Karnawał dobiega końca. Po Tłustym Czwartku nadeszła kolej na Środę Popielcową, która oznacza początek Wielkiego Postu. Przyjrzyjmy się bliżej pochodzeniu tego szczególnego dnia. Co to jest Środa Popielcowa? Skąd pochodzi ta dość dziwna nazwa tego dnia? Chyba wszyscy wiemy co to jest Karnawał – okres…
Indeks1 Tkaniny do bielizny kielichowej2 Zdobienia i rodzaj haftu na bieliźnie kielichowej3 Palka Bieliznę kielichową stanowią akcesoria, które zawsze są obecne podczas uroczystości religijnych. Przyjrzyjmy jej się lepiej i przekonajmy się, że może ona być bardzo pięknym elementem. Istnieją niektóre przedmioty, których obecność wydaje się…
Dlaczego jest tak ważna wiedza na temat tego jak czyścić srebrną biżuterię? Odpowiedź na to pytanie tkwi w samej naturze tego szlachetnego i cennego metalu. Główną cechą srebra jest jego połysk, który przypomina blask księżyca. Ten biały metal był kojarzony od czasów starożytnych z nocną gwiazdą i uważano, że czerpie z niego jakąś magię. To nie przypadek, że został wybrany przez starożytne cywilizacje jako materiał do wyrobu klejnotów i wyposażenia sakralnego przeznaczonych dla kapłanów oraz do obrzędów skierowanych do bóstw.
Już sama nazwa srebra uosabia jego naturę. Pochodzi od greckiego słowa argòs, „lśniący”, „błyskotliwy”.
Przez blask i jasność srebra naprawdę wydaje się przemawiać księżyc. Niestety, z biegiem czasu ten wspaniały metal ma tendencję do utleniania się pod wpływem czynników chemicznych obecnych w powietrzu, które osadzając się na jego powierzchni tworzą warstwę siarczku. Pod względem estetycznym wada ta objawia się postępującym czernieniem.
Istnieje zatem potrzeba czyszczenia go z dbałością, które bieże pod uwagę właściwości materiału i przywraca mu dawną świetność.
Z chemicznego punktu widzenia srebro jest metalem należącym do pierwszej grupy układu okresowego. W naturze występuje w osadach hydrotermalnych, gdzie występuje w postaci skupisk przypominających rozgałęzione gałązki. Jest świetnym przewodnik prądu i ciepła, odznacza się również wyjątkową kowalnością i ciągliwością, porównywalne do tych które posiada tylko złoto.
Do produkcji biżuterii jest często stosowane w stopach z miedzią i złotem. Nadaje się do tworzenia przedmiotów dekoracyjnych takich jak wazony, pudełeczka, różne ozdoby i oczywiście do produkcji bransoletek, pierścionków, kolczyków, naszyjników, różańców.
Każdy, kto posiada którykolwiek z tych biżuteryjnych przedmiotów, z pewnością będzie miał przynajmniej jedną w srebrze. Właśnie dlatego uznaliśmy za przydatne wyjaśnienie tutaj, jak czyścić srebrną biżuterię. W Holyart oferujemy szeroką gamę biżuterii srebrnej, nie tylko religijnej, takiej jak wspaniałe srebrne różańce, pierścienie i bransoletki religijne, a także wartościową biżuterię firmy Amen.
Oto kilka babcinych sposobów, które mogą się przydać.
Czy można odświeżyć swoją srebrną biżuterię w naturalny sposób i bez uciekania się do drogich i często szkodliwych chemikaliów? Tak, jest to możliwe. Zdziwisz się, gdy odkryjesz, że prawie na pewno masz w domu, w kuchni lub w łazience, wszystko to, czego potrzebujesz do tego delikatnego zabiegu.
Nie wierzysz?
Spróbuj tego: weź pastę do zębów, tę, której zwykle używasz do mycia zębów, wyciśnij ją na szczoteczkę o miękkim włosiu, a następnie zacznij delikatnie szczotkować poczerniały, srebrny przedmiot. W niedługim czasie twoim oczom ukaże się jego oryginalny połysk.
Jeśli przeniesiemy się do kuchni, znajdziemy innych skutecznych sprzymierzeńców: ocet, sodę oczyszczoną i aluminium.
Napełnij pojemnik wrzącą wodą i dwiema łyżkami octu. Zanurz biżuterię, np. srebrny różaniec, który chcesz oczyścić i pozostaw go w pojemniku na co najmniej pół godziny. Antyoksydacyjna i odtłuszczająca moc octu całkowicie oczyści powierzchnię, przywracając jej dawną jasność.
Alternatywnie wyłóż pojemnik folią aluminiową, napełnij wodą i rozpuść w nim kilka łyżek sody oczyszczonej. Włóż do pojemnika biżuterię i pozostaw ją na godzinę, następnie wyjmij i osusz ją miękką szmatką. W tym przypadku reakcja chemiczna, która zachodzi pomiędzy aluminium i sodą oczyszczoną produkuje substancje oczyszczające srebro.
Inny sposób to stworzenie pasty z sody oczyszczonej i odrobiny wody, którą za pomocą pędzelka lub szmatki można nałożyć bezpośrednio na poczerniałe miejsca, aby usunąć plamy z dużych powierzchni. Mieszając sodę oczyszczoną i sok z cytryny uzyskasz jeszcze skuteczniejszą pastę oczyszczającą.
Możesz również do aluminiowego pojemnika lub pojemnika wyłożonego aluminium, dodać wody i dwie łyżeczki soli a następnie zanurzyć w tym roztworze twoją biżuterię. Aby uzyskać jeszcze jaśniejszy efekt, możesz następnie przetrzeć klejnoty zwykłą folią aluminiową, używaną do konserwacji żywności.
Natomiast dla miłośników ekologicznego stylu życia, oto niezwykłe i bardzo efektywne wykorzystanie wody pozostałej z gotowania ziemniaków. Gotowane ziemniaki uwalniają substancję, która zwalcza rdzę i utlenianie. Zanurz swoje srebrne przedmioty tej w wodzie, ewentualnie dodając odrobinę octu, a wszelkie ciemne ślady znikną.
A gdy nasza srebrna biżuteria zostanie już wyczyszczona? Aby zapobiec utlenianiu i czernieniu, gdy nie jest noszona, najlepiej przechowywać ją w małym pudełku lub odpowiednim pojemniku, gdzie nie będzie zbytnio narażona na działanie czynników atmosferycznych.
Zapobiegnie to również plątaniu się naszyjników, łańcuszków i bransoletek lub porysowaniu porysowaniu biżuterii.
Doskonałym rozwiązaniem mogą być nasze pudełeczka na różańce. Można je znaleźć w naszym sklepie internetowym i jest ich naprawdę bardzo dużo w różnych rodzjach i stylach, od prostych ekonomicznych pudełeczek po skórzane woreczki na różańce, od szlachetnych i wyrafinowanych pudełeczek ze srebra, po eleganckie i sugestywne puzderka z drewna oliwkowego z Ziemi Świętej.
Oprócz tego, że są bardzo praktyczne gdy zostaną umieszczone w większym pudełku na biżuterię, pudełeczka i woreczki na różańce są również tak piękne, że świetnie sprawdzą się na szafce nocnej lub dowolnym innym meblu w Twoim domu.
Indeks1 Kiedy i dlaczego jest obchodzone to święto?2 Historia3 Oczyszczenie Maryi Święto Matki Bożej Gromnicznej jest świętem, które ma swoje korzenie w obrzędach przedchrześcijańskich związanych ze światłem. Dowiedzmy się, co ono symbolizuje dla wierzących i z jakiego powodu. Święto Matki Bożej Gromniczne jest świętem o…
Wśród wszystkich świętych i błogosławionych czczonych przez Kościół katolicki, ksiądz Bosko zajmuje szczególne miejsce. Założyciel Salezjanów i Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych, stworzył nowe podejście do wychowania dzieci i młodzieży, które radykalnie zmieniło los wielu z nich. Dowiedzmy się, jak tego dokonał. Jan Melchior Bosko, lepiej…
Indeks
Święty Błażej był od zawsze podmiotem szczególnego kultu wśród wiernych. Oprócz tego, że był znakomitym biskupem a także męczennikiem któremu zostało przypisanych wiele cudów, był również lekarzem i został uznany za świętego, którego możemy wzywać w przypadku chorób gardła. Właśnie dlatego jest uważany m.in. za patrona otolaryngologów, lekarzy leczących choroby uszu, nosa i gardła.
Od początków kultu świętych panował powszechny zwyczaj przypisywania poszczególnym świętym zdolności ochrony przed konkretnymi dolegliwościami a nawet moc do uzdrawiania chorób.
Ta popularna forma pobożności była szeroko rozpowszechniona zwłaszcza w średniowieczu, a w XIII wieku rozwinęła się w Niemczech forma kultu tzw. Świętych Wspomożycieli. Jest to grupa czternastu Świętych, każdy związany różnymi chorobami i problemami zdrowotnymi, od bólu głowy po gorączkę, od epilepsji po dżumę, od bólu zęba po trąd. W XV wieku papież Mikołaj V ustanowił 8 sierpnia jako wspólne święto tych 14 świętych, jednak święto to zostało wygaszone w 1969 roku przez papieża Pawła VI.
Czternastu świętych pomocników to: Achacy z Kapadocji (migrena, agonia), Barbara (gorączka, nagła śmierć), Błażej (ból gardła), Krzysztof (dżuma, huragany, wypadki podróżne), Cyriak Rzymianin (pokusa, opętanie diabła) , Dionizy (ból głowy, kiła), Idzi (bezpłodność, panika, lęki nocne, padaczka, szaleństwo, wysypki), Erazm (bóle brzucha, kolki jelitowe, patron rodzących kobiet), Jerzy (plaga, trąd, choroby skóry) , Eustachy (oparzenia, ogień), Katarzyna Aleksandryjska (choroby języka i wymowy), Małgorzata Antiocheńska (ryzyko przedwczesnego porodu), Pantaleon (nadmierna konsumpcja), Wit (choroby psychiczne, letarg, pląsawica, epilepsja).
Święty Błażej żył w Armenii między III a IV wiekiem. Urodził się prawdopodobnie w mieście Sebaste lub Sebastea, obecnie znajdującego się w Turcji, którego został biskupem. Wykonywał także zawód lekarza. Niewiele o nim wiadomo. Znamy kilka, często sprzecznych historii przekazywanych ustnie i w starożytnych hagiografach. Poniósł męczeńską śmierć za swoją wiarę i zmarł ścięty po długich torturach żelaznymi grzebieniami używanymi do gręplowania wełny. Istnieje o nim wiele legend. Jedna z nich mówi o tym, że uciekając przed prześladowaniami schronił się w górach, gdzie przybyły do niego leśne zwierzęta, oswojone i przyjaźnie nastawione aż do tego stopnia, że nawet wilk, który biednej kobiecie porwał świnię, zwrócił ją z rozkazu świętego.
Dzień świętego Błażeja obchodzony jest 3 lutego, w domniemany dzień jego śmierci. Chociaż jego szczątki, które miały być sprowadzone do Rzymu a z powodu burzy znalazły się na wybrzeżu Maratei gdzie zostały zebrane i umieszczone w kaplicy w Bazylice Maratea na górze Świętego Błażeja, wiele kościołów znajdujących się w basenie Morza Śródziemnego, wystawiało fragmenty jego ciała jako relikwie. Przyczyniło się to do rozpowszechnienia kultu tego świętego, któremu nawet po śmierci przypisywano niezwykłą moc uzdrawiania.
Wśród różnych posągów przedstawiających świętego, pamiętamy o srebrnej figurze przechowywanej w Bazylice Maratea. Jest wierną repliką skradzionego XVIII-wiecznego oryginału.
Spośród wielu przypisywanych mu cudów chcemy przytoczyć jeden, dzięki któremu zostało uratowane dziecko, które po spożyciu ości ryby prawie się udusiło. Święty Błażej miałby też ochronić bazylikę Maratea gdzie spoczywają jego szczątki, zatrzymując palcami kulę armatnią wystrzeloną przez Francuzów podczas oblężenia w grudniu 1806 roku. Świadczyłyby o tym wciąż obecne na wspomnianej kuli odciski palców.
W Fiuggi w 1298 r. miałby wzniecić cudowne płomienie aby zniechęcić wojska papieskie, które oblegały miasto. Właśnie z tego powodu został wybrany na patrona i aż do czasów obecnych, wieczorem 2 lutego są palone na placu duże stosy drewna aby oddać mu cześć.
Święty Błażej jest również współpatronem Salemi, niedaleko Trapani. W 1542 r. region został spustoszony przez najazd szarańczy, która zniszczyła plony, skazując ludzi na głód. Modlitwy do Świętego Błażeja uwolniły chłopów od tego nieszczęścia i od tego czasu z okazji dnia świętego, przygotowywane są miniaturowe bochenki zwane „cavadduzzi”czyli szarańcza i „cuddureddi”, wykonane na kształt gardła. Wierni gromadzą się w kościele pod wezwaniem świętego i przed figurą Świętego Błażeja błogosławią „cuddureddi” i „cavadduzzi”. Osoby cierpiące na problemy z gardłem są błogosławione przez kapłana dwoma zapalonymi i skrzyżowanymi świecami. W ostatnich latach jest również organizowana inscenizacja historyczna, która przypomina o cudzie szarańczy.
W klasztorze pod wezwaniem Świętego Błażeja w Durres w Albanii mówi się, że w XX wieku, ze skały zaczął sączyć się olejek o niesamowitych właściwościach leczniczych. Tysiące świadków miałby być świadkami tego cudu i do dziś miejsce to jest celem pielgrzymek.
Wśród wielu opowieści o Świętym Błażeju, istnieją również takie, które mówią o tym jak ratował życie nie tylko swoją sztuką medyczną ale także modlitwą w imię Boga. Według tych opowieści, poprzez swój cudowny dotyk, ocalił wielu ludzi, którzy ryzykowali śmiercią przez uduszenie się utkwionymi w gardle kośćmi lub cierniami.
Po dzień dzisiejszy Święty Błażej uważany jest za patrona tych, którzy cierpią na mniej lub bardziej poważne dolegliwości gardła. Została nawet napisana modlitwa, która odnosi się do Świętego Błażeja i do uleczenia gardła :
„O Boże, zbaw nas za wstawiennictwem Twojego świętego biskupa i męczennika Błażeja od wszelkiego zła duszy i ciała, szczególnie ze wszystkich chorób gardła, i daj nam łaskę, abyśmy w dobrej spowiedzi uzyskali przebaczenie i chwalili ustami Najświętsze Imię Twoje. Przez Chrystusa, Pana naszego Amen.”
Oprócz modlitw i nabożeństwa do Świętego Błażeja, dobrym lekarstwem na ból gardła i sezonowe dolegliwości mogą być klasztorne wyroby a w szczególności propolisowe spraye do ust, cukierki i produkty pszczele.
W szczególności propolisowy spray do ust Zielarstwo Benedyktynów, jest cennym sprzymierzeńcem podczas zimnej pory roku. Jest on silnym środkiem antyseptycznym, który z jednej strony zapobiega namnażaniu się zarazków, bakterii i wirusów a z drugiej zabija bakterie i wzmacnia system odpornościowy.
Kit pszczeli, którego pszczoły zawsze używały do wzmacniania, uszczelniania i dezynfekcji ula, posiada również cudowne właściwości aby pomóc nam stawić czoła zmianie pory roku i surowym zimowym. Od czasów starożytnych wśród cywilizacji Egipcjan, Greków i Rzymian, substancja ta była wykorzystywana jako składnik perfum oraz jako lek przy leczeniu ran, do zmniejszania obrzęków, łagodzenia bólów stawów a w szczególności jako środek na kaszel .
Wiele cukierków i słodyczy produkowanych w klasztorach i wytwarzanych według starożytnych receptur które znane są wyłącznie mnichom, zawiera naturalne substancje aromatyczne i są do tego bardzo pyszne. Niektóre mają również działanie antybakteryjne, jak np. cukierki propolisowe produkowane według receptury mnichów z opactwa Finale Ligure.
Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie produkty pochodzące od pszczół są doskonałymi lekarstwami na ból gardła, kaszel, pomagają stawić czoła zimie wzmacniając układ odpornościowy.
Mowa tu o różnego rodzaju miodach, wielokwiatowym, akacjowym, lipowym, eukaliptusowym, pomarańczowym ale także o mleczku pszczelim, pyłku kwiatowym, propolisie, wszystkie produkowane naturalnymi metodami we włoskich klasztorach.
O propolisie pisaliśmy już, wychwaląc jego działanie antyseptyczne.
Miód jest doskonałym naturalnym antybiotykiem a także bardzo bogatym źródłem cukrów prostych.
Pyłek pszczeli wzmacnia i odżywia cały organizm dzięki swoim drogocennym składnikom odżywczym z których się składa. Jest niezastąpionym adaptogenem i antyoksydantem oraz wspomaga w stanach zmęczenia fizycznego i psychicznego.
Wreszcie mleczko pszczele, które wzmacnia organizm i pozwala mu lepiej radzić sobie ze zmianami sezonowymi i okresami stresu.
Indeks1 Stworzenie Adama i Ewy2 Historia Adama i Ewy dla dzieci3 Adam i Ewa: historia jabłka i grzechu pierworodnego4 Adam i Ewa wygnani z raju5 Kim były dzieci Adama i Ewy? Chyba wszyscy znamy historię Adama i Ewy, pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety. Ale czy…
Indeks1 Ale czym tak naprawdę jest miłość do bliźniego?2 Matka Teresa z Kalkuty i jej działalność charytatywna3 Noworoczne postanowienia Rozpoczął się nowy rok. Czas na wyciąganie wniosków i na noworoczne postanowienia. A gdyby tak naszym najważniejszym i najszlachetniejszym postanowieniem było umiłowonie innych ludzi? Nauczycielką do…
Indeks
Zakończenie obiadu lub kolacji kieliszkiem likieru lub gorzkim trawiennym digestifem jest tradycją typowo włoską. Panuje przekonanie, że smak tych napojów godnie kończy posiłek, zwłaszcza jeśli był obfity i urozmaicony i eliminuje wszelkie smaki a także wspomaga trawienie.
Poza oczywistymi korzyściami, jakie likiery i trunki wspomagające trawienie mogą przynieść organizmowi, prawdą jest też, iż tradycja ta jest bardzo przyjemna, zwłaszcza w towarzystwie. Święta Bożego Narodzenia są idealną okazją do jej podtrzymywania, ponieważ upływają na biesiadowaniu i bardzo często na spożywaniu tłustych i ciężkostrawnych potraw. Ponadto więcej czasu spędza się przy stole wraz z przyjaciółmi i krewnymi, rozmawiając, relaksując się i zapominając choć na kilka dni o problemach i pędzie codziennego życia.
Zacznijmy od kilka słów wyjaśnień i ustalmy różnicę pomiędzy likierami, amarami i alkoholami wysokoprocentowymi oraz różnymi metodami przetwarzania składników stosowanych do ich produkcji.
Likier jest wysokoprocentowym aromatyzowanym napojem alkoholowym o słodkim smaku owocowym, ziołowy, korzennym lub będącym mieszaniną tych smaków i o wysokiej zawartości cukru. Od czasów średniowiecza np. we Włoszech używano likierów do celów leczniczych.
Sposób wytwarzania: likiery powstają poprzez mieszanie zimnych lub gorących ekstraktów z ziół lub owoców, rozpuszczonych w roztworze wody, cukru i czystego alkoholu. Aromatyczne substancje roślinne można pozostawić do zmacerowania w alkoholu.
Przykłady likierów: Grand Marnier (uzyskany z pomarańczy), Maraschino (uzyskany z wiśni), Amaretto (uzyskany z migdałów), Limoncello (uzyskany z cytryn), Rosolio (uzyskany z płatków róż).
Amaro lub bitter zawsze bazuje na substancjach roślinnych, które są destylowane, macerowane lub mieszane z alkoholem lub destylatami alkoholowymi w celu uzyskania gorzkich napojów. Amaro zawsze było używane ze względu na swoje właściwości usprawniające trawienie i jako aperitif.
Jak powstaje: przygotowanie amaro odbywa się w dwóch fazach: napar i destylacja. Zmielone, sproszkowane i zanurzone w roztworze wodno-alkoholowym zioła i korzenie pozostawia się na wiele miesięcy do maceracji. Następnie wytworzony w ten sposób napar jest dekantowany i mieszany z wyizolowaną w procesie destylacji cieczą, który pozwala oddzielić lotne składniki przefermentowanej substancji zgodnie z ich różną temperaturą wrzenia, w celu zatężenia alkoholu etylowego wytworzonego przez fermentację i oddzielenia dobrych substancji od bezużytecznych.
Przykłady amaro: Petrus Boonekamp, Jägermeister, Unicum, Fernet Branca.
I w końcu wysokoprocentowy alkohol, który otrzymywany jest z fermentacji soków roślinnych, takich jak zboża, korzenie, bulwy, owoce i z destylacji win. Już Babilończycy i starożytni Egipcjanie destylowali wino i cydr aby uzyskać mocniejsze napoje. Wiedza o tym szczególnym procesie przeszła następnie do Arabów, a od nich w X wieku do szkoły medycznej w Salerno, która zaczęła używać wysokoprocentowe alkohole pochodzące z wina jako narkotyku.
Sposób wytwarzania: alkohol wysokoprocentowy otrzymywany jest przez destylację w alembiku substancji fermentowanej, bez dodatku cukru i aromatów. Poszczególne etapy przetwarzania obejmują przygotowanie moszczu, który jest fermentowany za pomocą drożdży i właściwa destylacja. Niektóre alkohole wymagają również okresu stabilizacji i starzenia.
Przykłady alkoholi wysokoprocentowych: wódka, grappa, brandy, gin, rum, tequila, whisky.
Europejska sztuka wyrobu likierów ma swoją kolebkę w klasztorach i opactwach benedyktyńskich. Powszechnie wiadomo, że wspólnoty religijne zawsze zajmowały się poszukiwaniem naturalnych składników i wytwarzaniu z nich produktów głównie leczniczych, ale nie tylko. Przez długi czas klasztory miały monopol na warzenie piwa. Natomiast klasztory, które posiadały rozległe tereny obsadzone winoroślą, wyróżniały się produkcją wina. Mnisi zbierali informacje o starożytnych technikach pochodzących z Egiptu i udoskonalonych przez islamskich alchemików i dzięki znajomości roślin zaczęli używać ziół, korzeni, liści, bulw, mieszając je z alkoholem w celu wydobycia składników aktywnych o niezwykłych właściwościach terapeutycznych. O ile przez wiele wieków preparaty te były przeznaczone wyłącznie do celów leczniczych, to od XIX wieku likiery i nalewki zaczęły być znane i cenione również ze względu na swój smak, a także właściwości poprawiające trawienie, tonizujące i balsamiczne.
Do dziś w wielu klasztorach likiery, grappy, digestify produkowane są naturalnymi metodami. Mnisi i mniszki wytwarzając i sprzedając likiery i digestify, wspomagają utrzymanie klasztoru. Mówiliśmy już w innych artykułach o autentyczności produktów monastycznych, o ich dbałości o dobro i zdrowie konsumentów ale także o poszanowaniu środowiska podczas procesu wytwarzania. Pomyślmy tylko o pysznych dżemach i marmoladach produkowanych przez mnichów z Camaldoli lub zakonnic trapistów z Vitorchiano lub o doskonałych piwach produkowanych w klasztorach.
Czy podarowanie dobrego likieru lub amaro w prezencie to dobry pomysł? A dlaczego nie? Jeśli wybór padnie na produkt wysokiej jakości, prezent z pewnością zostanie doceniony. Oczywiście wcześniej musimy sie upewnić, że odbiorca ceni sobie napoje alkoholowe! Jeśli chcesz zrobić dobre wrażenie, wybierz większy format butelki i postaw na produkt dobrej marki lub o prestiżowym pochodzeniu, jakie mają produkty wytwarzane w klasztorach, według starożytnych i tradycyjnych receptur.
5 pomysłów na prezent na Boże Narodzenie: dla niego i dla niej
Święta nadchodzą. Już wiesz co podarować swoim bliskim? Stres przedświątecznych zakupów?
Biorąc pod uwagę fakt, iż smak tych produktów zależy od ziół i aromatów użytych przy ich produkcji, wybór z pewnością zależy od osobistego gustu i upodobań smakowych. Likiery, ze względu na wysokie stężenie cukrów, wydają się być smaczniejsze i bardziej doceniane nawet przez tych, którzy nie są przyzwyczajeni do picia alkoholu. Nawet smakowe grappy, mimo dużej zawartości alkoholu, mogą być docenione nawet przez mniej wprawne podniebienia. Podstawową rzeczą przy wyborze likieru lub amaro jest ich jakość. Na rynku istnieje niezliczona ilość produktów wykonanych przy użyciu sztucznych aromatów, barwników, różnego rodzaju dodatków, tak aby miały przyjemniejszy smak. Niestety te wszystkie sztuczne dodatki nie uwzględniają dobrostanu zdrowotnego. Podajemy kilka przykładów dobrych jakościowo produktów. Są to na przykład: Nocino, Laurus 48,Lacrima d’abeto i Elixir dell’eremita, które są produkowane w klasztorze Camaldoli, wszystkie o właściwościach tonizujących i usprawniających trawienie. Jeśli natomiast poszukujesz niskoalkoholowego likieru na trawienie, Camaldoli produkuje również amaro al Rabarbar, lekko gorzki, rzemieślniczo wykonany przez mnichów pustelników według ich starożytnej receptury, która łączy właściwości różnych ziół z trawiennymi właściwościami korzenia rabarbaru. Destylarnia La Baita Ojców Benedyktynów z opactwa Finalpia w Ligurii, produkuje z wytłoków dobrej jakości doskonałe alkohole wysokoprocentowe, takie jak Grappa postarzana w dębowych beczkach, dostępna w różnych odmianach, lub doskonały eliksir cytrynowy uzyskany z naparu skórki cytryny.
Likiery i amari są doskonałymi środkami poprawiającymi trawienie, zwłaszcza gdy są wytworzone z naturalnych składników poprawiających trawienie. Amari i likiery wytworzone na bazie roślin trawiennych, pobudzają wydzielanie śliny i soków żołądkowych, ułatwiając w ten sposób trawienie. Wypicie małego kieliszka amaro przed dużym posiłkiem przygotuje układ trawienny do przyjmowania pokarmu i szybszego jego trawienia. Amari pobudzają również wydzielanie żółci i wydalanie gazów jelitowych. Oczywiście należy wybrać amari wyprodukowane z odpowiednich ziół. Nadają się tutaj karczochy, gencjany, rabarbary, mirty, chinowcach, które nie przez przypadek są używane jako podstawowe składniki do produkcji wielu słynnych amaro. Imbir, piołun, gorzka pomarańcza i skórka cytrusów słyną również ze swoich właściwości trawiennych, ponieważ podrażniają błony śluzowe żołądka, zmuszając je do produkcji większej ilości soku żołądkowego.
Jednak zawartość alkoholu również musi być dokładnie oceniona. O ile prawdą jest, że aromat i smak gorzkich ziół pobudza kubki smakowe i zwiększa wydzielanie śliny i soków żołądkowych, podobnie jak alkohol niskoprocentowy, o tyle nadmierna zawartość alkoholu działa odwrotnie, podrażniając ściany żołądka i spowalniając trawienie. Idealny w tym wypadku byłby wybór likieru lub amaro o niskiej zawartości alkoholu, około 10-14°.
Wśród niepożądanych skutków spożywania likierów i amaro należy wziąć pod uwagę kaloryczność tych napojów. Nie tylko obecność cukru sprawia, że są one nieodpowiednie dla osób, które mają problemy z wagą lub dla osób, które stosują dietę niskokaloryczną. Ogólnie rzecz biorąc, alkohol wpływa na powodowanie otyłość ze względu na jego oddziaływanie na chemię organizmu i hormony.
Pij więc z umiarem, wybierając produkty wysokiej jakości i zawsze myśląc o swoim zdrowiu.
Święta Bożego Narodzenia to czas nie tylko na podarunki ale przede wszystkim na pozytywne myśli i reflekcje. Świąteczna kartka z życzeniami może być dobrym sposobem na przekazanie naszego uczucia i uznania, osobom na których nam zależy. Pisanie kartki świątecznej? Co za stres! Zbliżają się Święta.…
Indeks1 1 – Tło do szopki, krajobrazy i panele (gwiaździste niebo, papier skalny)2 2 – Mech, porosty, rośliny, podłogi, od bardzo prostych i ekonocznych po najbardziej realistyczne, typowe rośliny do szopki, takie jak palmy, unikalny mech, kamienie i żwir3 3 – Centralki i efekty lub…
Indeks
Szopka bożonarodzeniowa to wiekowa i doceniana tradycja, która jest odnawiana co roku w Boże Narodzenie. Jest przedstawieniem Narodzenia Pańskiego a jej początek sięga średniowiecza. Chociaż głównymi i niezbędnymi postaciami są Maryja, święty Józef, Dzieciątko Jezus umieszczane w żłobie w noc Bożego Narodzenia , wół i osioł, a także Mędrcy, którzy przybywają z dalekich krain w Dzień Objawienia Pańskiego, od początku swojego istnienia szopka była wzbogacana o wiele innych postaci. W szczególności tymi dodatkowymi postaciami byli pasterze wraz ze swoimi owieczkami, którzy zostali wezwani przez anioła aby adorować Najświętsze Dzieciątko, a następnie chłopi, którzy składali mu swoje pokorne dary. Z biegiem czasu i wraz z rozwojem tradycji szopki, coraz stranniejsze reprezentacje stają się plastikową rekonstrukcją, która jest stopniowo coraz bogatsza i dokładniejsza. Pomyślmy chociażby o okazałej szopce neapolitańskiej, powstałej około 1700 roku, która szczyci się imponującą liczbą stworzonych do tej pory postaci, z których każda posiada określoną wartość symboliczną. W rzeczywistości wszystkie lokalne tradycje uległy zróżnicowaniu w czasie. Dziś zwyczaj ustawiania szopki jest rozpowszechniony w całym świecie katolickim. Chcielibyśmy pokrótce prześledzić szczegóły, które odróżniają różne tradycje tworzenia szopek bożonarodzeniowych. Szczególnie bogatż kulture i różnorodność możemy zaobserwować we Włoszech.
Scenografia tej szopki nie jest historyczną rekonstrukcją narodzin Jezusa. Nie jest ona usytuowana w Palestynie w roku 0, ale w Neapolu w XVIII wieku i przedstawia scenki z życia miasta lub alternatywnie krajobraz górski, który przywodzi na myśl wioskę. Jej bohaterami są postacie w XVIII-wiecznych ubraniach. O ile prawdą jest, iż początkowo szopka neapolitańska była przywilejem rodzin szlacheckich, to pomimo tego jej tradycja od początku czerpała z wzorców i modeli ludowych. Właśnie z tego powodu neapolitańska szopka bożonarodzeniowa, czyli „Presebbio”, łączy w sobie duchowość i realizm, świętość i profanację, wystawiając spektakl pokornych, biednych, a nawet zdeformowanych postaci i w którym nierzadko zwykły ludzki komponent przeważa nad komponentem religijnym. Szopka neapolitańska składa się z dwóch odrębnych części, Tajemnicy i Różnorodności. Pierwsza jest reprezentowana przez chatę, stajnię lub jaskinię w której narodził się Jezus, a postacie które ją zamieszkują, to Święta Rodzina, wół, osioł, anioły. Druga część jest bardzo różnorodna i tworzy ona rozległy świat w którym poruszają się pasterze i rolnicy, sprzedawcy i Cyganie, handlarze ryb i hazardziści. Są obecne karczmy, stragany, sklepy, zwierzęta, wozy, często nawet sekcje domów, kuchnie, pokoje, które odsłaniają szczegóły minutowego życia. Szopka neapolitańska posiada charakterystyczne dla siebie postacie z których każda uosabia bardzo specyficzny symbol:
Są to tylko nieliczne z wielu innych.
Dwunastu sprzedawców żywności symbolizuje dwanaście miesięcy w roku: rzeźnik reprezentuje styczeń; sprzedawca serów – luty; ten, który sprzedaje kurczaki – marzec i tak dalej.
Co więcej, miejsca neapolitańskiej szopki posiadają znaczenie symboliczne: rzeka to upływ czasu i bariera między życiem a śmiercią, gospoda to grzech, studnia – łączność między górą a dołem, niebem a ziemią.
Jednym z bohaterów szopki piemonckiej jest Gelindo, szorstki i nieco przerażający pasterz, ale dobry i hojny aż do tego stopnia, że postanowił oddać swoją chatę Józefowi i Marii aby mogli tam znaleźć schronienie. Jest on pierwszym świadkiem cudu Narodzenia i symbolem tego jak Jezus od urodzenia wolał objawiać się prostym i pokornym ludziom. Gelindo jest zwykle przedstawiany w ubraniach typowych dla mieszkańców miejscowości Monferrato, grający na dudach lub niosiący owcę na ramionach. Czasami u jego boku jest także jego żona Alinda, jego córka Aurelia i sługa Maffeo.
Również szopka sycylijska ma swoje charakterystyczne postacie. Tradycja tworzenia szopki jest bardzo ceniona i szeroko rozpowszechniona na Sycylii. Pierwsza udokumentowana szopka pochodzi z 1494 roku z Termini Imerese ale przez długi czas przedstawianie Bożego Narodzenia pozostawało przywilejem miejsc kultu a następnie rodzin szlacheckich które lubiły ubogacać swój dom tworząc prywatne ołtarzyki. Scenografia odtworzona w starych sycylijskich szopkach to klasyczne ruiny i bukoliczne krajobrazy. Stolicą sycylijskiej sztuki tworzenia szopkek było Trapani ale od 1700 roku również Caltagirone gościło wielu prestiżowych mistrzów.
Dwie typowe postacie szopki sycylijskiej to Sbaundatu lub scantatu ra stidda i Zu Innaru (wujek Gennaio lub Gennaietto). Pierwszy to pasterz, który patrzy na gwiazdę Kometę z otwartymi ustami, pełny zdumienia i zdziwienia i czasem wskazuje na nią palcem. Drugi to stary, przeziębiony pasterz, siedzący przy rozpalonym ogniu, którym się ogrzewa i który również proponuje Józefowi i Marii ogrzanie małego Jezusa. Inną powtarzającą się postacią jest Susi Pasturi, śpiący pasterz (susirisi po sycylijsku oznacza obudzić się).
Cesenatico szczyci się bardzo szczególną szopką, nie tyle ze względu na obecność wyjątkowych postaci ale dlatego, że jest w całości wykonana na historycznych łodziach rybackich zacumowanych w kanale portowym. Wszystkie figury tej jedynej w swoim rodzaju szopce są naturalnej wielkości, autorstwa lokalnych artystów i reprezentują społeczność rybaków, którzy są świadkami cudownego narodzenia Jezusa.
W szopce katalońskiej znajduje się dość niezwykła figura. Jest to mały człowieczek ubrany w typowy kataloński kostium, z czapką na głowie, który z opuszczonymi spodniami zdeterminowanie załatwia swoje potrzeby biologiczne. Jaki jest powód tego, że katalońscy miłośnicy szopek umieszczają tak kontroweryjną postać w rekonstrukcji Bożego Narodzenia. Postać ta nazywa się Caganer, cacanero. Pasterz, który się wypróżnia jest dla Katalończyków symbolem szczęścia i dobrobytu. Biada nie umieścić do w szopce! Przyniosłoby to pecha na cały nadchodzący rok.
A propos obecności niezwykłych postaci w szopce, w Peru są postacie, o ile można je tak nazwać, których nie ma w żadnym innym kraju na świecie. Na przykład zamiast tradycyjnego wołu i osła, w chacie ze Świętą Rodziną znajdują się owca i lama! Właśnie to wełniste zwierzę ogrzewa Dzieciątko zastępując tradycyjnego osła. Peruwiańskie szopki są bardzo piękne i kolorowe dzięki postaciom ubranym w kolorowe, tradycyjne stroje. Bardzo często szopka jest ustawiana wewnątrz wydrążonej dyni, która jest nastepnie nacinana i malowana dekoracjami bożonarodzeniowymi. Szopki są również realizowane na małych kajakach. Alternatywnie, są ustawione na zewnątrz i ozdabiane sukulentami. Południowoamerykańskie szopki często łączą katolickie motywy z elementami pogańskimi i folklorystycznymi.
W Brazylii szopka została rozpowszechniona przez konkwistadorów i początkowo była budowana w stylu hiszpańskim lub portugalskim ale wkrótce została wzbogacona wpływami tubylczymi i zapełniona przez postacie mitologiczne, takie jak zły geniusz i bezgłowy muł. W Ekwadorze i Boliwii szopki ustawiono na kilku poziomach. Także tutaj motywy chrześcijańskie i pogańskie mieszają się pokazując zarówno Boże Narodzenie jak i elementy lokalnych kultów pogańskich. W Paragwaju niewykonanie w domu szopki przynosi pecha tak więc wszyscy ją tworzą. Na wilgotnym stole kładzie się ziarna ryżu a gdy wykiełkują tworzy się z nich krajobraz dodając kamyczki, zwierzęta tworzy się z waty i odłamków kolorowego szkła. Wokół są układane arbuzy, melony, kwiaty kokosa i ananasy. W Meksyku figurki są biało-złote, ozdobione bogatymi tradycyjnymi nakryciami głowy, kwiatami i szpilkami przedstawiającymi ciernie grzechów.
Prowansalska szopka z pewnością nie zachowuje tradycyjnego wzoru, jakiego można by oczekiwać od sceny Bożego Narodzenia. Podobnie jak w szopce neapolitańskiej czy sycylijskiej, imituje krajobrazy i formy architektoniczne typowe dla tego terytorium. Ze szczególną starannością są wykonywane figurki tzw. Santonów. Syndicat National des Santonniers z siedzibą w Marsylii jest organem przedstawicielskim, który zrzesza i chroni producentów prowansalskich figurek szopek – Santonniers.
Santony są ulepione z gliny i reprezentują nie tylko typowe postacie występujące w szopce ale także postacie typowe dla folkloru prowansalskiego, takie jak Cyganie, kobziarze i wiele innych. Od końca listopada aż do święta Objawienia Pańskiego, w różnych miastach Prowansji odbywają się jarmarki poświęcone santonom: le foires aux santons. Marsylia jest gospodarzem najstarszych i najbardziej spektakularnych targów tego typu. Santony zyskały na popularności gdy Francja była owładnięta rewolucją. W tamtym okresie publiczne miejsca kultu były zamknięte i rodziny miały do dyspozycji tylko własny dom aby okazać religijne oddanie i modlitwę.
Pierwsi misjonarze wysłani na ewangelizację Afryki, próbowali zaszczepić tam tradycję szopki jako jedną z wielu form pobożności. Niestety nie było łatwo przekonać miejscowych tubylców, że wlaśnie te gipsowe figurki w białym kolorze przedstawiają Jezusa i Świętą Rodzinę. Gdy zwyczaj kreowania szopek się przyjął, zaczęto formować figurki do szopki z gliny, rzeźbić w hebanie lub odlewać z brązu. Jezus natomiast był wykonywany z kości słoniowej aby w ten sposób jak najbardziej się wyróżniać. 
Oczywiście wygląd figurek nawiązywał do miejscowej ludności i zwyczajów. Mędrcy zostali stworzeni na obraz i podobieństwo lokalnych dostojników, takich jak wódz wioski, pasterze nieśli instrumenty muzyczne i lokalne naczynia. Typowe zwierzęta z europejskiej szopki zostały zastąpione zwierzętemi obecnymi na sawannie.
Również w Azji misjonarze wprowadzili reprezentację szopki, choć z mieszanym sukcesem. Materiały a także charakterystyka postaci i zwierząt różnią się w zależności od regionu. Pierwsze azjatyckie szopki były wykonane z drewna i bambusa a figurki miały orientalne rysy.