnie po to aby przygotować się do Bożego Narodzenia. Pierwsza niedziela Adwentu zbiega się z początkiem nowego roku liturgicznego a po niej następują kolejne cztery, charakteryzujące się specjalnymi celebracjami i modlitwami.
Adwent to czas oczekiwania na przyjście Boga, na nawrócenie, ponieważ wraz z narodzinami Jezusa, Królestwo Niebieskie i nadzieja na obiecane wieczne zbawienie staje się realne.
Bóg przychodzi do nas a my powinniśmy wyjść do niego poprzez kroczenie drogą duchową na którą składają się modlitwa, miłosierdzie i umiłowanie bliźniego.
Papież Franciszek zachęca nas abyśmy zawsze o tym pamiętali, zaznaczając jak ważne jest osobiste zaangażowanie w przygotowania do Bożego Narodzenia, wyrażane między innymi poprzez praktykowanie miłosierdzia.
Według Papieża Boże Narodzenie jest dla chrześcijan jednym z najważniejszych wydarzeń w ciągu roku liturgicznego. Jest okazją do zbliżenia się i do spotkania się z Bogiem i jako taka powinna być przeżywana zarówno z radością ale przede wszystkim ze świadomością.
Każdego roku Papież wygłasza specjalną homilię podczas Mszy Wigilijnej. Tematyka zmienia się z roku na rok a rozważania dotyczą nadziei, solidarności z pokrzywdzonymi i ubogimi, gościnności wobec przybywających z daleka. Motywem przewodnim mimo wszystko pozostaje podkreślenie radości jaką niosą dla nas wszystkich narodziny Dzieciątka Jezus.
We wszystkich tych przemówieniach przeplatały się wyrażenia i zwroty, które stały się prawdziwymi hasłami miłości i nadziei. Część z nich chcieliśmy zebrać dla Was, abyście mogli je przytoczyć na nowo swoim bliskim, na przykład jako życzenia bożonarodzeniowe.
Chcieliśmy podzielić na grupy najpiękniejsze frazy papieża Franciszka wypowiedziane na temat Bożego Narodzenia. Bohaterem wypowiedzi Papieża jest bardzo często Jezus, Dzieciątko, które narodziło się tej magicznej nocy aby przywrócić ludzkości nadzieję, Zbawiciel, który wyzwoli ludzkość od grzechów, Bóg, który oddaje samego siebie dla naszego wiecznego zbawienia.
Papież zachęca nas abyśmy zmierzali w kierunku Boga podczas On zbliża się do nas, tak aby oczekiwanie na Boże Narodzenie nie było tylko biernym oczekiwaniem na zbawienie ale prawdziwą drogą wiary i osobistego zaangażowania. Nie wystarczy przyglądać się z boku Bożemu Narodzeniu ale musimy niejako stać się jego integralną częścią, zrozumieć jego prawdziwe znaczenie, które może nas nauczyć jak być lepszymi ludźmi i jak ulepszać nasz świat. Papież potępia wojnę, egoizm a nawet przesadny kosmopolityzm który grozi utratą z oczu tego, co tak naprawdę jest ważne. Podkreśla również wagę pokory: Maryja i Józef byli ludźmi pokornymi, podobnie jak pasterze, którzy jako pierwsi adorowali Jezusa i rozpoznali w nim Boga. Scena Bożego Narodzenia jest również zaproszeniem do tego by pozwolić Jezusowi odrodzić się w nas, uczynić nas narzędziami miłosierdzia i nośnikami Jego miłości.
Oto najpiękniejsze wypowiedzi papieża Franciszka na temat przyjścia Jezusa na świat i jego ofiary:
W Jezusie będziemy delektować się prawdziwym duchem Bożego Narodzenia: pięknem bycia kochanym przez Boga.
W Boże Narodzenie Bóg daje nam samego siebie, dając swojego Syna jedynego, który jest całą Jego radością.
Świat potrzebuje czułości, dobroci i łagodności.
Boże Narodzenie to niespodzianka Boga dziecka, Boga ubogiego, Boga słabego, Boga, który porzuca swoją wielkość aby zbliżyć się do każdego z nas.
Zbliżmy się do Boga, który przybliża się do nas, zatrzymajmy się i spójrzmy na szopkę, wyobraźmy sobie narodziny Jezusa: światło i pokój, skrajne ubóstwo i odrzucenie. Razem z pasterzami wejdźmy w prawdziwe Boże Narodzenie, zanieśmy Jezusowi w darze to, kim jesteśmy, naszą mizerię, nasze niezagojone rany, nasze grzechy.
Niech Duch Święty oświeci dzisiaj nasze serca, abyśmy mogli rozpoznać w Dzieciątku Jezusa, zrodzonego w Betlejem z Maryi Dziewicy, który jest zbawieniem ofiarowanym przez Boga każdemu z nas, każdemu człowiekowi i wszystkim narodom ziemi.
Podobnie jak pasterze, którzy pierwsi przybierzeli do groty, jesteśmy zdumieni tym znakiem, który dał nam Bóg: „Dziecię owinięte w pieluszki, leżące w żłobie” (Łk 2, 12). W ciszy uklęknijmy i adorujmy go.
Wraz z narodzinami Jezusa narodziła się nowa obietnica, narodził się nowy świat, ale także świat, który zawsze można odnowić.
Tam, gdzie rodzi się Bóg, rodzi się nadzieja: On przynosi nadzieję. Tam, gdzie rodzi się Bóg, rodzi się pokój. A tam, gdzie rodzi się pokój, nie ma już miejsca na nienawiść i wojnę.
Cennym darem Bożego Narodzenia jest pokój a Chrystus jest naszym prawdziwym pokojem. Chrystus puka do naszych serc, aby dać nam pokój, pokój duszy. Otwórzmy drzwi Chrystusowi!
Jezus przyszedł aby zamieszkać wśród nas, pośród naszych ograniczeń i naszych grzechów, aby dać nam miłość Trójcy Przenajświętszej. I jako człowiek wskazał nam „drogę” miłości, czyli posługi wykonywanej z pokorą aż do oddania życia.
Patrząc na Dzieciątko w żłobku, na to Dziecię pokoju, pomyślmy o dzieciach, które są niewinnymi ofiarami wojen ale pomyślmy również o osobach starszych, maltretowanych kobietach, chorych … Wojny niszczą i ranią wiele istnień!
Boskie Dzieciątko, Królu pokoju, ucisz armaty i wznieś nowy świt braterstwa, błogosławiąc wysiłki tych, którzy pracują na rzecz promowania dróg pojednania na płaszczyźnie politycznej i społecznej.
Jezus, Syn Boży, Zbawiciel świata, narodził się dla nas. Urodził się w Betlejem z Dziewicy, spełniając starożytne proroctwa. Dziewica nazywa się Maryja a jej mąż Józef. Są ludźmi pokornymi, pełnymi ufności w dobroć Boga, którzy przyjmują Jezusa i Go rozpoznają. Po czym Duch Święty oświecił pasterzy z Betlejem, którzy przybyli do groty i oddali cześć Dzieciątku.
Jezus rodzi się ponownie w życiu każdego z nas i właśnie poprzez nas wciąż może być darem ocalenia dla słabszych i wykluczonych.
Papież Franciszek zawsze okazywał wielki szacunek kobietom i matkom, ich woli, odwadze, miłości. Czy istnieje lepszy czas niż Boże Narodzenie aby podkreślić czystość i siłę tej miłości? Papież często wspomina o Dziewicy Maryi, matce Jezusa, która jest zawsze przedstawiana jako łączniczka między ziemią a niebem, właśnie na mocy tej nierozerwalnej i szczególnej więzi, która łączy ją z Bogiem przez Jego Syna. To właśnie Maryja poświęciła się z miłości, z wiary i uwierzyła, czekała i cierpiała w imię niewysłowionego dobra. Tak oto więc Maryja staje się pośredniczką a przede wszystkim chrześcijańskim wzorem kobiety i matki, bezcennym źródłem inspiracji na którym warto się wzorować. Papież również często wspomina o tym, że Kościół jest kochającą i troskliwą matką dla wszystkich swoich wiernych.
W tajemnicy Bożego Narodzenia obok Maryi obserwujemy cichą obecność świętego Józefa. Przykład Maryi i Józefa jest dla nas wszystkich wezwaniem do przyjęcia Jezusa, który z miłości do nas stał się naszym bratem. Przychodzi, aby przynieść światu dar pokoju.
Zawierzamy się wstawiennictwu naszej Matki i Świętego Józefa, abyśmy mogli przeżyć prawdziwie chrześcijańskie Boże Narodzenie, wolne od wszelkiej doczesności, gotowe na przyjęcie Zbawiciela i Boga.
Maryja „urodziła swego pierworodnego syna” (Łk 2, 7). Maryja dała nam Światło. Wszystko tej nocy stało się źródłem nadziei.
Matki są najsilniejszym antidotum na szerzenie się samolubnego indywidualizmu. „Indywidualny” oznacza „którego nie można podzielić”. Natomiast matki „dzielą się”, poczynając od momentu, gdy noszą w soniw dziecko aby następnie wydać je na świat i sprawić by rosło.
Dziewica Maryja jest „drogą”, którą sam Bóg przygotował, aby przyjść na świat. Zawierzamy Jej oczekiwanie na zbawienia i na pokój wszystkich ludzi naszych czasów. „Matka Boża chce również nam wszystkim ofiarować wielki dar jakim jest Jezus; a wraz z Nim przynosi nam swoją miłość, swój pokój, swoją radość.
Maryja Dziewica jest wzorem kobiety, zarówno według Ewangelii jak i według serca Boga, którego Kościół i nasze społeczeństwo potrzebuje. Niech będzie Ona dla was źródłem odwagi i inspiracji.
Aby wzrastać w czułości, w pełnym szacunku miłosierdziu i delikatnej miłości, mamy chrześcijański wzór na który z pewnością możemy skierować nasz wzrok. Jest ona Matką Jezusa i naszą Matką, uważną na głos Boga oraz na potrzeby i trudności Jej dzieci.
Matka Boża chce również nam wszystkim przynieść wielki dar jakim jest Jezus; a wraz z Nim przynosi nam swoją miłość, swój pokój, swoją radość. Tak więc Kościół jest jak Maryja: Kościół nie jest sklepem, nie jest organizacją humanitarną, Kościół nie jest organizacją pozarządową, Kościół jest powołany do tego aby nieść wszystkim Chrystusa i Jego Ewangelię.
Indeks1 Święta Trójca w Credo2 Jakie trzy Osoby tworzą Trójcę Świętą?3 Trójca Święta w Piśmie Świętym4 „Trójca Święta” Andrieja Rublowa: historia i znaczenie ikony Pojęcie Trójcy Świętej streszcza fundamentalną doktrynę Kościoła katolickiego: Bóg jest jeden i jedyny a jednak współistnieją w nim trzy równe i…
Drzewo życia jest wymieniane w Piśmie Świętym poczynając od Księgi Rodzaju a kończąc na Apokalipsie. Jest ono doskonałym symbolem życia. Ale czy naprawdę istnieje to wyjątkowe drzewo? Ludzie od zawsze przypisywali niektórym drzewom wartość symboliczną i religijną. Pomyślmy tylko o tych wszystkich religiach, które umieściły…
Indeks
Świętym patronom do których wierni zawsze zwracali się o łaskę lub ochronę w przypadku mniej lub bardziej poważnych chorób, poświęciliśmy już poprzedni artykuł. Chodzi zatem nie tylko o pocieszenie dla duszy ale również o dobrostan fizyczny.
W szczególności skupiliśmy się na Świętym Błażeju z Sebaste, lekarzu i patronie otolaryngologów, do którego należy się zwracać w przypadku problemów z gardłem.
Ale zrobiliśmy też krótki przegląd tak zwanych Świętych Wspomożycieli czyli grupy czternastu Świętych związanych z uleczaniem szeregu różnych chorób i problemów zdrowotnych, od bólu głowy po gorączkę, od epilepsji po dżumę, od bolących zębów po trąd.
Wspomnijmy również o innych świętych, którzy nie znajduja się w tej czternastce, takich jak Święta Łucja, patronka osób z chorobami oczu: męczeńsko wydłubano jej oczy, dlatego często przedstawia się ją ze spodkiem w dłoni, na którym znajdują sie jej oczy.
Jej imię oznacza Światło i z pewnością nie jest to przypadek.
Ale są też inni święci patroni – uzdrowiciele do których można się zwracać przeciwko chorobom.
Święty Błażej: święty, który poradzi na ból gardła
Nabożeństwo do Świętego Błażeja z Sebasty, lekarza i patrona otolaryngologów, który leczy choroby gardła.
Wymieniamy ich poniżej.
Wspomnijmy o Świętej Ricie, która jest świętą od spraw trudnych i beznadziejnych.
Przywołuje się ją w sytuacjach zagrożenia, zwłaszcza związanych z epidemiami. Uważa się, że uleczyła ona w cudowny sposób wielu mężczyzn i kobiet cierpiących na straszne choroby i przypisuje się jej cudowne uzdrowienia, które miały miejsce już po jej śmierci. Nazywana jest Świętą od spraw beznadziejnych, ponieważ po śmierci, tak jak za życia, wspiera najbardziej potrzebujących, którzy zwracają się do niej gdy nie ma już nadziei.
Wśród świętych patronów Peregryn Laziosi lub Peregryn z Forlì (Forlì, 1265 – 1 maja 1345), uważany jest za obrońcę od chorób przewlekłych i raka. W młodości był zaciekłym antyklerykałem, należącym do potężnej rodziny, która był przywódcą miejscowych Gibelinów, zwolenników cesarza. Kiedy w 1284 roku papież Marcin IV wysłał do Romanii Filipa Beniziego, który miał zażegnać konflikt, dwudziestoletni wówczas Pellegrino znieważył go i uderzył w policzek. Ojciec Benizi w odpowiedzi nadstawił mu drugi policzek co zmusiło młodzieńca do refleksji a następnie do nawrócenia. Pellegrino wstąpił do zakonu Serwitów i porzucił ziemskie przyjemności aby przejść do nowego życia pojegającego na modlitwie i izolacji.
Będąc ciężko chory, został uleczony po całonocnej modlitwie i dzięki temu już za życia zaczął być uważany za obrońcę przed najcięższymi chorobami. Został ogłoszony błogosławionym przez Pawła V w 1609, a w 1726 został kanonizowany przez Benedykta XIII. Dzisiaj jest on patronem chorych na raka, chorych na AIDS i na inne poważne choroby.
Do świętych braci Kosmy i Damiana, męczenników i lekarzy, wierni modlą się z prośbą o wyleczenie wszelakich chorób.
Ci dwaj święci byli braćmi bliźniakami. Urodzili się w Arabii i po ukończeniu studiów medycznych w Syrii, poświęcili się opiece nad chorymi. Byli oni wyjątkowymi lekarzami z powołania, którzy wykonywali swój zawód nie prosząc o wynagrodzenie. Kierowała nimi wyższa intencja. Ta troska o chorych była również bardzo skutecznym narzędziem apostolatu. Była ona „Misją”, która kosztowała życie tych dwóch braci, którzy zginęli męczeńską śmiercią. Za panowania cesarza Dioklecjana, prawdopodobnie w 303 roku, rzymski gubernator nakazał ściąć im głowy co miałoby odbyć się w mieście Cyr w pobliżu Antiochii Syryjskiej, gdzie są pochowani męczennicy. Kult Kosmy i Damiana jest potwierdzony już od V wieku.
Jest jednym z najwyższych rangą aniołów. Jest patronem aptekarzy, chorych, lekarzy. Znaczenie jego imienia można przetłumaczyć jako „Bóg uzdrawia” lub „Bóg uleczył”. Atrybutami Archanioła Rafała są: krzyż, laska pielgrzyma, czasem ryba i naczynie.
Jest uważany za anioła boskiego uzdrowienia. Cytuje go Jan Ewangelista w epizodzie w którym Jezus znajduje się nad sadzawką Betzaeta: „Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę.” (Jan 5,4).
Święta Agata jest patronką Katanii, która żyła w III wieku. Jest jedną z siedmiu dziewic i męczennic wymienionych w kanonie Mszy Świętej. Namiestnik Kwincjan, któremu powierzono zadanie zmuszenia chrześcijan Katanii do wyrzeczenia się wiary, zakochał się w Agacie, która należała do szlachetnej rodziny chrześcijańskiej. W obliczu jej odmowy oddał ją do domu rozpusty, ale Agata zdołała zachować dziewictwo, opierając się zarówno groźbom jak i pochlebstwom. Po powrocie do Kwincjana została zamknięta w więzieniu, gdzie doznała nieopisanych tortur, w tym odcięcia jej piersi. Ostatecznie została rzucona na rozżażone węgle i w ten sposób poniosła śmierć.
Jest czczona już od czasów starożytnych. Ze względu na swoje męczeństwo uważana jest m.in. za patronkę kobiet cierpiących na patologie piersi.
Jakub był jednym z dwunastu apostołów. Jest on wzywany do pomocy przy artretyzmie i reumatyzmie.
Wraz z bratem, apostołem Janem byli rybakami i zostali zwerbowani przez Jezusa nad brzegiem rzeki. Również z bratem Janem i apostołem Piotrem, uczestniczył w Przemienieniu Pańskim a także był pierwszym apostołem, który zginął męczeńsko z woli Heroda Agryppy.
Jego szczątki zostały proawdopodobnie wywiezione na wybrzeże Galicji, w miejsce zwane Santiago de Compostela. Jest to jedno z trzech głównych miejsc, gdzie udają się pielgrzymujący chrześcijanie.
Święty Roch z Montpellier, francuski pielgrzym i taumaturg, był świętym najczęściej przywoływanym w średniowieczu z powodu epidemii dżumy, która nękała Europę. Jest patronem ofiar dżumy, chorych, ale również zepchniętych na margines społeczny, wędrowców, a także pracowników służby zdrowia i aptekarzy.
Był francuzem z pochodzenia a podczas zarazy, która nawiedziła Włochy w latach 1367 i 1368, nigdy nie przestał pomagać chorym, wykazując ogromną chęć do dobroczynności. Mówi się, że posiadał taumaturgiczny dotyk i zdolność uzdrawiania chorych poprzez błogosławienie ich znakiem krzyża. Kiedy dżuma zaczęła ustępować z miast, poświęcił się leczeniu zwierząt żyjących w lasach i dotkniętych zarazą. Gdy wracał do ojczyzny, został wzięty za szpiega włoskiego w konsekwencji czego został uwięziony przez własnych krewnych i zmarł w więzieniu.
W czasach dziesiejszych, gdy dżuma nie jest już powszechna, patronat Świętego Rocha rozszerzył się na inne choroby, takie jak trąd, cholera, AIDS i ogólnie wszystkie choroby zakaźne.
Święty Sebastian, był wysokim rangą oficerem armii cesarskiej, który zginął śmiercią męczeńską z rąk własnych żołnierzy i towarzyszy, którzy z rozkazu Dioklecjana najpierw przeszyli go strzałami i włóczniami, a następnie, gdy doznał cudownego uzdrowienia z ran, ubiczowany na śmierć. Rozsławił się jako ratownik cierpiących i dlatego stał się jednym z najchętniej wzywanych świętych aby chronić przed zarazą i wszelakimi epidemiami.
Jego powiązanie z zarazą wynika prawdopodobnie z faktu, iż rany zadane przez groty strzał są podobne do tych jakie powodowała zaraza.
Inną świętą, często przywoływaną podczas zarazy i bliską wiernym w czasach epidemii, jest Święta Rosalia, która mieszkała w Palermo w XII wieku. Dziewica – pustelnik, żyła w izolacji przez większość swojego krótkiego życia. Uważa się, że uratowała miasto przed zarazą, która nawiedziła je w 1624 roku. Jej relikwie, odnalezione dzięki cudownym objawieniom, zostały sprowadzone do miasta i zakończyły panowanie zarazy. Od tego czasu jest wzywana do ochrony przed zarazą.
Święty Jan Bosko odegrał ważną rolę podczas epidemii cholery, która wybuchła w Turynie w 1854 roku. Gdy nikt inny nie chciał pomagać chorym i transportować ich do Lazaretto, Ksiądz Bosko zebrał swoich pomocników i obiecał im, że jeśli poświęcą się pracy charytatywnej pomagając najbardziej potrzebującym, żaden z nich nie zachoruje.
Historia Księdza Jana Bosko
Wśród wszystkich świętych i błogosławionych czczonych przez Kościół katolicki, ksiądz Bosko zajmuje szczególne miejsce.
Chłopcy posłuchali go i poświęcili się pomocy chorym i umierającym, a kiedy epidemia wygasła w listopadzie, żaden z nich nie był zarażony.
Święty Józef Moscati, nazywany lekarzem ubogich, również odegrał istotną rolę podczas epidemii cholery, która nawiedziła Neapol w 1911 roku.
Święty Antoni Wielki był nie tylko opiekunem zwierząt domowych. Mówi się, że miał zdolności cudownego uzdrawiania z choroby zwanej „ogniem świętego Antoniego” czyli ciężkiego zatrucia sporyszem często występującego w średniowieczu. Na przełomie wieków, tak jak Święty Sebastian i Święty Roch, był często wzywany do ochrony przed zarazą.
Święty Krzysztof został poddany tym samym torturom męczeńskim co Święty Sebastian, czyli trafiany strzałami, które jednak cudownie odbiły się od jego ciała. Jest wzywany do ochrony przed nagłą śmiercią, a w przeszłości był również opiekunem tych, którzy modlili się o ochronę przed zarazą.
Święty Michał Archanioł objawił się biskupowi w Monte Sant’Angelo w Apulii i w 1656 r. dał mu wskazówki jak może pozbyć się zarazy.
Już w 590 r. n.e. zaraza pochłonęła niezliczone ofiary w Rzymie, a w odpowiedzi na modlitwy papieża Grzegorza Wielkiego, Archanioł Michał pojawił się nad obecnym Zamkiem Świętego Anioła i dobywając miecza, ogłosił koniec epidemii.
Historia ludzkości jest na szczęście zapełniona postaciami wyjątkowych mężczyzn i kobiet, którzy swoje życie poświęcili opiece innych. Mowa tutaj o lekarzach i pielęgniarkach, ale także o misjonarzach lub po prostu o ludziach dobrego serca, którzy nie bacząc na swoje osobiste interesy i cele, całą swoją energię wykorzystali na niesienie pomocy bliźnim. Niektórzy z nich, jak Święty Franciszek, który leczył zarażonych, zostali uznani za świętych.
Innym ważną osobą o której należałoby wspomnieć, jest Matka Teresa, jeden z najwspanialszych przykładów miłosierdzia we współczesnym świecie, kobieta, która całe swoje życie miłości i miłosierdziu.
Dzięki tym przykładom każdy z nas może czuć się zmotywowany do starania się i dokonywania codziennie małych cudów, zwłaszcza wtedy gdy wydawać by się mogło, iż nie ma już nadziei.
Indeks1 Wniebowzięcie a Zaśnięcie Bogurodzicy2 Wniebowzięcie Maryi w sztuce3 Nowenna do Matki Bożej przed Uroczystością Wniebowzięcia NMP W dniu 15 sierpnia, gdy trwa pełnia letniej pory roku, chrześcijanie obchodzą święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Przyjrzyjmy się bliżej pochodzeniu i znaczeniu tego ważnego święta. Wniebowzięcie Najświętszej…
Indeks1 Ale co wiąże tego młodego i uwielbianego świętego z nocą spadających gwiazd?2 Kiedy przypada noc Świętego Wawrzyńca?3 Poezja o Nocy Świętego Wawrzyńca4 Zwroty na noc Świętego Wawrzyńca Noc Świętego Wawrzyńca jest co roku oczekiwana z niecierpliwością przez wiele osób. Dla niektórych jest to ciekawe…
Indeks
Zanim wyjaśnimy, czym jest święto Przemienienie Pańskiego, spróbujmy zrozumieć co ogólnie oznacza słowo „przemienienie”. Słownik PWN podaje: przemienić — przemieniać «przekształcić kogoś lub coś w kogoś lub w coś innego niż poprzednio»; przemienić się — przemieniać się «stać się innym niż poprzednio»
Byłby to zatem rodzaj transformacji, która zmienia wygląd czegoś lub kogoś, transformacja, która przekształca w formę, która różni się od stanu wyjściowego.
W tym przypadku przemienienie Jezusa, obchodzone przez Kościół 6 sierpnia, dotyczy cudownej przemiany Jezusa na oczach trzech jego uczniów: Piotra, Jakuba i Jana.
Epizod ten jest wspomniany w trzech z czterech tak zwanych Ewangelii synoptycznych: w Ewangelii Mateusza 17,1-8; Marka 9: 2-8; Łukasza 9: 28-36. W opisie tym możemy przeczytać o tym, że Jezus, Piotr, Jakub i Jan oddalili się od innych uczniów i wspięli się na wysoką górę w celu modlitwy. Nagle podczas modlitwy Jezus zmienił swój wygląd. Jego twarz i ciało rozświetliły się a szaty stały się olśniewająco białe.
Wkrótce potem pojawia się dwóch tajemniczych mężczyzn, którzy okazali się Mojżeszem i Eliaszem, i zaczyna rozmawiać z Jezusem. Piotr proponuje postawienie trzech namiotów: dla Jezusa i dwóch Proroków ale nagle dobiegający ze świetlistego obłoku głos nakłania uczniów aby podążali za słowem Jezusa ponieważ jest to Jego wybrany i umiłowany Syn. Trzej uczniowie pozostają zdumieni i wstrząśnięci wydarzeniem a kiedy dochodzą do siebie, obłoku i proroków już nie ma i pozostają na górze tylko z Jezusem.
Opowieść o Przemienieniu Chrystusa zawiera w sobie prorocze i mesjańskie elementy co przez długi czas było powodem debat wielu uczonych na temat autentyczności historycznej tego wydarzenia. Faktycznie była to jedna z niewielu okoliczności, kiedy Jezus objawił się w swojej boskiej naturze, przedstawiając się swoim towarzyszom jako Syn Boży. Innym tego typu wydarzeniem był Chrzest Jezusa. Ksiegi podają, że po tym jak został ochrzczony przez Świętego Jana, niebo się otworzyło i zstapił na niego Duch Święty pod postacią gołębicy obwieszczając tożsamość Chrystusa: „W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na Niego. A z nieba odezwał się głos: „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”.(Mk 1,9 – 11).
Innym razem Jezus sam potwierdzi swoją tożsamość Syna Bożego. Stało się to w przeddzień Męki kiedy to oddalił się w Ogrójcu aby się modlić, wzywając Boga Ojca tymi słowami: „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie. „ (Mt 26,41).
Temat przemiany i towarzyszący jej olśniewający blask jaki ogarnia bliskich Bogu, powraca w wielu innych miejscach Pisma Świętego, zwłaszcza w odniesieniu do Apokalipsy, kiedy to wszyscy zostaną osądzeni i ci którzy na to zasługują, zostaną zbawieni.
„Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze.” (Daniel 12,3)
„My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, jak to sprawia Pan, który jest Duchem.” (Święty Paweł w liście di Koryntian 3, 18)
Oczywiście blask, który bije od Jezusa a także olśniewająca biel jego szaty jest zapowiedzią Jego Zmartwychwstania i niebiańskiej chwały.
Także inne elementy obecne w historii Przemienienia Pańskiego pozwalają zrozumieć jego sugestywną i symboliczną moc.
Pojawienie się Mojżesza i Eliasza nawiązuje do tradycji żydowskiej i jej proroctw o przyjściu Mesjasza, które są zawarte w Starym Testamencie. Do starożytnej tradycji odwołują się także trzy namioty, które Piotr proponuje zbudować a które odnoszą się do obozu Żydów na Górze Synaj kiedy to Mojżesz otrzymał tablice 10 Przykazań Bożych co jest upamiętniane przez naród żydowski w Święto Szałasów itp.
Istnieją znaczące różnice między trzema Ewangeliami, które opisują Przemienienie Pańskie. Związane jest to z odmienną, subiektywną wizją tych właśnie trzech ewangelistów.
Istnieje kilka hipotez na temat tego na której górze dokonało się Przemienienie Pańskie. Prawdopodobnie jest to góra symboliczna, a nie prawdziwa tak jak i inne miejsca, których opisy występują w Biblii jak na przykład w Kazaniu na Górze (Mt 5,1).
Według chrześcijańskiej tradycji wydarzenie to odbyło się na Górze Tabor, które jest zaokrąglonym i odizolowanym wzgórzem wznoszącym się na równinie Esdrelon. Bizantyńczycy zbudowali tutaj trzy kościoły a następnie mnisi benedyktyni i franciszkanie stworzyli kolejne miejsca kultu. W 1924 roku oddano do użytku trójnawową bazylikę, zaprojektowaną przez architekta Antonio Barluzziego.
Góra Hermon, która znajduje się na północ od Cezarei Filipowej, niedaleko górnego biegu rzeki Jordan, była również uważana przez wielu za możliwe miejsce Przemienienia Pańskiego.
Św. Augustyn w swojej osobistej i zarazem fascynującej interpretacji przemienienia Jezusa, w Mowie 78 opisuje jak to białe szaty Jezusa są symbolem Kościoła a jego blask jest zapowiedzią zbawienia. Podczas Przemienienia Jezus ukazuje się jako światło, które oświetla każdego człowieka, który przychodzi na ten świat, jaśnieje światłem podobnym do światła słonecznego ale można je dostrzec tylko oczyma duszy i serca.
Dlaczego Jezus wiszący na krzyżu jest tak ważnym symbolem dla katolików?
Postać ukrzyżowanego Jezusa jest dla każdego chrześcijanina …
Augustyn wspomina również Piotra, który nie umiejąc stawić czoła wizji przemienionego Jezusa, jedyną rzeczą jaka przyszła mu do głowy było zaproponowanie budowy namiotu dla Jezusa i dla dwóch proroków, którzy się pojawili podczas Przemienienia. W rzeczywistości Piotr pragnął przypodobać się Jezusowi i pozostać na zawsze na górze podziwiając Jego blask i nie martwić się o ziemską rzeczywistość.Jednak Piotr ograniczony swoim ludzkim pojmowaniem, nie zdaje sobie sprawy, że zamiast trzech, wystarczyłby jeden namiot ponieważ: „Chrystus jest Słowem Bożym, Słowem Bożym w Prawie, Słowem Bożym w Prorokach . Dlaczego Piotrze próbujesz go oddzielić? Byłoby wskazane abyś raczej pozostał z nim zjednoczony ”. Piotr będzie musiał zrozumieć, że będzie mógł cieszyć się świetlistą obecnością Chrystusa tylko po śmierci i że z tego też powodu będzie musiał poświęcić swoje życie miłosierdziu i miłości aby zasłużyć na ponowne przebywanie z Jezusem otoczonego światłem.
Głos, który wydobywa się z obłoku, wywyższa Jezusa ponad proroków, którzy spisali prawa i obwieszczali Jego przybycie. Teraz to właśnie On jest obecny w pierwszej osobie, prawdziwy Syn Boży, który jest droga do zbawienia. Mojżesz rozmawiał z Bogiem objawiającym się w gorejącym krzewie. Eliasz ogłaszał nadejście Mesjasza z takim oddaniem, że zasłużył sobie tym na to by wstąpić do nieba na ognistym rydwanie. Ale tylko Jezus jest Prawem, Mesjaszem, a jego wielkość i wspaniałość są nieosiągalne.
Jak już wspomnieliśmy obchody Święta Przemienienia Pańskiego przypadają w dniu 6 sierpnia z uwagi na fakt, że miałoby to nastąpić czterdzieści dni przed męką i ukrzyżowaniem Jezusa, które w tradycji Kościóła, przede wszystkim wschodniego, było obchodzone 14 września poprzez Podwyższenie Krzyża Świętego. Na Zachodzie obchody Przemienienia Pańskiego rozpoczęły się w IX wieku.
W jaki sposób można wytłumaczyć dziecku tak ważne wydarzenie o tak ogromnym znaczeniu symbolicznym? Napewno nie jest to łatwe ale możliwe do wykonania. Chcąc dostosować historię Przemienienia do poziomu rozumienia dzieci, możemy powiedzieć, że Jezus, Piotr, Jakub i Jan pewnego dnia poszli na szczyt góry aby się razem modlić. Nagle Jezus zaczął promieniować i świecić jak słońce a jego ubranie stało się białe jak śnieg. Jego przyjaciele zaobserwowali jak zmienia się jego wygląd i oprócz człowieczeństwa zauważyli w nim również boski wyraz, dzięki czemu zorientowali się że mają przed sobą Syna Bożego.
Oprócz tego, gdy Jezus zaczął lśnić jak gwiazda, na górze poajawili się również Mojżesz i Eliasz dwie bardzo ważne postacie. Mojżesz był tym, który uratował Żydów wyprowadzając ich z Egiptu i tym, który otrzymał od Boga tablice z Dziesięcioma Przykazaniami. Eliasz natomiast robił wszystko co w jego mocy aby głosić wsród ludzi przyjście Jezusa Chrystusa. Ci oto dwaj wielcy mężowie zaczli rozmawiać z Jezusem na oczach coraz bardziej zdumionych i niedowierzających uczniów.
Na tym nie koniec. Z rozświetlonej chmury na niebie zaczął dobiegać głos Boga, który oznajmił: „To jest mój Syn umiłowany w którym mam upodobanie. Jego słuchajcie.”
W tym momencie Piotr, Jakub i Jan poruszeni wzruszeniem, upadli na ziemie ale Jezus natychmiast pospieszył aby ich uspokoić i zapewnić, że nie mają powodu do zmartwienia. Zaopiekował się nimi jak na prawdziwego przyjaciela przystało.
Co może dla nas oznaczać ten fragment Ewangelii? Uczy nas, że każdy z nas, w każdej chwili może być chociaż w niewielkim stopniu tak jak Jezus i pokazać swoje wewnętrzne światło. Możemy pokazać innym jak bardzo Boża miłość sprawia, że lśnimy i rozświetlamy ponieważ podobnie jak Jezus, jesteśmy dziećmi Bożymi. Podążymy za przykładem Jezusa jeśli tak jak on będziemy mili, troskliwi i wspierający wobec naszych przyjaciół i bliskich. Kochając tych, których mamy wokół, możemy się przemieniać i lśnić jak gwiazdy! To jest właśnie ten wielki sekret przemienienie – pozwolić innym zobaczyć nasze rozbłyskujące wewnętrzne światło.
W świętej ikonografii Przemienienie zostało uwiecznione znacznie rzadziej niż inne chrześcijańskie tematy, jednak możemy z powodzeniem znaleźć przepiękne dzieła reprezentujące to wydarzenie. Wiele wspaniałych ikon bizantyjskich przedstawia Przemienienie Pańskie. Istnieje również wiele pięknych mozaik, takich jak ta w klasztorze Świętej Katarzyny na Górze Synaj, kaplica Palatyńska w Palermo czy mozaika w Bazylice Sant’Apollinare in Classe w Rawennie.
Wielcy włoscy malarze, tacy jak Beato Angelico, Raphael, Perugino, Bellini i Tycjan pozostawili freski i obrazy o tematyce Przemienienia Jezusa.
Indeks1 Ale jakie jest pochodzenie tego dziwnego kapelusza?2 Jaki jest kształt Mitry?3 Kiedy noszona jest mitra?4 Święcenia biskupie Co repezentuje Mitra, czyli dziwne nakrycie głowy noszone przez biskupów w różnych momentach liturgii? Odkrywamy pochodzenie i głębsze znaczenie tego niezbędnego i cennego elementu stroju duchownych. Chyba…
Indeks1 Różnice pomiędzy obrządkiem rzymskim i ambrozjańskim2 Wielki Post ambrozjański3 Znaczenie „aliturgicznych” piątków4 Soboty i przygotowanie katechumenów5 Ślub w obrządku ambrozjańskim i rzymskim Obrządek ambrozjański i rzymski. Czym się różnią? Jak to możliwe, że w Kościele katolickim istnieją różne obrządki? Odkryjmy razem dwa sposoby praktykowania…
Temat ogrodu Eden mieliśmy już okazję poruszyć w poprzednim artykule poświęconym Adamowi i Ewie. To właśnie w Ogrodzie Eden, zwanym także Ziemskim Rajem, Bóg stworzył pierwszego mężczyznę i pierwszą kobietę, którzy są przodkami całej ludzkości. Wszechmocny podarował im to cudowne miejsce oraz wszystkie zwierzęta i rośliny które je zamieszkiwały, aby mogli korzystać z jego owoców i cieszyć się nim i żyć w nieskończonym poczuciu szczęścia.
Absolutne szczęście … To jedna z cech charakterystycznych Ogrodu Eden: miejsce spokoju, harmonii, gdzie wszystkie rasy zwierząt współistnieją w pokoju, gdzie żaden kwiat nie jest trujący. Cierpienie jest nieznane, podobnie jak zmęczenie, choroba, ból. Śmierć nie ma prawa zawitać do Ogrodu Edenu w którym rośnie i wydaje owoce drzewo życia, któremu poświęciliśmy osobny artykuł. Bóg umieścił to cudowne drzewo w samym środku ogrodu Eden, tuż obok drzewa poznania dobra i zła. Adam i Ewa mogli jeść do syta owoce z drzewa życia, dzięki czemu mogli zachować nieśmiertelność, być odporni na upływ czasu, starość, choroby i śmierć.
Zastanówmy się jakie jest pochodzenie Ogrodu Edenu? Czy odpowiada rzeczywistemu miejscu o konkretnym położeniu geograficznemu? A jeśli tak, to gdzie się on znajdował?
Zacznijmy od analizy znaczenia słów. Słowo „Eden” pochodzi z języka sumeryjskiego i oznacza „step, prosty”. Niektórzy uczeni przypuszczali, że Bóg do stworzenia raju, ogrodu rozkoszy, wybrał właśnie obszar zajmowany przez roślinność stepową. Inna teoria łączy ogród Eden z miejscem wielokrotnie wspominanym w Biblii, zwanym Eden lub Edin. Był to region na którym panowali Asyryjczycy, położony w środkowym Eufracie i o którym wspominają także sumeryjskie źródła.
Kiedy myślimy o Edenie to nie wyobrażajmy go sobie jako miejsce dzikiego i zaniedbane. W rzeczywistości, ogrody w starożytności były miejscami ogrodzonymi, w których roślinność była regulowana w sposób racjonalny. Dlatego też decyzja o stworzeniu ogrodu i ożywieniu w nim pierwszego człowieka, mieściłby się w precyzyjnym planie Boga.
Jeśli chodzi o położenie ogrodu Eden, w Księdze Rodzaju czytamy: „A zasadziwszy ogród w Edenie na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła. Z Edenu zaś wypływała rzeka, aby nawadniać ów ogród, i stamtąd się rozdzielała, dając początek czterem rzekom. Nazwa pierwszej – Piszon; jest to ta, która okrąża cały kraj Chawila, gdzie się znajduje złoto. A złoto owej krainy jest wyborne; jest tam także wonna żywica i onyks. Nazwa drugiej rzeki – Gichon; okrąża ona cały kraj Kusz. Nazwa rzeki trzeciej – Chiddekel; płynie ona na wschód od Aszszuru. Rzeka czwarta to Perat (Księga Rodzaju 2, 8-14).
Ten z pozoru bardzo dokładnie wydający się opis w rzeczywistości zawiera odniesienia, które prawie na pewno są bardziej symboliczne niż geograficzne. Pierwszą rzeczą jaka przychodzi do głowy jest to, że ogród Eden miałby znajdować się w dolinie rzeki, gdzieś na wschodzie, być może w Mezopotamii, przynajmniej według dużej części uczonych. W rzeczywistości region, przez który przepływały rzeki Tygrys i Eufrat, a który zajmował terytorium, na którym obecnie rozciągają się Irak, Syria, Turcja i Iran, dzięki obfitym powodziom, które powodowały obie rzeki, posiadał bardzo bujną roślinność i zasłużył sobie na miano urodzajnego półksiężyca, dość typowego dla stepów, co raz jeszcze sugeruje nam odniesienie do wspominanego słowa „Eden”
Inni uczeni twierdzą, że Ziemski Raj miałby być umieszczony bardziej na północ, wychodząc z założenia, że jeśli wypływały z niego cztery cieki wodne, ich źródło musiało znajdować się dalej na północ niż bieg Tygrysu i Eufratu. Orientacyjnie mogłaby to być północna część Armenii.
Profesor David Rohl, słynny angielski archeolog, po latach badań, wykopalisk i badań doszedł do wniosku, że Ogród Eden znajdował się w dolinie w pobliżu dzisiejszego Tabriz, w północnym Iranie, na płaskowyżu na zachód od jeziora przez Urmia. Ten sam uczony, autor książki o znaczącym tytule „Genesis was right”, twierdzi, że to, co zostało opisane w Księdze Rodzaju, jest bardzo wiarygodne z historycznego i geograficznego punktu widzenia. Również według Rohla ogród Eden znajdował się w starożytnej Armenii, wokół dorzecza Jeziora Wan i Jeziora Urmia, w tym samym regionie w którym wznosi się Góra Ararat na której Arka Noego zatrzymała się pod koniec Wielkiego Potopu. Arka miałaby być nadal widoczna na szczycie góry w pogodne dni …
Są też tacy, którzy myślą, że ogród Eden znajdował się w Ziemi Świętej czyli w Izraelu. Według tej teorii Ogród mógł znajdować się na północ od Galilei na granicy z Samarią, na południe od Jeziora Galilejskiego. Obszar ten był w przeszłości bardzo ważny ze strategicznego punktu widzenia oraz żyzny dzięki wodom rzeki Jordan i rzeki Harod. Starożytni mędrcy żydowscy mawiali: „Jeśli ogród Eden znajduje się na ziemiach Izraela, to jego bramą jest Bet-Szean ” – było to starożytne miasto, które znajdowało się w tym regionie.
Jeszcze inni uczeni uważają, że Ogród Eden znajdował się w Egipcie, w pobliżu rzeki Nil która czyniła ten teren żyzny i bogaty.
W końcu niektóre interpretacje wykluczają jakiekolwiek implikacje geograficzne, uznając ogród Eden za symbol, który tłumaczy wygnanie z niego Adama i Ewy. Ogród miał przedstawiać Ziemię Świętą i Świątynię Jerozolimską z której lud Izraela winny bałwochwalstwa został wygnany, tracąc komunię z Bogiem.
Niezależnie od możliwości ustalenia lub nie położenia geograficznego Ogrodu Eden, jego znaczenie pozostaje priorytetem dla każdego wierzącego. To co się w nim wydarzyło jak kuszenie kobiety, upadek mężczyzny, wypędzenie ich obojga, należy do historii początku istnienia ludzkości i jest teologicznym kluczem, który wyjaśnia pochodzenie wszelkiego zła. W chwili, gdy Ewa i Adam zdecydowali się sprzeciwić woli Boga zjadając owoce z drzewa poznania dobra i zła, stracili prawo do żywienia się owocami drzewa życia. Zostali zwiedzeni przez Węża, który obiecał im, że dzięki temu staną się równi Bogu.
Jako ludzkości nie pozostaje nam nic innego niż czekanie, aż Chrystus ze swoim Krzyżem przeistoczy się w nowe Drzewo życia, które stanie się dla nas źródłem ocalenia i życia wiecznego.
