Indeks1 Jakub2 Józef i jego bracia3 Samson i Dalila4 Królowa Estera5 Historie biblijne dla dzieci Historie biblijne są liczne i tak fascynujące, że przez wieki inspirowały niezliczonych artystów i pisarzy, aż po współczesnych twórców, którzy nakręcili na ich podstawie filmy i seriale telewizyjne. Odkryjmy jakie…
Indeks1 Macierzyństwo w świętych tekstach2 Ewa: matka wszystkich żywych istot3 Batszeba: żona i matka królów4 Jochebed: odważna matka Mojżesza5 Elżbieta: matka w wieku dorosłym6 Maria: matka wybrana Matka, filar każdej rodziny, bijące serce domu i źródło życia dla bliskich, którzy się wokół niej znajdują. Jednak…
Chcielibyśmy przybliżyć historię o cudownym krucyfiksie. Żyjemy w czasach, które potrzebują cudów, zarówno takich, które każdy z nas może starać się realizować każdego dnia aby ulepszyć otaczający nas świat, jak i tych większych, otrzymywanych z góry przez tych, którzy wciąż umieją wierzyć i zwracają się z ufnością do Boga w potrzebie.
W piątek 27 marca na opustoszałym Placu św. Piotra, w strugach deszczu i w poświacie migających świateł znajdujacych się w oddali radiowozów, papież Franciszek modlił się o zakończenie pandemii i udzielił odpustu zupełnego. Było to Statio Orbis, chwila przerwy, zatrzymania się, w której miliony ludzi dzięki telewizji i połączeniu internetowemu łączyło się i uczestniczyło w modlitwie Papieża. Sceneria była dramatyczna, bardziej dramatyczna niż w jakimkolwiek filmie nakręconym w ostatnich latach. W tle głos Papieża, dźwięk dzwonów i nieustanny dźwięk syren karetek.
Jeden szczegół przykuł uwagę tych, którzy byli świadkami tej transmisji na żywo, które pozostanie w historii naszych czasów: Papież Franciszek modlący się przed dużym drewnianym krucyfiksem. Nie można pozostać obojętnym na widok tej cierpiącej i wspaniałej postaci, tego ciało zostało rozdarte ranami Męki, męki, która została uwieczniona przez drewno i przez zręczną ręką anonimowego artysty żyjącego wiele wieków temu. A jednak ten Chrystus wiszący na krzyżu wydawał się tak bardzo współczesny a jego ból tak bliski bólowi Papieża, który samotnie modlił się za świat, w deszczu, który spadał obojętnie. Tak blisko każdego z nas.
Cudowny krucyfiks, który towarzyszył papieżowi Franciszkowi tego pamiętnego dnia to tak zwany Krucyfiks Świętego Marcelego, zwykle przechowywany w Kościele św. Marcelego w Rzymie, w dzielnicy Trevi, wzdłuż ulicy del Corso, która jest jedną z ulic handlowych stolicy . W kościele, którego pierwotna konstrukcja pochodzi z IV wieku, znajdują się również szczątki prześladowanego przez Maksencjusza papieża Marcelego I, który zmarł z wycieńczenia w stajni catabulum (centralnej poczty państwowej).
Ale co sprawia, że ten konkretny krucyfiks jest tak cudowny? Legenda głosi, że 22 maja 1519 roku straszliwy pożar zniszczył kościół Świętego Marcelego. Jednak z ruin budynku wydobyto ten starożytny drewniany krucyfiks, pochodzący z XIV wieku, dzieło anonimowego artysty. Pomimo zniszczeń jakich doznał kościół, krucyfiks prezentował się cudownie nienaruszony. U jego stóp wciąż paliła się mała lampka oliwna. Jak to zazwyczaj bywa w takich przypadkach, historia o cudownym krucyfiksie zaczęła krążyć i być przekazywana wśród ludności. Narodziła się poświęcona mu grupa modlitewna, która spotykała się w każdy piątek: Kompania Świętego Krucyfiksu, który później stał się Bractwem Świętego Krzyża w Urbe, które jest aktywne do dziś. Kościół odbudowano a krucyfiks stał się obiektem ludowej pobożności.
Ale to nie wszystko. W 1522 roku, trzy lata po pożarze, Rzym nawiedziła straszliwa zaraza. Podczas gdy śmierć zbierała swoje żniwo w Wiecznym Mieście, ktoś przypomniał sobie o cudownym krucyfiksie ze Świętego Marcelego. Bracia ze zgromadzenia Sług Maryi wystawili krucyfiks, który przez szesnaście dni, od 4 do 20 sierpnia, był noszony podczas procesji przez wszystkie dzielnice miasta. Pod koniec tego okresu, kiedy krucyfiks dotarł wreszcie na Plac św. Piotra, zaraza ustała. Wydarzenie to spowodowało, iż cudowna moc krucyfiksu Świętego Marcelego została uznana przez wszystkich.
Na przestrzeni wieków zwyczajem było noszenie krzyża w procesji w Wielki Czwartek, który poprzedza Niedzielę Wielkanocną. Procesja rozpoczynałą się od kościoła Świętego Marcelego i zmierzała do Świętego Piotra. Sława cudownego krucyfiksu przetrwała wieki.
W 2000 roku, u kulminacyjnym momencie Dnia Przebaczenia, ówczesny papież Jan Paweł II objął ten właśnie krucyfiks w ramach Jubileuszu.
Na odwrocie krzyża wyryto imiona kolejnych Papieży oraz lata w których odbywały się Jubileusze.
W dniu 15 marca papież Franciszek opuścił Watykan, aby modlić się przed cudownym krucyfiksem.
Następnie, 27-go, jak już wspomnieliśmy, krucyfiks Świętego Marcelego został przeniosiony na plac Świętego Piotra, a wraz z nim Matka Boska Śnieżna, ikona bizantyjska przedstawiająca Madonnę z Dzieciątkiem, która znajduje się w bazylice Matki Bożej Większej w Rzymie.
Papież Franciszek następnie zechciał aby krucyfiks Świętego Marcelego, z tej okazji częściowo odrestaurowany, został przeniesiony do Bazyliki Świętego Piotra i ustawiony pod Baldachimem Świętego Piotra na czas mszy Niedzieli Palmowej i wszystkich obrzędów Świętego Tygodnia.
Jest to zrozumiała decyzja. Potrzebę modlitwy i pocieszenia realizujemy również dzięki obrazom i dziełom sztuki, które pięknie przedstawiają duchowość. Pragnienie wzniesienia ducha i serca przed wizualną reprezentacją tego, co w przeciwnym razie byłoby niewysłowione i niewidzialne, było od zawsze zamiarem sztuki sakralnej. Zwłaszcza dzieło takie jak cudowny krucyfiks Świętego Marcelego, który niesie w sobie ciężar cierpienia i nadziei, oraz echo stuleci modlitw i nabożeństw kierowanych do jego obolałego ciała, bardzo dobrze oddaje duch dramatu jaki niejednokrotnie przeżywał świat.
Również w obecnych czasach wierni powinni szukać pociechy w postaciach, które inspirują dobro, wspominać świętych i uzdrowicieli, którzy chronią przez chorobami i pomagają w ich zwalczaniu, czy też czcić symbole oddania i wiary, jak ten krzyż, który ocalił Rzym od zarazy.
Święci Uzdrowiciele, których warto prosić o ochronę przed chorobami
Ludzie od zawsze proszą Boga o pomoc i pocieszenie gdy dotykają ich poważne choroby. Istnieje sześciu wyjątkowych, świętych patronów, zwanych także świętymi uzdrowicielami, którzy chronią przed konkretnymi patologiami. Dowiedzmy się, kim oni są.
Wielkanoc jest najważniejszym świętem dla chrześcijan, które jest obchodzone na całym świecie. Charakterystyczne dla niej obrzędy są sprawowane podczas tzw. Wielkiego Tygodnia i każdy jego dzień ma swoje szczególne rytuały. Prześledźmy to co się wydarza dzień po dniu podczas tego wyjątkowego tygodnia. Wielki Tydzień jest…
25 marca Kościół obchodzi święto Zwiastowania Pańskiego, które jest poświęcone nie tylko Jezusowi ale również Jego Matce Maryi, która jest z Nim nierozerwalnie związana. Dowiedzmy się dlaczego. Niewiele świąt chrześcijańskich jest tak bardzo ważnych jak Zwiastowanie Pańskie. Jest ono jednym z ważniejszych wydarzeń w historii…
Indeks
Święty Patryk jest patronem Irlandii ale także Nigerii, Montserrat, Nowego Jorku i Bostonu a także inżynierów. Swoją sławę zawdzięcza obchodom Dnia Świętego Patryka, które jest największym świętem narodowym w Irlandii, obchodzonym również w innych rejonach na całym świecie, wszędzie tam gdzie znajduje się społeczność irlandzka. Jest to wesoły czas pełen muzyki i kolorów, uświetniony paradami, koncertami, fajerwerkami i świetnymi piwnymi drinkami w pubach. Dominującym kolorem jest zielony, ze względu na fakt, iż Irlandia znana jest również jako zielona wyspa. Wiele osób na tą okazję maluje twarze na zielono lub nosi zielone ubrania lub nakrycia głowy.
Jednym z symboli św. Patryka jest koniczynka. Legenda głosi, że Święty w czasie swojego apostolatu używał jej jako przykładu aby wyjaśnić Irlandczykom pojęcie Trójcy. To nie przypadek, że każdy kto znajdzie koniczynę w dniu świętego Patryka będzie miał podwójne szczęście przez resztę dni w roku.
Trójca Święta: znaczenie i ikonograficzne przedstawienie
Pojęcie Trójcy Świętej streszcza fundamentalną doktrynę Kościoła katolickiego: Bóg jest jeden i jedyny a jednak współistnieją …
Co robi się w Dzień Świętego Patryka? Idealnym rozwiązaniem byłoby udanie się do zamku Blarney w Cork i pocałowanie Kamienia Blarney. Jest to kamień znajdujący się na szczycie wysokiej wieży, który daje dar elokwencji tym, którzy go dotykają. Ale jeśli nie możesz się tam dostać, istnieją inne sposoby uczczenia tego wyjątkowego święta. Po prostu załóż coś zielonego i może… pocałuj Irlandczyka!
Ale kim był Święty Patryk?
Prawdziwe imię świętego brzmiało Maewyin Succat. Urodził się on w rzymskiej Brytanii między 385 a 392 rokiem i należał do rodziny szlacheckich właścicieli ziemskich.
W wieku szesnastu lat został porwany przez irlandzkich piratów i sprzedany jako niewolnik królowi Dalriady (lub Dál Riata lub Dalriata), który przewodził królestwu obejmującemu części Szkocji i Irlandii, którego mieszkańców nazywano Scoti, „rajderzy”, najeźdźcy” . W ciągu sześciu lat spędzonych wśród nich, chłopiec nauczył się języka gaelickiego i mitologii celtyckiej, co później posłużyło mu do zbliżenia się do ludów Irlandii. Kiedy w końcu udało mu się wrócić do rodziny, dojrzał do konwersji na katolicyzm i złożył śluby zakonne, zostając najpierw diakonem o łacińskim imieniu Patryk, a następnie biskupem w 420 r. n.e.
To papież Celestyn I powierzył mu delikatne zadanie ewangelizacji Irlandii i Wysp Brytyjskich. Delikatne, ponieważ w tamtych czasach ziemie te były pogańskie i zamieszkiwane przez wiele różnych plemion. Święty Patryk nie tracił ducha. Lata na dworze Muirchu, króla Dál Riata, dały mu niezbędną wiedzę aby móc nawiązać kontakt z ludźmi żyjącymi w tych dzikich miejscach. Natychmiast zaczął nauczać w lokalnym języku gaelickim i podróżować po Irlandii, promując tak zwane chrześcijaństwo celtyckie, które przejęło starożytne lokalne tradycje, przystosowując je do religii katolickiej. Pomyślmy chociażby o krzyżu celtyckim, który składa się z pustego okręgu umieszczonego na krzyżu łacińskim tak aby środek okręgu pokrywał się z punktem przecięcia ramion krzyża, co prawdopodobnie nawiązuje do koła słonecznego, krzyża słonecznego (który reprezentował Słońce i był symbolem władzy) i innych przedchrześcijańskie symboli.
Patryk zakładał opactwa i klasztory i ciężko pracował, aby pomóc biednym i potrzebującym.
Wśród legend i cudownych czynów mu przypisywanych, pamiętamy wygnanie węży z zielonej wyspy (mówi się, że to dzięki niemu w Irlandii nie ma węży), jak i cud głogu (święty miałby powiesić na krzewie swoją pelerynę aby wyschła, po tym jak jej użył jako tratwy do przeprawy przez rzekę i od tego czasu głóg zakwita zimą).
Do dziś jest znane jego Błogosławieństwo Irlandzkiego Podróżnika (Irish journey blessing) :
May the road rise to meet you,
may the wind be always at your back,
may the sun shine warm upon your face,
and the rains fall soft upon your fields and,
until we meet again, may God hold you in the palm of His hand.
Co można przetłumaczyć:
„Niech droga będzie po twojej stronie,
wiatr zawsze za Tobą,
niech słońce ogrzeje twoją twarz,
a deszcz pada delikatnie na pola wokół i
dopóki nie spotkamy się ponownie,
niech Bóg chroni Cię w swoich dłoniach.”
Większość historyków wskazuje na 17 marca 461 roku jako dzień śmierci Świętego Patryka. Święty zmarł w Saul w hrabstwie Down a następnie został przetransportowany na tereny dzisiejszego Downpatrick. Od 1600 roku obchodzone jest w tym dniu przyjęcie chrześcijaństwa w Irlandii z rąk świętego i jest to święto narodowe w Republice Irlandii. Jest ono jednym z najsłynniejszych świąt narodowych na świecie.
Irlandczycy obchodzą Dzień Świętego Patryka nie tylko na całej wyspie ale także w każdym kraju na świecie gdzie znajduje się społeczność irlandzka. Podczas obchodów odbywają się wielkie parady, bankiety i szalone tańce. Głównym bohaterem tego festiwalu jest piwo, w szczególności Guinness, typowo irlandzkie ciemne piwo, używane również do gotowania słodkiego ciasta Guinness oraz cydr pozyskiwany z fermentacji jabłka. Je się roast dinner, czyli gotowaną wołowinę podawaną z pieczonymi ziemniakami, groszkiem i marchewką, soda bread i apple tart (ciasto z jabłek).
Jedna z legend mówi, że w pewnym momencie Święty Patryk oddalił się na modlitwę na wysepkę jeziora Lough Derg w irlandzkim hrabstwie Donegal. Tutaj miałaby rozewrzeć się jaskinia tak głęboka, iż mówiono, że otworzyły się drzwi czyśćca. Z tego właśnie powodu miejsce zyskało przydomek Purgatorio di San Patrizio (Czyściec Świętego Patryka) lub Pozzo di San Patrizio (Studnia Świętego Patryka). Jaskinia została zamurowana w 1497 roku, a dziś znajduje się tu kościół, będący celem pielgrzymek pokutnych.
W Orvieto we Włoszech, papież Klemens VII nakazał budowę studni Świętego Patryka w latach 1527-1537. To arcydzieło inżynierii stworzone przez Antonio da Sangallo (młodszego) jako schronienie na wypadek oblężenia. W rzeczywistości studnia jest skonstruowana w taki sposób aby można ją było łatwo zapełnić wodą. Jest to konstrukcja znajdująca się w wykopanym tufie (wulkanicznym), która schodzi pod ziemię na 54 metry, z dwoma biegami jednokierunkowych spiralnych schodów. Jej średnica wynosi 13 m. Swoją nazwę bierze od jaskini w miejscu w którym szukał odosobnienia irlandzki święty.
Dzisiaj definicja studnia Świętego Patryka oznacza niekończące się przedsięwzięcie, które na próżno pożera czas i energię. Mówi się też o osobach rozrzutnych, że mają kieszeń jak studnia Świętego Patryka.
Indeks1 Dlaczego wystawiać szopkę wielkanocną?2 Figurki do szopki wielkanocnej3 Znaczenie Wielkanocy4 Szopka wielkanocna do samodzielnego wykonania Wielkanocna szopka? Oczywiście, że tak! W niektórych krajach jest to stara i bardzo lubiana tradycja. Ale kiedy ją się przygotowuje i wystawia? Jakie są charakterystyczne figurki? Przyjrzyjmy się temu…
Indeks1 Jak powstaje gobelin2 Krosno żakardowe3 Nasze religijne gobeliny Sakralne gobeliny zawsze były bohaterami sztuki sakralnej. Przechowywane w kościołach na całym świecie, uważane są za cenne skarby, które można wystawiać tylko przy specjalnych okazjach. Są jednak i tacy, którzy wystawiają je we własnym domu. Dlaczego…
Co to jest Środa Popielcowa? Skąd pochodzi ta dość dziwna nazwa tego dnia?
Chyba wszyscy wiemy co to jest Karnawał – okres świętowania, podczas którego wszystko (lub prawie wsystko) jest dozwolone. Podczas tego okresu przebieramy się, śmiejemy i ucztujemy nie żałując podniebieniu smacznych przysmaków i przeróżnych słodkości. Wiemy też, że po karnawale wkraczamy w okres Wielkiego Postu, który jest czasem pokuty i postu i w którym chrześcijanie przygotowują się do Wielkanocy. Okres ten trwa czterdzieści dni i zaczyna się dokładnie w Środę Popielcową a kończy w Wielki Czwartek.
Środa Popielcowa jest więc czymś w rodzaju przełomu, ważnego i symbolicznego przejścia, który nadaje kres ekscesom i dzikości karnawału i inicjuje wejście w atmosferę powagi, porządku i surowości. Wierni natychmiast zaczynają się zagłębiać się w ten nowy styl życia. O ile Tłusty Czwartek daje nam szansę na pożegnanie karnawału i objedzenie się pysznymi aczkolwiek tłustymi pączkami i innymi przysmakami, tak Środa Popielcowa zaczyna się od postu i abstynencji od mięsa. Co więcej, już samo słowo „karnawał”, które wywodzi się od łacińskiego carnem levare, oznacza „pożegnanie z mięsem”.
Nie wszystkie obrządki chrześcijaniskie rozpoczynają okres Wielkiego Postu w Środę Popielcową. Na przykład w Mediolanie obowiązuje obrządek ambrozjański, zgodnie z którym Wielki Post rozpoczyna się cztery dni później, w niedzielę następującą po Środzie Popielcowej. W rycie ambrozjańskim świętowana jest również Ostateczna Sobota poprzedzająca tą pierwszą niedzielę Wielkiego Postu. Posypywanie popiołem, tak charakterystyczne dla tego święta, odbywa się natomiast w niedzielę lub poniedziałek a post i abstynencja są przeniesione na pierwszy piątek.
Co obchodzi się tego dnia?
Środa Popielcowa jest świętem pokuty a dokładniej jest początkiem okresu wyrzeczeń i ofiary, po przejściu którego wierni otrzymują oczyszczenie podczas liturgii Wielkiego Czwartku.
Nazwa tego dnia, „Środa Popielcowa” wywodzi się od związanego z nim zwyczaju użycia błogosławionego popiołu, pozyskiwanego z błogosławionych gałązek oliwnych rozdawanych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku, które zostały następnie spalone a ich popiół przechowany. Popiół ten jest używany przez kapłana do nakreślenia krzyża na głowie lub czole wiernych podczas liturgii w Środę Popielcową.
Dlaczego akurat popiół? Popiół zawsze był symbolem pokuty i przemijalności ziemskiego życia. Aby uzyskać jedyną i prawdziwą nieśmiertelność konieczne jest nawrócenie się. Symbolika popiołu, która odnosi się do ludzkiej słabości, często jest cytowana w Biblii. Wspomnijmy na przykład Abrahama, który zwraca się do Boga tymi słowami: „Pozwól, o Panie, że jeszcze ośmielę się mówić do Ciebie, choć jestem pyłem i prochem.” (Księga Rodzaju 18, 27) lub Hioba, który mówi: „gwałtownie do błota On mnie wrzucił, podobny jestem do pyłu i piasku.” (Księga Hioba 30, 19).
W Piśmie Świętym znajduje się wiele fragmentów w których popiół jest przedstawiany jako symbol pokuty. Popiół był używany do manifestacji bólu i skruchy już przez cywilizacje przedchrześcijańskie. Na przykład w starożytnej Grecji ludzie posypywali głowy popiołem, aby opłakiwać śmierć ukochanej osoby. Na Bliskim Wschodzie w okresie starożytnym, aby okazać kondolencje lub skruchę, posypywano głowę popiołem, siadało się lub tarzało się w popiele.
Z tej właśnie tradycji wywodzi się powiedzenie „posypać sobie głowę popiołem” i oznacza żal lub skruchę z powodu czegoś.
W Biblii znajdujemy historię o Mardocheuszu opłakującym los wszystkich Żydów, skazanych przez okrutnego króla Amana: „A skoro Mardocheusz dowiedział się o wszystkim, co czyniono, rozdarł szaty i okrył się worem i popiołem, i wyszedł na środek miasta, i lamentował głośno i gorzko.” (Księga Estery 4,1). Także mieszkańcy Niniwy nawróceni przez Jonasza, ubierają się w worki, podczas gdy ich król siada w popiele (Księga Jonasza 3, 5-9). Judyta natomiast zaprasza lud do pokuty by wezwać Bożą pomoc i ochronę przeciwko najeźdźcom: „I wszyscy mężczyźni izraelscy, kobiety i dzieci, mieszkający w Jerozolimie, upadli na twarz przed świątynią, posypali głowy swoje popiołem i odziani w wory wyciągali ręce przed Panem.” (Księga Judyty 4, 11). Nawet sam Jezus przywołuje popiół jako znak skruchy: „Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno by się nawróciły, siedząc w worze pokutnym i w popiele”(Łk 10,13).
Już w X wieku powszechny był zwyczaj błogosławienia popiołów. Błogosławieństwo popiołów należy do sakramentaliów, które są znakami świętymi ustanowianymi przez Stolicę Apostolską mające na celu przygotowanie wiernych do przyjęcia głównego skutku sakramentów i w tym przypadku wzywają ducha prawdziwej pokuty przygotowując tym samym do sakramentu pokuty.
W przeszłości podczas liturgii w Środę Popielcową kapłan nakładał popiół na czoła wiernych, recytując następującą formułę: „Memento, homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris”, „…bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!” (Księga Rodzaju 3, 19)
Wraz z Soborem Watykańskim II postanowiono zmienić tę formułę, która jednak jest nadal stosowana w nadzwyczajnej formie obrządku rzymskiego. Nowa formuła, która towarzyszy nakładaniu popiołu, brzmi: „Pænitemini, et credite Evangelio”, „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 1-15). Formuła ta pochodzi z Ewangelii Marka. Oto pełny fragment: „Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!”
Te dwie formuły w pewnym sensie się uzupełniają. Ten, kto jest świadomy przemijalności swojego własnego ludzkiego bytu, swego nieuchronnego przeznaczenia aby zamienić się w proch, może znaleźć wieczne zbawienie tylko w Ewangelii i jej obietnicy życia wiecznego.
Liturgia Środy Popielcowej przewiduje fioletowy kolor szat liturgicznych. Kapłan celebrujący nosi purpurową stułę i ornat a diakon purpurową stułę diakonalno-dalmatyczną.
Sprawowanie liturgii przewiduje nałożenie popiołu w miejsce aktu pokutnego. Kapłan błogosławi popiół po homilii.
Post istniał i istnieje we wszystkich religiach. Muzułmanie obchodzą Ramadan, Żydzi Kipur a Chrześcijanie Wielki Post.
Chrześcijanie praktykują post i powstrzymywanie się od spożywania mięsa jako pokutę w określone dni roku, zgodnie z konstytucją apostolską Paenitemini z dnia 17 lutego 1966 roku napisaną przez papieża Pawła VI i wyszczególnioną w Kodeksie Prawa Kanonicznego.
W szczególności wierni w wieku od osiemnastu do sześćdziesięciu lat muszą przestrzegać postu kościelnego i powstrzymywania się od mięsa dwa razy w roku, w Środę Popielcową i Wielki Piątek. Post w Wielką Sobotę aż do Wigilii nie jest obowiązkowy, ale jest bardzo zalecany i zgodny z wymową liturgii Triduum Paschalnego.
Post nie oznacza, że nie można nic jeść. Dozwolony jest jeden posiłek w ciągu dnia, można pić wodę natomiast dla chorych i osób z różnymi problemami istniaja wyjatki.
Zwyczaj przestrzegania postu w Środę Popielcową sięga czasów San Gregorio Magno w VII wieku. Wtedy środę poprzedzającą I Niedzielę Wielkiego Postu nazywano caput ieiunii, „początek postu”, lub też caput Quadragesimae, „początek Wielkiego Postu”.
Abstynencję od mięsa reguluje również Konstytucja apostolska Paenitemini. Kościół katolicki zakazuje spożywania mięsa w „dni postne”. Piątek jest uważany za dzień postny w którym wolno jeść ryby. Zasada ta dotyczy wszystkich piątków z wyjątkiem tych w które przypada święto nakazowe lub jedna z uroczystości wymienionych w kalendarzu liturgicznym.
Dzisiaj oprócz postu podczas Wielkiego Postu, możemy również praktykować inne formy abstynencji i pokuty. Zaniechanie lub ograniczenie takich czynności jak: palenie papierosów, oglądanie telewizji, picie napojow alkoholowych a także korzystanie z sieci społecznościowych może również byc forma pokuty. Krótko mówiąc, wszystko to, co wiąże się z poświęceniem z naszej strony, może stać się sposobem na zamanifestowanie naszego pragnienia oczyszczenia.
Indeks1 Tkaniny do bielizny kielichowej2 Zdobienia i rodzaj haftu na bieliźnie kielichowej3 Palka Bieliznę kielichową stanowią akcesoria, które zawsze są obecne podczas uroczystości religijnych. Przyjrzyjmy jej się lepiej i przekonajmy się, że może ona być bardzo pięknym elementem. Istnieją niektóre przedmioty, których obecność wydaje się…
Srebrne klejnoty od czasów starożytnych są fascynującymi i pożądanymi przedmiotami. Dowiedzmy się, jak czyścić srebrną biżuterię, aby była lśniąca i piękna. Dlaczego jest tak ważna wiedza na temat tego jak czyścić srebrną biżuterię? Odpowiedź na to pytanie tkwi w samej naturze tego szlachetnego i cennego…
Święto Matki Bożej Gromniczne jest świętem o wielu znaczeniach. Jest ono obchodzone przez katolików 2 lutego i na przestrzeni czasu nabierało różnych znaczeń.
Powstało jako święto maryjne, które odnosiło się do Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny stało się świętem chrystologicznym, skupionym wokół postaci Jezusa i uznania Go jako Zbawiciela świata.
Nie mniej ważny jest wymiar ludowy tego święta o czym świadczą przysłowia i obyczaje, związane w szczególności ze zmianą pory roku z zimowej na wiosenną. Przykłady niektórych z nich: „Gdy z gromnicy w kościele ciecze, zima jeszcze się powlecze.”, „Gromnica, zimy połowica.”
Matki Bożej Gromnicznej to popularne określenie używane do upamiętnienia i uczczenia dnia Ofiarowania Pańskiego w Świątyni Jerozolimskiej. W tamtych czasach, zgodnie z prawem Mojżesza, czterdzieści dni po urodzeniu pierworodnego syna, rodzice musieli go zanieść do świątyni, aby za symboliczna ofiarę wykupić go od Boga. Matka Boża i święty Józef nie byli tutaj wyjątkiem i czterdzieści dni po Bożym Narodzeniu zabrali małego Jezusa do Jerozolimy.
Ten epizod z życia Jezusa opowiada Łukasz (Łk 2, 22-39) i jest obchodzony przez Kościół katolicki 2 lutego, ale obchodzony jest także przez Kościół prawosławny i niektóre kościoły protestanckie.
Według Łukasza, przy okazji Ofiarowania Jezusa w świątyni, starzec imieniem Symeon, który od dawna oczekiwał nadejścia Mesjasza i któremu Bóg obiecał, że nie umrze nie ujrzawszy go wcześniej, zobaczywszy Dzieciątko Jezus , wziął go w ramiona i powiedział: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela (Łk 2, 29-32).
Starzec Symeon rozpoznał w Jezusie długo oczekiwanego Mesjasza. Ale jego objawienia na tym się nie kończą. Zwracając się do Józefa i Marii zdumionych jego gestem, mówił dalej: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.” (Łk 2,34-35)
Przybyła wówczas prorokini Anna, córka Fanuèle, która z kolei zaczęła wielbić Boga i mówić o dzieciątku jak o Odkupicielu.
Dość osobliwa nazwa jaką przyjęło to święto, wynika z faktu, że z okazji jego obchodów poświęca się świece, które następnie rozdaje się wiernym. Te świece są symbolem Jezusa, który jest światłością świata. Zacytujmy słowa, które wypowiedział stary Symeon biorąc Jezusa w ramiona: „Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk 2,30-32)
Wzmianki o obchodzeniu Święta Matki Bożej Gromnicznej odnoszą się do IV wieku na Wschodzie, a następnie, dzięki papieżowi Sergio I, bochody te rozprzestrzeniają się również na Zachód. Celebrowano je zapalając bardzo dużo świec.
Bardzo ważnym elementem tego święta pozostaje wymiar spotkania z Jezusem. Ofiarowanie Jezusa w świątyni zbiegło się w czasie z jego uznaniem przez Symeona i Annę, dwoje ludzi, którzy od zawsze oczekiwali jego przyjścia. Podczas tego momentu również Maryi zostaje przedstawione proroctwo dotyczące przyszłości jej syna i ogromny ból, który będzie musiała odczuwać, który jak miecz przeszyje jej duszę.
Podobnie jak dla wielu innych świąt religijnych, również obchody Święta Matki Bożej Gromnicznej zmieniały się w czasie. Możemy powiedzieć, że święto to łączy w sobie wiele różnych świąt i tradycji.
W przeszłości, przed reformą liturgiczną, która nastąpiła po Soborze Watykańskim II, święto Gromniczne nazywano Oczyszczeniem Najświętszej Maryi Panny. Definicja ta jednak zupełnie pomijała genezę święta czyli Ofiarowanie Jezusa w świątyni i spotkanie z Symeonem, który jako pierwszy uznał go za światłość świata.
Wybór nazwy „Gromnicznej” wywodzi się natomiast z poprzednich obrzędów. Zapalanie gromnicy miało chronić przed wszelkimi nieszczęściami i złem. Symbolizowała ona światło Chrystusa, które zwycięża ciemność i grzech.
Prawdopodobnie zwyczaj ten wywodzi się z przedchrześcijańskich uroczystości, których wspólnym mianownikiem był triumf światła nad ciemnością a to w konsekwencji wiązało się z użyciem pochodni i lamp.
W realiach rzymskich, w pierwszych dniach lutego, obchodzono święto Bogini Februa, czyli Juno Februata, na cześć której zapalano pochodnie.
Wspomnieliśmy wcześniej, że aż do Soboru Watykańskiego II (1962-1965), a nawet jeszcze dzisiaj, ze względu na nadzwyczajną formę rytu rzymskiego, święto 2 lutego nazwano Świętem Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. Według tradycji żydowskiej kobietę uważano za nieczystą przez czterdzieści dni po urodzeniu dziecka płci męskiej. Pod koniec tego okresu, podczas którego nie mógła dotknąć niczego świętego ani wejść do sanktuariów, musiała udać się do świątyni, aby się oczyścić.
Oto wzmianka o oczyszczeniu opisanym w Księdze Kapłańskiej: „Jeżeli kobieta zaszła w ciążę i urodziła chłopca, pozostanie przez siedem dni nieczysta, tak samo jak podczas stanu nieczystości spowodowanego przez miesięczne krwawienie. Ósmego dnia [chłopiec] zostanie obrzezany. Potem ona pozostanie [w domu] przez trzydzieści trzy dni dla oczyszczenia krwi: nie będzie dotykać niczego świętego i nie będzie wchodzić do świątyni, dopóki nie skończą się dni jej oczyszczenia.” (Kpł 12,2-4).
Święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny stanowiło zakończenie obchodów Bożego Narodzenia i otwierało nowy okres liturgiczny odnoszący się do Wielkanocy.
Ta tradycja związana z oczyszczeniem Madonny była popularna przede wszystkim na Zachodzie, przynajmniej aż do reformy liturgicznej ogłoszonej przez Sobór Watykański II, który postanowił przenieść centralny punkt obrzędu z Matki Bożej na Syna Odkupiciela, który jest Światłością Świata. Przejście od wizji maryjnej do wizji chrystologicznej. W niektórych popularnych obyczajach pozostaje jednak odniesienie do święta oczyszczenia. Na przykład w sycylijskiej wiosce Chiaramonte, na dzień przed świętem, kobiety wchodzą na szczyt góry i oczyszczają się rosą.