Indeks1 Krzyż – medalik św. Benedykta2 Materiały i procesy produkcyjne3 Linie artykułów Święty Benedykt z Nursji, patron Europy, całe życie walczył z diabłem, którego wypędził w imię Krzyża. Tak oto medalik św. Benedykta zainspirował włoskie rzemieślnictwo. Św. Benedykt z Nursji słynie nie tylko z medalika…
Indeks1 Historia Świętej Marii Goretti2 Dom świętej Marii Goretti jako cel pielgrzymek3 Sanktuarium Marii Goretti w Nettuno 6 lipca wspominamy Marię Goretti, świętą, która zmarła, by zachować swoją niewinność. Poniżej przedstawimy jak narodził się jej kult. Czczenie św. Marii Goretti rozpoczęło się zaraz po jej…
W innych artykułach mówiliśmy o Matce Bożej z Medziugorje i o tym, co dzieje się w tej wiosce w byłej Jugosławii, od czasu pierwszych cudownych objawień 24 czerwca 1981 roku. Ivanka Ivanković i Mirjana Dragičević, które miały wówczas piętnaście i szesnaście lat, opowiadały, że podczas spaceru spotkały piękną kobietę, która unosiła się na chmurach. Wracając tego samego wieczoru na miejsce tego cudownego spotkania, zabierając ze sobą kuzynkę Ivanki, Vickę Ivanković, ujrzeli tym razem kobietę z dzieckiem na ręku. Grupa młodych wizjonerów w następnych dniach powiększyła się o Marję Pavlović, kuzyna Mirjany, Jakova Čolo i Ivana Dragičevicia. Od tego momentu rozpoczęły się codzienne rozmowy między sześcioosobową grupą młodzierzy a kobietą, która została przez nich utożsamiona jako Madonna.
Jest to znana historia, tak jak znane jest „pięć duchowych kamyków”, czyli pięć próśb, które tworzą drogę do Pokoju obiecanego przez Matkę Bożą z Medjugorie, zwaną w tym orędziu również Panią Pokoju:
Ale są też inne aspekty tego kultu, które mogą być interesujące. Mówimy o miejscach, które były sceną objawień i które do dziś są obowiązkowym celem pielgrzymki dla wszystkich, którzy udają się tam, aby szukać pociechy i pokoju w Matce Bożej z Medjugorie.
Odkryjmy razem te miejsca.
Wzgórze to posiada 520 metrów wysokości i jest najwyższym wzniesieniem w rejonie Medjugorie. Znajduje się około kilometra na południe od miasta, a jego prawdziwa nazwa to Góra Sipovac. Na jej szczycie, w 1934 r. z woli ówczesnego proboszcza ks. Bernardina Smoljana, który zaangażował w przedsięwzięcie wszystkich swoich parafian, wzniesiono betonowy krzyż o wysokości 8,56 m. Krzyż miałby poświęcić parafię Chrystusowi Odkupicielowi świata, chroniąc mieszkańców oraz uprawę winorośli i tytoniu przed gradem, bardzo częstym na tym terenie.
Krzyż został postawiony w niecały miesią, po tym, jak materiał do jego budowy został wniesiony na ramionach parafian trudnym do przejścia szlakiem. Aby uczcić to wydarzenie, zostały podarowane przez Rzym niektóre relikwie Krzyża Jezusowego, które następnie zostały umieszczone na krzyżu, w miejscu krzyżowania się ramion.
Oto słowa wyryte na krzyżu góry Kriżevac: „Jezusowi Chrystusowi, Odkupicielowi rodzaju ludzkiego na znak wiary, miłości i nadziei, na pamiątkę 1900 rocznicy Męki Jezusowej”.
Krzyż na górze Krisevac był przez lata przedmiotem cudownych wydarzeń. Są tacy, którzy mówią, że widzieli, jak znika, obraca się wokół siebie, a nawet przekształca się w sylwetkę Madonny.
Sama Dziewica w jednym ze swoich przesłań do Widzących rzekomo stwierdziła, że: „krzyż był w planach Bożych, gdy go budowaliście”.
Co roku, w dzień Podwyższenia Krzyża Świętego, u jego stóp jest odprawiana uroczysta msza.
Z okazji pierwszej rocznicy śmierci księdza Slavko, historycznego i umiłowanego proboszcza Medjugorie, który zmarł 24.11.2000, chłopcy ze wspólnoty Cenacolo założonej przez s. Elvirę w 1983 r. w Saluzzo we Włoszech, aby zaoferować pomoc osobom uzależnionym od narkotyków, umieścili na szczycie Krizevac ogromny głaz z płaskorzeźbą z brązu przedstawiającą proboszcza, który zmarł właśnie na samym szczycie wzgórza, po zakończeniu rytuał Drogi Krzyżowej, jak zwykł to robić w każdy piątek, w otoczeniu pielgrzymów i parafian.
Podbrodo to nic innego jak jałowe wzgórze usiane czerwonymi kamieniami, niegdyś dostępne tylko dla stad dzikich zwierząt. Znajduje się na zboczach góry Crnica, niedaleko wsi Bijacovici, miejscowości pochodzenia sześciu wizjonerów i półtora kilometra od kościoła parafialnego Świętego Jakuba. To, co czyni je tak wyjątkowym, to fakt, że jest to miejsce, gdzie zaistniały pierwsze objawienia Matki Bożej z Medjugorie. Z tego powodu dziś znana jest jako Góra Objawienia i stała się dla wszystkich pielgrzymujących do Medjugorie wiernych miejscem do medytacji i osobistego dialogu z Matką Bożą.
Niedostępna niegdyś ścieżka, została przekształcona dzięki przechodzeniu nią niezliczonej ilości pielgrzymów, którzy każdego dnia udają się do tego miejsca przesiąkniętego duchowością, wygładzając jej nierówności i czyniąc ją łatoiwejszą do przebycia.
Wzdłuż ścieżki, która wspina się na szczyt Podbrdo, o czym będziemy dalej mówić w części poświęconej Ścieżkom Medjugorie, znajdują się płaskorzeźby z brązu przedstawiające Tajemnice Różańca.
W pewnym momencie natrafiamy również na duży drewniany krzyż, przy którym pielgrzymi zatrzymują się, aby odpocząć i medytować.
Idąc dalej napotkamy wspaniały marmurowy posąg Matki Boskiej Dziewicy, dzieło włoskiego rzeźbiarza Dino Felici, dar koreańskiej rodziny za otrzymaną łaskę. U stóp posągu znajdują się słowa „Jestem Królową Pokoju 25-06-1981” i przypominają orędzie w którym Matka Boża z Medjugorie przedstawiła się jako Królowa Pokoju. „Przyszłam powiedzieć światu, że Bóg istnieje i że Bóg jest życiem. Ci, którzy odnajdą Boga, odnajdą pokój i życie”.
Ta figura jest również kolejnym miejscem odpoczynku i medytacji, gdzie pielgrzymi zatrzymują się na modlitwę a każdy zgromadzony prowadzi własny, wewnętrzny dialog z Dziewicą, szuka pomocy, pocieszenia lub po prostu odrobiny ulgi od ciężaru życia.
Patronem Medjugorie jest św. Jakub Większy, opiekun pielgrzymów. Poświęcony mu został kościół parafialny, który dziś gromadzi nie tylko wiernych z okolicy, ale także wszystkich pielgrzymów, którzy przyjeżdżają do Medjugorie w poszukiwaniu kontaktu z Matką Bożą. Stary kościół, zbudowany na osuwisku w 1897 r., w 1969 r. został zastąpiony właśnie tym, bardzo dużym w stosunku do ówczesnej liczby parafian. Tak jakby budowniczowie mieli proroczą wizję tego, co wydarzy się w Medjugorie kilka lat później. To, co pozostało ze starego kościoła, znajduje się w parku na lewo od Sanktuarium.
Na placu kościoła Świętego Jakuba znajduje się kolejny posąg Madonny, również wyrzeźbiony przez Dino Felici, tak jak ten, który stoi na Podbrdo.
Kaplica Adoracji, wzniesiona w 1991 roku na lewo od kościoła, przyjmuje wszystkich pielgrzymów, którzy pragną zgromadzić się na modlitwie i adoracji Najświętszego Sakramentu. 25 dnia każdego miesiąca, kaplica jest również otwarta przez całą noc na cichą, nocną adorację. Codziennie rano odprawiane są tu Msze Święte dla różnych grup językowych.
Kościół Świętego Jakuba jest również nazywany „konfesjonałem świata” ponieważ posiada 25 konfesjonałów gdzie księża różnych narodowości słuchają spowiedzi we wszystkich językach świata.
Kościół posiada również ołtarz zewnętrzny mający 5000 miejsc i używany latem do wieczornych celebracji liturgicznych i dużych zgromadzeń. Na tyłach kościoła znajduje się duża sala poświęcona Janowi Pawłowi II, która może pomieścić do 800 osób i jest ona miejscem spotkań modlitewnych, świadectw wizjonerów i innych uroczystości.
Kościół św. Jakuba jest głównym miejscem wszystkich działań duchowych w Medjugorie, od mszy we wszystkich językach, przez błogosławieństwa, po spotkania modlitewne, które odbywają się codziennie według określonego programu.
Wspomnieliśmy już o płaskorzeźbach z brązu umieszczonych wzdłuż ścieżki prowadzącej na szczyt Góry Objawienia. Wykonane w 1989 roku przez włoskiego rzeźbiarza Carmelo Puzzolo, przedstawiają radosne, bolesne i chwalebne tajemnice różańca. Bracia z sanktuarium, w każdą niedzielę o godzinie 14.00 prowadzą pielgrzymów we wspólnym różańcu na szczyt Góry Objawienia.
Ścieżka, która prowadzi aż na Krzyż Krisevac, jest również oznaczona 14 drewnianymi krzyżami, przy których w 1987 r. umieszczono płaskorzeźby z brązu, ponownie autorstwa Carmelo Puzzolo, przedstawiające stacje Drogi Krzyżowej. Na każdym reliefie wygrawerowana jest również twarz Matki Boskiej.
W każdy piątek po południu, bracia z sanktuarium prowadzą wiernych wzdłuż Drogi Krzyżowej na Górę Krzyża.
Indeks1 Ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy2 Kiedy wzywana jest Matka Boża Nieustającej Pomocy3 Modlitwy do Matki Bożej Nieustającej Pomocy „Matka Boża Nieustającej Pomocy” jest jedną z form, której używamy zwracając się do Maryi, Matki Jezusa, zwłaszcza w chwilach największej niepewności i trudności. Przyjrzyjmy się skąd…
Indeks1 Prekursor: dlaczego tak nazywa się Jana Chrzciciela2 Chrzest Jezusa3 Madonna ze szczygłem: opis dzieła4 Madonna, Jezus i Jan Chrzciciel5 Co oznacza imię Jan? 24 czerwca obchodzimy urodziny Świętego Jana Chrzciciela, jednego ze świętych najbardziej czczonych na świecie, który jest ostatnim prorokiem Starego Testamentu i…
Przedstawimy dzisiaj świętego Alozjego Gonzaga, jednego z tzw. „młodych świętych”. I w tym przypadku ta definicja jest trafniejsza niż kiedykolwiek indziej, gdyż jest on patronem młodych. Kanonizowany w 1726 r. przez papieża Benedykta XIII, został przez niego później ogłoszony protektorem studentów, zaś w 1926 r. Pius XI mianował go patronem młodzieży katolickiej.
W 1991 roku Jan Paweł II ogłosił go patronem chorych na AIDS.
Zwróciliśmy uwagę na fakt, iż św. Alojzy Gonzaga jest młodym świętym. I faktycznie zmarł mając zaledwie dwadzieścia trzy lata. Śmierć czy to dziecka czy też tak młodej osoby jest zawsze tragiczna i porusza całą społeczność, kreując poczucie niedowierzenia i bezradności, tak jakby ta przedwczesna śmierć młodej osoby odbierała ufność w przyszłość. W tym wypadku do powagi samej śmierci dołącza świadomość, iż to dopiero rozpoczynające się życie zostało unieważnione, wraz z tym wszystkim co mogło zaistnieć i się wydarzyć a już nigdy nie nastąpi. Największą zasługą tych młodych chłopców i dziewcząt jest właśnie to, że w swoim tak krótkim życiu potrafili pielęgnować swojego ducha, dokonując czynów zasługujących na beatyfikację.
Ci młodzi święci, którzy są jak kwiaty ścięte zbyt wcześnie, może po to aby zdobić niebiański ogród do którego mogą aspirować tylko najbardziej godni, co tak naprawdę nam pokazują? Lekcja jakiej nam udzielają jest cenna i podwójna: z jednej strony uczą nas, że świętość nie ma wieku, że nie trzeba żyć wiele lat i posiadać długiego doświadczenia życiowego, aby móc dokonywać czynów godnych uświęcenia. Z drugiej strony ukazują nam, że prawdziwa nieśmiertelność polega właśnie na pamięci o nich przez lata i wieki, która trwa dzięki ich dobrym uczynkom dokonanym nawet podczas tak krótkiego istnienia.
10 chrześcijanek, które zmieniły Kościół i świat
Chrześcijaństwo i kobiety – czy relacje były zawsze trudne? Być może, ale jeżeli weźmiemy pod uwagę…
To sprawia, że są wzorami dla rówieśników z różnych epok, przykładami do naśladowania i inspiracją do znajdowania odwagi i siły w trudnych chwilach. Nigdy tak jak w naszych czasach, w których młodzi ludzie zagubili życiowe wartości, w których tak łatwo jest poddać się zniechęceniu, często z błahych powodów, nie odczuwano potrzeby takich przykładów.
21 czerwca czczony jest jeden z tych młodych świętych, patron chłopców i dziewcząt wszystkich czasów: św. Alojzy Gonzaga.
Zanim prześledziny historię świętego Alojzego, chcielibyśmy skupić się na nieco zaniedbanym aspekcie jego osoby. Spoglądając na święte obrazy i obrazki, które przedstawiają go jako delikatnego młodzieńca w czarno-białej jezuickiej szacie, z lilią trzymaną w szczupłych dłoniach i o ospałym wzroku zagubionym w kontemplacji krucyfiksu, możemy mieć nieco ograniczone postrzeganie jego osoby. Z pewnością Święty Alojzy był miłym chłopcem, ale był też tak uparty i zdeterminowany, że z całych sił sprzeciwił się życiu, które inni dla niego wybrali, aby realizować swoje marzenie i poświęcić swoje istnienie Bogu. Możemy zatem mówić tutaj o młodym buntowniku, z którym młodym ludziom napewno jest się łatwiej utożsamiać niż z postacią osoby łagodnego i uległego chłopca.
Święty Alojzy urodził się 9 marca 1568 r. w Castiglione delle Stiviere, w prowincji Mantua, jako najstarszy syn markiza Ferrante Gonzaga, pana Castiglione i Marty Tany di Chieri, ulubionej damy dworu trzeciej żony Filipa II Hiszpańskiego, Elżbiety Walezjusznej. Należał więc do jednej z najpotężniejszych rodzin włoskiego renesansu i jako pierworodnego, ojciec wyznaczył go na swojego dziedzica i pokładał w nim wszystkie swoje nadzieje. Dlatego od najmłodszych lat Alojzy musiał podążać za ojcem, kiedy poświęcał się on ćwiczeniom wojskowym i dokonywał przeglądu swoich żołnierzy. Robił to w dziecięcej zbroi, którą ojciec Ferrante zlecił zrobić specjalnie dla niego. Środowisko żołnierzy z pewnością nie było najbardziej odpowiednie dla tak małego dziecka ale Alojzy wypełniał życzenia swojego ojca, który chciał jak najszybciej wprowadzić go w rzemiosło zbrojeniowe.
Jednak już w wieku siedmiu lat chłopiec zaczął wykazywać pewną niechęć do życia poświęconego przemocy i nadużyciom. Coraz częściej zaczął się modlić, czując już w tak wczesnym wieku wezwanie do Boga. Jego pragnienie ucieczki od ówczesnego, często burzliwego życia szlachty jego czasów wzrosło, gdy wysłany wraz ze swoim bratem Rudolfem do Florencji, zetknął się ze skorumpowanym dworem Wielkiego Księcia Toskanii, Franciszkiem de 'Medici. Był tak zniesmaczony tym środowiskiem oddanym intrygom i dekadencji, że coraz bardziej zamykał się w sobie do tego stopnia, że w wieku dziesięciu lat złożył przysięgę, że nigdy więcej nie obrazi Boga grzechem. Zaczął przeprowadzać post i często ekstremalne praktyki religijne, modląc się na kamiennej posadzce własnego zimnego pomieszczenia a także bardzo się starać, aby zachować czystość i skromność. Jego ciągłe pragnienie świętości doprowadziło go do ekstremum, które sam później rozpoznał. Nie mając nikogo, kto by go prowadził i doradzał mu w jego duchowej podróży, musiał sam szukać własnej drogi.
W międzyczasie poświęcił się nauce: literaturze, naukom ścisłym, filozofii i teologii. Jego ojciec niełatwo pogodził się z jego wyborem i przemianą, wysyłając go do wielu włoskich i europejskich dworów miał nadzieję odwrócić jego uwagę od religijnej obsesji. W Brescii w 1580 r., Alojzy przyjął pierwszą komunię z rąk kardynała Carlo Borromeo.
Ojciec Alojzego wysłał go jako paźa do Hiszpanii, z Marią Habsburg, wdową po cesarzu Maksymilianie II.
Ale Alojzy był bardziej niż kiedykolwiek zdeterminowany by podążać własną ścieżką. Co więcej, w Madrycie miał spowiednika jezuitę i postanowił wstąpić do Towarzystwa Jezusowego, jednak wymagana była na to zgoda ojca a ten z kolei zagroził, iż wychłosta syna jeśli nie zaprzestanie on swoich religijnych tyrad. Jenakże to w końcu ojciec Ferrante musiał się poddać.
Alojzy zrzekł się tytułu markiza na rzecz swojego młodszego brata, a Ferrante wysłał go do Rzymu z listem do przełożonego jezuitów, w którym napisał: „Chciałbym po prostu poinformować, iż przekazuję Jego Wielebnej Ekscelencji, najcenniejszy skarb jaki posiadam.”
W dniu 25 listopada 1585 r., w wieku siedemnastu lat, Alojzy Gonzaga wstąpił do Towarzystwa Jezusowego jako nowicjusz. Paradoksalnie jego styl życia jako nowicjusza był znacznie mniej restrykcyjny i surowy niż ten, który narzucił sobie w domu. Jego przełożeni nakazali mu jeść więcej, a mniej modlić się i zmniejszyć pokuty.
Mieszkał i studiował w Rzymie, który opuszczał tylko na krótkie okresy. Tutaj, pośród wyniszczających ludność epidemii, poświęcił swoje młode życie na opiekę nad chorymi na dżumę i tyfus. Wykonywał to, pomimo odczuwania strasznego niesmaku jaki powodował u niego widok chorych i ich zapach, do czego przyznał się swojemu duchowemu referentowi. Zły stan zdrowia i znękanie ciężkim trybem życia, spowodowały iż zachorował w 1591 r. po tym, jak udzielił pomocy choremu na zarazę ze Szpitala Pocieszenia. Zmarł w wieku dwudziestu trzech lat, z imieniem Jezus na ustach, tak jak Joanna d’Arc.
Symbol wiary i odwagi: Joanna d’Arc, święta wojowniczka
Joanna d’Arc, zwana również Dziewicą Orleańską, jest patronką Francji. Jej postać i postawa inspirowała…
„Kiedy dwóch jezuitów zbliżyło się do niego, zauważyli, że jego twarz się zmieniła i zrozumieli, że ich młody Alojzy niedługo umrze. Jego wzrok był utkwiony w krucyfiksie, który trzymał w dłoni; zmarł, próbując wymówić imię Jezusa”. (Joseph N. Tylenda, Jesuit Saints and Martyrs, Jezuici Święci i Męczennicy).
Jak już wspomnieliśmy, papież Benedykt XIII ogłosił Świętego Alojzego patronem studentów w 1729 roku. Nadany mu tytuł sprawił, iż na przestrzeni wieków wiele religijnych instytucji, które zajmowały się edukacją i wychowaniem młodych katolików, inspirowało się na jego postaci: Bracia Świętego Alojzego Gonzagi, powstała w Holandii w 1840 roku; Oblatki Świętego Alojzego Gonzagi, założone w 1815 r.; Nauczycielki od Świętego Alojzego z Parmy.
Papież Jan Paweł II, który udał się na pielgrzymkę do Castiglione w 1991 r., powiedział o Alojzym: „Jestem tutaj w tym historycznym sanktuarium, aby świętować z wami świętego Alojzego Gonzagę, który jest wzorem dla młodzieży, żyjący wiele lat temu ale wciąż będący przykładem, ponieważ oddany wartościom, które są zawsze aktualne. Był on dzielnym apostołem dobroczynności. Odseparował się od wszystkiego aby móc objąć Całość. […] nie gardził światem, wręcz przeciwnie, poświęcił się Bogu, aby go kochać coraz bardziej. Niech jego przykład Was oświeci.”
Wspomnieliśmy na początku artykułu, że święty Alojzy był tylko jednym z młodych świętych i błogosławionych, którzy na przestrzeni wieków pokazali, że świętość nie zna granic wiekowych.
Chcemy wymienić tylko kilku z nich.
Święty Dominik Savio był uczniem Świętego Jana Bosco i zmarł w wieku czternastu lat. Głęboko oddany Niepokalanemu Poczęciu, gorliwy w sakramentach Pokuty i Eucharystii, pomagał księdzu Bosko i czterdziestu czterem jego uczniom w 1856 roku podczas straszliwej epidemii cholery, z której wszyscy cudem wyszli bez szwanku. Jednak później zachorował na gruźlicę i zmarł przed ukończeniem piętnastego roku życia. Został ogłoszony świętym w 1954 roku przez papieża Piusa XII.
Święta Agata, patronka Katanii, żyła w III wieku. Prokonsul Quinziano zakochał się w niej i prześladował ją, najpierw próbując przełamać jej opór oddając ją do domu kurtyzany i jej córek, a następnie uwięził ją i straszliwie torturował. Agatę wychłostano, a jej piersi oderwano obcęgami. Następnie rzucono ją na rozżarzone węgle co spowodowało jej śmierć. Zmarła jako nastolatka, jest jedną z siedmiu dziewic i męczennic wymienionych w kanonie Mszy św.
Świętej Joannie d’Arc poświęciliśmy niedawno obszerny artykuł. Ta patronka Francji, podczas wojny stuletniej kierowała armią Karola, delfina Francji, a później króla, przeciwko Brytyjczykom i ich burgundzkim sojusznikom. Zdradzona przez własnych kapitanów i porzucona przez króla, w wieku dziewiętnastu lat została skazana podczas zafałszowanego procesu podczas którego oskarżono ją o czary i herezję a następnie spalona na stosie przez Brytyjczyków.
Indeks1 Sztuka piwowarstwa w klasztorach2 Piwo trapistów3 Święci patroni piwa4 Święci Piwowarzy: Swięty Arnulf z Soissons5 Święci Piwowarzy: Św. Armando z Maastricht6 Święci Piwowarzy: Św. Hildegarda z Bingen7 Święci i piwo: Święty Kolumban8 Święci i piwo: Święta Brygida Irlandzka9 Święci i piwo: Święty Arnulf z…
Indeks1 Początki i znaczenie święta Zesłania Ducha Świętego2 Duch święty – czym jest i co reprezentuje3 Modlitwa do Maryi rozwiązującej węzły w oczekiwaniu na Zesłanie Ducha Świętego4 Co symbolizują węzły Maryi? Pięćdziesiąt dni po Wielkanocy obchodzona jest Pięćdziesiątnica czyli Zielone Świątki, które upamiętniają Zstąpienie Ducha…
Indeks
Co wiemy o św. Joannie d’Arc? Z pewnością neleży zaznaczyć, iż należy ona do 10 chrześcijanek, które miały wpływ nie tylko na Kościół Katolicki ale również na cały świat. Została zapamiętana jako jedna ze świętych, nie tylko ze względu na swoją duchową siłę, ale także za odważne dzierżenie miecza w dłoni w imię wiary.Fakt ten może być o tyle zaskakujący, ponieważ wydawać by się mogło, że była ona tylko młodą, kruchą kobietą.
10 chrześcijanek, które zmieniły Kościół i świat
Chrześcijaństwo i kobiety – czy relacje były zawsze trudne? Być może, ale jeżeli weźmiemy pod uwagę przykład dziesięciu kobiet, które wiedziały jak zrewolucjonizować Kościół a także cały świat, zrozumiemy jak ważne są żeńskie postacie w religii chrześcijańskiej.
Napisano o niej wiele książek i nakręcono wiele filmów w których ukazano jej kontrowersyjną postać z różnych perspektyw. A była postacią kontrowersyjną, ponieważ pomimo swojego młodego wieku, została powołana przez Boga do zniesienia próby odwagi i wiary, której wielu dojrzałych mężczyzn i doświadczonych żołnierzy nie byłoby w stanie wykonać. W czasach w których przyszło jej żyć, została oceniona i osądzona a różne opinie o niej, często się wzajemnie wykluczały. Została oskarżona o czary i w wieku swoich zaledwie dziewiętnastu lat poniosła śmierć na stosie.
W 1456 roku papież Kalikst III unieważnił proces podczas którego zostałą skazana na karę śmierci. W 1909 roku została beatyfikwana przez papieża Piusa X i w 1920 roku kanonizowana przez Benedykta XV. W 1922 roku papież Pius XI ogłosił ją drugorzędna patronką Francji, zaraz po Njaświętszej Marii Pannie Wniebowziętej.
Jak to się stało, że ta rzekoma czarownica została świętą? Aby zrozumieć tę pozorną sprzeczność, musimy zagłebić się w kontekst historyczny w którym Joanna żyła, walczyła i umierała. Były to czasy w których ludzkość potrafiła wznieść się na najwyższe szczyty geniuszu i artystycznej ekspresji, a jednocześnie potrafiła dać upust niezmiernemu okrucieństwu i barbarzyństwu.
Przyjrzyjmy się historii Joanny d’Arc, świętej wojowniczki, „dziewicy orleańskiej”.
Wspomnieliśmy o okresie historycznym w którym żyła i zmarła św. Joanna d’Arc. Był to okres pomiędzy końcem średniowiecza a początkiem renesansu. W szczególności tak zwana wojna stuletnia odegrała dominującą rolę w życiu Joanny i konflikt między 1337 a 1453 rokiem toczący się pomiędzy Królestwem Anglii a Królestwem Francji. Do tego dochodzi Wielka Zachodnia Schizma przypadająca na okres między 1378 a 1417 rokiem, która rozdarła zachodni Kościół przez walkę prowadzoną przez papieży i antypapieży, która toczylą się o kontrolę nad papieskim tronem.
To właśnie podczas tego długiego okresu straszliwej wojny, w 1412 roku w Domrémy, w północno-wschodniej Francji, narodziła się Joanna. Urodziła się ona w skromnej, rodzinie chłopskiej. Niewykształcona i niepiśmienna, od najmłodszych lat wykazywała jednak naturalne predyspozycje do niesienia pomocy biednym i potrzebującym. Jej dzieciństwo było naznaczone miłością, miłosierdziem i skłonnością do poświęceń.
Gdy miała 13 lat, zaczęła oświadczać iż odwiedził ją Archanioł Michał, Święta Katarzyna i Święta Małgorzata. Te trzy postacie miały przemawiać do niej niebiańskimi głosami, czasami objawiały się otoczone blaskiem, czasem niosły ze sobą wizje.
Kiedy w 1429 roku Brytyjczycy wspomagani przez swoich burgundzkich sojuszników, zamierzali podbić Orlean, miasto o ogromnej wartości ekonomicznej i strategicznej dla Francuzów, głosy nakazały Joannie opuszczenie domu rodziców i pójście z pomocą Karolowi Valoisowi, spadkobiercy tronu Francji (który później wstąpił na tron jako Karol VII).
Joanna, która miała wówczas siedemnaście lat i miała zostać zmuszona do zamążpójścia, przekonała rodziców o znaczeniu jej misji i zdołała najpierw spotkać się z kapitanem twierdzy Vaucouleurs, a potem przekonać o znaczeniu swojej misji samego Karola, który znajdował się w zamku Chinon. Karol nie od razu zaufał tej dziwnej dziewczynie, która twierdziła, że została wysłana przez Boga aby ocalić Francję i jego prawo do tronu.
Kwestię Joanny poddał wielu dogłębnym badaniom, prowadzonym przez wybitnych teologów i wysoko postawionych duchownych, najpierw w Chinon, potem w Poitiers.
Ostatecznie przekonany, Karol powierzył jej zadanie towarzyszenia wyprawie wojskowej wyjeżdżającej do Orleanu. Chociaż nie przyznano jej żadnego stopnia wojskowego, Joanna zaczęła narzucać żołnierzom niemal klasztorny styl życia, oddalając prostytutki, zabraniając grabieży i przemocy, a nawet bluźnierstw. Oprócz tego ustanowiła częstą spowiedź i spotykanie się dwa razy dziennie na wspólną modlitwę u stóp sztandaru.
Joanna jeździła na białym koniu, nosiła zbroję i nosiła miecz u boku jak żołnierz. Wkrótce wszyscy, żołnierze i cywile, zaczęli nazywać ją „Dziewicą Orleańską”. Oprócz żołnierzy dołączyło do niej wielu ochotników, zainspirowanych jej osobowością i jej zapałem.
W Orleanie, wyczerpanym długim oblężeniem, Jan Orleański negocjował kapitulację z Filipem Dobrym, księciem Burgundii i sojusznikiem Anglików. Joanna przybyła do miasta przywożąc żywność i niosąc wsparcie dla wyczerpanych żołnierzy.
Chociaż Jan Orleański ostrzegł ją by nie podejmowała działań zbrojnych, tego samego wieczoru Joanna podeszła do trybun i zwracając się do oddziałów angielskich, nakazała im poddanie się i odejście, otrzymując w odpowiedzi tylko obelgi i groźby. Po dniach walk, podczas których Joanna walczyła na linii frontu, swoim przykładem dodając odwagi francuskim żołnierzom i będąc wielokrotnie raniona, Brytyjczycy zostali zmuszeni do odwrotu.
Po zwycięstwie w Orleanie Joanna kontynuowała swój marsz przez Francję, odnosząc kolejne sensacyjne zwycięstwo pod Patay i otwierając tym samym drogę do wyświęcenia na króla Karola VII w Reims.
Tutaj jednak zaczyna się opowieść o upadku o Joanny. Wygrawszy wojnę i sprowadziwszy na tron „swojego” króla, wydawać by się mogło, iż straciła wszelki powód, by kontynuować. Jednak nadal przeciwstawiała się Brytyjczykom i Burgundom na terytorium Francji, ignorując zazdrość i rosnącą wrogość dworu wobec jej osoby. Ludzie, którzy ją spotkali, uważali ją za świętą zesłaną z nieba i prosili o cuda.
23 maja 1430 roku została pojmana w Margny przez Burgundów, a następnie sprzedany za znaczny okup Anglikom. Karol VII nigdy nie podjął próby uwolnienia jej ani też nie zaoferował okupu, pozostawiając ją w ten sposób swojemu losowi. Brytyjskie więzienie było dla Joanny bardzo ciężkie a w końcu została postawiona przed sądem z „poważnymi zarzutami licznych przestepstw w imię herezji”.
Proces Joanny d’Arc był farsą od samego początku. Uniwersytet Paryski, kustosz orzecznictwa cywilnego i kościelnego, był całkowicie podporządkowany Brytyjczykom, którzy już na samym początku potępili Joannę i pragnęli jej śmierci. Jej śmierć nie tylko uwolniłaby ich od niebezpiecznego dla nich symbolu jakim była Joanna, tak bardzo kochana i szanowana na ziemi francuskiej, ale zdyskredytowałaby również autorytet Karola VII.
Została skazana za herezję przez sąd inkwizycyjny, którego wyroku Giovanna nigdy nie zaakceptował. Została skazana na podstawie fałszywych oskarżeń i zmuszona do wyrzeczenia się głoszenia herezji. Nawet będąc w więzieniu, Joanna nadal otrzymywała wizyty swoich niebiańskich przyjaciół, którzy uspokajali ją, zachęcając do przyjęcia męczeństwa.
Została spalona żywcem w Rouen 30 maja 1431 roku. Poprosiła księdza aby trzymał krzyż wysoko przed stosem. Chciała umierać mogąc patrzeć na Jezusa Ukrzyżowanego i wzywając Jego imienia.
Dopiero po tym gdy Francuzi odzyskali całą Francję, w 1455 papież Kalikst III zarządził rewizję procesu Joanny d’Arc. Rok później proces został uznany za nieważny, a Joanna została całkowicie oczyszczona z zarzutów o herezję.
W 1909 roku beatyfikował ją papież Pius X.
W 1920 roku miała miejsce kanonizacja przez papieża Benedykta XV. Od 1922 Joanna jest patronką Francji.
Papież Benedykt XVI chciał zbliżyć postać Joanny d’Arc do Świętej Katarzyną ze Sieny, która jest patronką Włoch i Europy. Obie święte były młodymi dziewczynami, kiedy otrzymały swoje powołanie, obie urodziły się w skromnych rodzinach i wybrały służbę Bogu nie w klasztorze ale jedna z nich na polu bitwy, a druga w służbie ubogim i chorym.
Święta Katarzyna ze Sieny: patronka Włoch
Święta Katarzyna ze Sieny, z kobiety wywodzącej się z ludu, stała się doradcą papieży i książąt. Odważna, mądra i całkowicie oddana Chrystusowi.
Co więcej, zarówno Joanna d’Arc jak i Katarzyna, żyły w czasach głębokiego kryzysu Kościoła, w okresie Wielkiej Zachodniej Schizmy i w okresie wojen, które pustoszyły Europę. Podczas gdy Giovanna walczyła o sprowadzenie Karola VII na tron, Katarzyna walczyła z Ligą Antypapieską i próbowała przekonać papieża Grzegorza XI do powrotu do Rzymu z Awinionu.
Papież Benedykt mówi o nich: „Moglibyśmy porównać je (Joannę d’Arc i Katarzynę ze Sieny), do tych świętych niewiast, które pozostały na Kalwarii, w pobliżu Jezusa ukrzyżowanego i Maryi Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli a sam Piotr zaparł się go trzy razy ”.
Wielkie kobiety, które wiarę i służbę Bogu uczyniły najważniejszym celem swojego życia i nie zatrzymały się nawet przed wizją męczeństwa, w przypadku Joanny i cierpienia, w przypadku Katarzyny.
Indeks1 Historia Matki Bożej Fatimskiej2 Trzech pastuszków z Fatimy3 Tajemnice Fatimskie4 Pierwsza i druga Tajemnica Fatimska5 Trzecia Tajemnica Fatimska6 Sanktuarium Fatimskie 13 maja obchodzone jest Święto Matki Bożej Fatimskiej. Jej wezwanie do pokuty i modlitwy jako drogi do zbawienia jest dziś aktualne bardziej niż kiedykolwiek.…
Maj, miesiąc miłości, zawsze był poświęcony Maryi Pannie. Dowiedzmy się, jak modlić się o jej łaskę w tym szczególnym miesiącu. Miesiąc Maj od zawsze jest miesiącem ściśle związanym z symboliką odrodzenia i z powtarzającym się cyklem życia. W tym roku, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, wydaje…
Myśląc o Katarzynie ze Sieny, zdajemy sobie sprawę z tego, iż dzięki wierze możemy się rozwijać, stawać się lepszymi każdego dnia, aż do tego stopnia, iż będziemy w stanie dokonywać naprawdę zaskakujących czynów w naszym życiu. Co sprawia, że historia tej świętej żyjącej w połowie XIV wieku w Toskanii, ziemi rozdartej bratobójczymi starciami, przewrotami politycznymi i religijnymi ale jednocześnie przenikniętą inspiracją duchową, kulturową i artystyczną, jest tak interesująca i niesamowita. Przypominamy, że jej symbolami są księga i lilia: nauka i czystość. Symbole te, mogą być kluczem do zrozumienia wielkości tej kobiety, która oddała swoje życie Bogu i swoim najbardziej potrzebującym dzieciom. Swój czas podzieliła pomiędzy opiekę nad chorymi na choroby tak nieprzyjemne i niebezpieczne, że nikt inny nie chciał mieć z nimi da czynienia, i redagowanie tekstów teologicznych, które przyniosły jej później tytuł Doktora Kościoła otrzymany w 1970 roku a nigdy wcześniej nie nadany żadnej kobiecie. Jej życie możemy uznać za model, który mógłby być wciąż aktualny i godny do naśladowania.
Jest autorką Dialogu o Bożej Opatrzności, zwanego Księgą Boskiej Nauki (Księgą Bożej Doktryny), jednego z arcydzieł średniowiecznej literatury mistycznej. Była teologiem, filozofem i osobą głęboko wierzącą.
„Poślubiona” Jezusowi podczas mistycznego wesela, wierzyła w zbawienie, reprezentowane chrześcijanom przez Papieża (którego określiła jako „słodki Chrystus na ziemi”) a także przez Kościół.
Jej Listy wyrażające pociechę, rady i napomnienia skierowane do władców, przywódców i pisarzy wywarły ogromny wpływ na wiele wydarzeń i nieporozumień. Zostały one następnie zebrane przez jej uczniów w cenny dokument, do dziś uważany za punkt odniesienia dla wszystkich chrześcijan.
Można z pewnością uznać, iż jej pisma a także jej zapał, były znaczącym impulsem do rozpoczęcia Reformy Kościoła.
Święta Katarzyny jest również zaliczana do grupy świętych uzdrowiciel i świętych do których należy się zwrócić w razie choroby, właśnie z powodu jej działalności niosącej pomoc ciężko chorym, zwłaszcza ofiarom strasznych epidemii. Jest ona między innymi patronką pielęgniarek.
Święci Uzdrowiciele, których warto prosić o ochronę przed chorobami
Ludzie od zawsze proszą Boga o pomoc i pocieszenie gdy dotykają …
Jej absolutna i totalna miłość do Jezusa, która doprowadzała ją do mistycznych ekstaz o ogromnej mocy duchowej, jest uważana za pomost między niebem a ziemią, przykład oddania i pełnego zaufania Bogu, który nie ma sobie równych.
Kim była św. Katarzyna ze Sieny?
Gdy Katarzyna urodziła się, będąc dwudziestym czwartym z dwudziestu pięciu dzieci farbiarza Jacopo Benincasa i jego żony Donny Lapy Piacenti, nikt nie zdawał sobie sprawy z tego jakie będzie jej niezwykłe przeznaczenie. Była to połowa XIV wieku, a dla takiej dziewczyny, urodzonej w dzielnicy Fontebranda – Oca, w skromnej rodzinie, nie było innych perspektyw niż małżeństwo i założenie własnej rodziny. Ale Katarzyna nie była zwyczajną dziewczyną. Od dziecka twierdziła, że „widzi” rzeczy. Na przykład gdy miałą sześć lat powiedziała, że Jezus ukazał się jej przebrany za Papieża, a wraz z nim św. Piotr, św. Jan i św. Paweł.
Sam Chrystus ukaże się jej w wieku dwudziestu lat, w towarzystwie Maryji Dziewicy, Jego Matki, aby uczynić ją swoją Oblubienicą, czego znakiem był pierścień symbolizujący mistyczne wesele.
Przypuszcza się, że Katarzyna już jako dziecko była w stanie przewidzieć swój los, ponieważ w wieku siedmiu lat złożyła ślub czystości, a w wieku dwunastu odrzuciła małżeństwo, które chcieli jej zaproponować rodzice i oznajmiła zamiar złożenia ślubów. Będąc zbyt biedną by pozwolić sobie na znaczący posag, który musiały posiadać kobiety chcące wstąpić do klasztoru i mając sprzeciwiającą się temu pomysłowi rodzinę, zamknęła się w domu, poświęcając się życiu na modlitwie, pokucie i poście. Zrezygnowała z mięsa, przyjmowała niewielkie ilości pożywienia w postaci gorzkich ziół i owoców, nosi włosiennicę. W końcu, pod wrażeniem jej determinacji, ojciec zmienił zdanie i postanawił pomóc jej spełnić marzenie. Legenda głosi, że to widok gołębicy unoszącej się nad głową swojej córki, która przygotowywała się do modlitwy, przekonał go. Jednak aby móc zostać przyjętą do Zakonu Braci u Sióstr od Pokuty św. Dominika (tercjarzy dominikańskich) w Mantellate, Katarzyna musiała stawić czoła nowym przeszkodom. Odmówiono jej przystąpienia do zakonu ze względu na młody wiek i urodę. Po czym padła ofiarą gorączki, która oszpeciła jej twarz i sprawiła, że wyglądała na starszą niż była w rzeczywistości.
W ten sposób w wieku szesnastu lat wstąpiła do zakonu ale przez trzy lata żyła w kompletnej izolacji od innych zakonnic. Powód był prosty: nie znając łaciny, nie mogła brać udziału we wspólnej modlitwie. Zakon w Mantellate, który przyjmował zazwyczaj tylko wdowy i starsze kobiety, pozwalał im żyć poza zakonem, zachowując przy tym śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. I właśnie tak żyła Katarzyna, poświęcając się całkowicie najbardziej potrzebującym, chorym, oraz tym, którzy zostali porzuceni przez swoich krewnych z powodu powagi ich stanu.
Pod koniec Karnawału w 1367 roku, odbywa się jej mistyczny ślub z Jezusem, małżeństwo, które przeżywała w bardzo słodkiej ekstazie, i które usankcjonowało jej głęboką i niezniszczalną więź z Chrystusem.
W międzyczasie uczy się czytać i pisać, jednak większość jej listów i dzieł była przez nią dyktowana i pisana za nią przez „Piękną Brygadę”, która była pewnego rodzaju duchową rodziną uczniów, którzy ją kochali i wszędzie za nią podążali.
Właśnie tak narodziły się jej niezwykłe teksty, takie jak Dialog o Bożej Opatrzności, jej Modlitwy, a przede wszystkim Listy adresowane do zwykłych ludzi, żołnierzy, zakonników, kobiet, nawet do więźniarek, ale także do ważnych osobistości świata polityki i religijnego świata tamtych czasów. Tym ostatnim w szczególności przedstawia kwestie obywatelskie i polityczne, od pacyfikacji Włoch, przez potrzebę nowej krucjaty, po powrót papieskiej stolicy z Awinionu do Rzymu, po reformę Kościoła. Górnolotne, trudne tematy, jakim ta kobieta pochodząca z ludu stawiała czoła z zadziwiającym mistrzostwem i imponującym zapałem, co potwierdza teorie głoszące, że była inspirowana bezpośrednio przez Boga.
1 kwietnia 1375 r., w Niedzielę Palmową, modląc się przed krucyfiksem w kościele Świętej Krystyny, otrzymuje stygmaty, które początkowo są widoczne tylko dla niej. Kontynuuje swoją działalność polityczną i społeczną, próbując powstrzymać antypapieską ligę powstałą w okolicach Florencji i udaje się do Awinionu aby przekonać papieża Grzegorza XI do powrotu do Rzymu. Papież dał się przekonać i powrócił, ale po jego śmierci nastąpiła schizma i Kościół znalazł się w posiadaniu dwóch papieży, Urbana VI i Klemensa VII, którzy powrócili do Awinionu.
Katarzyna zmarła 29 kwietnia 1380 roku, polecając się Bogu: „Ojcze, w Twoje ręce oddaję moją duszę i ducha”.
Dzień Świętej Katarzyny jest celebrowany 29 kwietnia, który jest datą jej śmierci. Często jest przedstawiana w stroju tradycyjnym zakonu do którego należała, tego w Mantellate: biała szata i czarny płaszcz. Jej symbolami są: biała lilia, która symbolizuje czystość i niewinność, pierścień, który jest symbolem mistycznych zaślubin z Jezusem, książka i pióro, które upamiętniają jej wiedzę i aktywność jako pisarki i teologa, i w końcu stygmaty, korona cierniowa, krzyż, serce.
Od 1939 roku jest patronką Włoch, wraz ze Świętym Franciszkiem z Asyżu. W 1999 roku Jan Paweł II ogłosił ja współpatronką Europy.
Nowenna ta może być odmawiana jako przygotowanie do święta Świętej Katarzyny, 29 kwietnia, czyli poczynając od 20 aż do 28 kwietnia, lub za każdym razem gdy czujemy potrzebę wsparcia i pocieszenia w trudnych momentach.
Dzień pierwszy
Ze względu na ducha modlitwy, którym się odznaczałaś od dziecka, święta Katarzyno Sieneńska, wkładając wszystkie siły w powtarzanie Pozdrowienia Anielskiego tyle razy, ile było stopni schodów, po których wspinałaś się, aby oddawać cześć Dziewicy Maryi w kościele, prosimy Cię, wyjednaj nam tę łaskę, abyśmy na Twój wzór kochali praktykę modlitwy i spełniali warunki, które czynią ją godną wysłuchania.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień Drugi
Ze względu na wielkie umiłowanie cnoty czystości, o święta Katarzyno Sieneńska, dla której poświęciłaś się Panu nieodwołalnym ślubem w wieku siedmiu lat, ścinając sobie włosy w duchu pokuty oraz odrzucając najbardziej intratne propozycje małżeńskie, wyjednaj nam, prosimy Cię, tę łaskę, abyśmy zawsze pozostali niezachwiani w naszych dobrych myślach, uczuciach i obyczajach, i z największą odrazą brzydzili się tym wszystkim, co nawet nieznacznie rani tę cnotę, tak cenną w oczach Bożych, która podnosi ludzi do sfery aniołów i czyni ich najdroższym obiektem Boskiego upodobania.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień Trzeci
Ze względu na ducha pokornego ukrycia, którego posiadałaś, o wielka święta Katarzyno Sieneńska, wskutek czego nigdy nie pragnęłaś być chwalona i doceniana przez innych, jak jedynie przez Jezusa Chrystusa i nie chciałaś się zbytnio rozpraszać ciągłym zatroskaniem o Twoją rodzinę naturalną, a potrafiłaś stworzyć w swoim sercu taką przestrzeń, w której zajęta byłaś tylko myślami o wieczności; wyjednaj nam, prosimy Cię, tę łaskę, abyśmy również i my pokochali samotność i skupienie, pomimo wszelkich pokus, które płyną z tego świata, aby intensywnie uczestniczyć w jego życiu, i w jego problemach, proś za nami, abyśmy zawsze zwracali do Boga nasze myśli i przestali się wszystkim niepotrzebnie niepokoić oraz wytrwali w skupieniu przy Bogu.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień Czwarty
Ze względu na ducha ascezy, którego posiadałaś od najmłodszych lat, o wielka św. Katarzyno Sieneńska, kiedy to umartwiałaś się uciążliwymi pokutami (choć czasem pozwalałaś, aby ktoś podał Ci jakiś przysmak czy doradził wyszukany strój), a następnie związałaś się w młodym wieku z Trzecim Zakonem Dominikańskim, gdzie miałaś możliwość do całkowitego powstrzymywania się od picia wina i spożywania mięsa, i życia prawie bez snu, nie karmiąc się niczym innym, jak tylko surowymi ziołami, prawie nie śpiąc, a jeśli już to na łóżku z desek, pragnąc spędzić wszystkie godziny dnia i nocy na modlitwie, nosząc zawsze na ciele bolesną włosiennicę, oraz biczując się trzykrotnie każdej doby; wyjednaj nam, prosimy cię, tę łaskę, abyśmy zawsze wiernie przestrzegali wszelkich postów, nakazanych przez Kościół święty oraz z cierpliwością znosili wszystko, co zsyła na nas Bóg, opanowali niechęć do umartwiania się, przewrotne zamysły naszych serc, a także nieumiarkowane pragnienia naszych zmysłów, po to, by dostąpić zjednoczenia z naszym Ukrzyżowanym Mistrzem.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień piąty
Ze względu na heroiczną miłość bliźniego, która przynaglała cię, o wielka święta Katarzyno Sieneńska, abyś spontanicznie służyła i leczyła własnymi rękoma biednych chorych, opuszczonych przez wszystkich, ze względu na odrażające i cuchnące rany nowotworowe, od których nie odwracałaś się i nie zostawiałaś potrzebujących w ich nieszczęściu, mimo że czasem przez nich byłaś oczerniana i niesprawiedliwie osądzana; uproś nam u Pana tę łaskę, abyśmy zawsze byli gotowi do pomocy bliźniemu we wszystkich jego potrzebach i potrafili przebaczać, a na wszelkie obelgi, które zostały na nas rzucone odpłacać dobrocią, abyśmy mogli zasłużyć w tym i w przyszłym życiu, na przyobiecane błogosławieństwa, dla ludzi prawdziwie łagodnych i miłosiernych. Amen.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień szósty
Ze względu na godną podziwu moc ducha, która objawiała się u ciebie, święta Katarzyno Sieneńska, wzmożoną modlitwą, surowością obyczajów i żarliwością apostolską, przeciwko wszelkim pokusom szatańskim, które prześladowały cię przez długi okres życia, nikczemnymi obrazami najbardziej upokarzających cnotę scen; dla nich to otrzymałaś w nagrodę od Boskiego Oblubieńca, oprócz łaski zażyłych rozmów i obcowania z Nim samym, z Matką Bożą i ze świętymi, łaskę duchowych porywów, ekstaz, objawień, a także doświadczyłaś momentu Boskich zaślubin, kiedy to otrzymałaś dar w postaci wspaniałego pierścienia, który był znakiem, iż stałaś się wieczystą oblubienicą Jezusową; prosimy cię, wyjednaj nam tę łaskę, abyśmy również i my byli twierdzą nie do zdobycia dla naszych duchowych wrogów oraz abyśmy każdego dnia mogli wzrastać w Bożej miłości i w ten sposób zasłużyć sobie na zjednoczenie z Bogiem, naszym najwyższym dobrem.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień siódmy
Ze względu na światło nadprzyrodzone, którym zostałaś cudownie obdarowana przez Boga, święta Katarzyno Sieneńska, tak że mogłaś służyć pisaniem wielu listów, często do papieży, doradzając im w nich jak mają postępować i wyjawiając, co kryje się w ich sercach, dzięki czemu doprowadziłaś do przeniesienia, po siedemdziesięciu latach, Stolicy Apostolskiej z Awinionu do Rzymu; wyjednaj nam, prosimy, u Pana tę łaskę, abyśmy w naszych wątpliwościach zawsze rozpoznawali to, co jest zgodne z wolą Bożą i jest bardziej korzystne dla dobra duszy, tak by nasze postępowanie przyczyniało się do wzrostu zażyłości z Bogiem, jak również do zacieśniania więzów międzyludzkich.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień ósmy
Ze względu na szczególne nabożeństwo, które miałaś do Jezusa Eucharystycznego, o święta Katarzyno Sieneńska, który wielokrotnie sam udzielał ci Komunii św., a z Jego boku w ekstazie mogłaś pić Boską Krew, z miłości do którego też straciłaś smak spożywanych potraw, a przez osiem ostatnich lat życia, od początku Wielkiego Postu aż do dnia Wniebowstąpienia, nie spożywałaś nic innego poza Komunią św., prosimy Cię, wyjednaj nam tę łaskę, abyśmy podchodzili do Najświętszego Sakramentu z miłością podobną do twojej, byśmy tak jak ty potrafili zachwycać się Jezusem w Eucharystii, czuć, że On rzeczywiście gości w naszych sercach i abyśmy w każdych okolicznościach życia oddawali Bogu jak największą chwałę.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Dzień dziewiąty
Ze względu na nadzwyczajne umiłowanie przez ciebie cierpień, o wielka święta Katarzyno Sieneńska, objawiające się w cierpliwym przyjęciu, z wdzięcznością, łaski niewidzialnych stygmatów oraz spokojne znoszenie bólu ukrzyżowanego ciała i udręk ostatniej choroby przed śmiercią, przez co wzbudzałaś podziw całego chrześcijańskiego świata ze względu na spokój i cichą rezygnację, z jaką znosiłaś najbardziej przerażające cierpienia fizyczne i duchowe; wyjednaj nam u Boga łaskę przyjęcia z chrześcijańską uległością, a nawet ze świętą radością, wszystkich krzyży, którymi Bóg nas obdarzy, żebyśmy mogli po naszym ziemskim życiu razem z tobą cieszyć się pełnią niebiańskiej chwały.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.