Indeks1 Historia templariuszy2 Pieczęć templariuszy3 Krzyż templariuszy Zakon templariuszy już nie istnieje, ale pozostaje obecny w historii dzięki związanymi z nim ezoterycznymi symbolami templariuszy. Dowiedzmy się, czym one są i co oznaczają. Wśród różnych religijnych zakonów rycerskich związanych z Kościołem katolickim, zakon templariuszy jest jednym…
Indeks1 Dlaczego święty Antoni Opat jest przedstawiany z ogniem i ze świnią?2 Modlitwa do świętego Antoniego Opata3 Kuszenie Świętego Antoniego4 Święty Antoni Opat i święty Franciszek: co łączy tych dwóch świętych? Święty Antoni Opat został zapamiętany jako patron zwierząt, ale również jako ten, który był…
Koniec starego roku i początek nowego to zawsze okazja do podsumowań i refleksji nad tym, co się wydarzyło i co może się wydarzyć w przyszłości. Pomimo iż bardzo często zapominamy o dobrych intencjach gdy oddalamy się od świąt i wracamy do codziennej bieganiny, tego rodzaju rozważania mogą być punktem wyjścia dla ścieżki osobistego rozwoju i poprawy. Możemy tutaj również zaliczyć chęć do odkrycia jak odzyskać utraconą, czy po prostu częściowo zapomnianą wiarę.
Okresy niepewności i niepokoju są częścią naturalnego biegu życia dla każdego mężczyzny i kobiety. Życie zmusza nas do kwestionowania i weryfikacji tego co jako dzieciom wydawało nam się prawdziwe, absolutne, niepodważalne. Dzieciom łatwo jest znaleźć Boga we wszystkim, czuć się blisko Niego, czuć Jego ochronny uścisk, rozpoznawać Go i spotykać nie tylko w sakramentach i Ewangelii ale także w naszych bliskich, w miłości rodziców, w dużych i małych rzeczach każdego dnia. Wspaniale byłoby móc zachować poczucie tego bezpieczeństwa i wiarę tak czystą i absolutną!
Kiedy dorastamy, tracimy tę świeżość, tę spontaniczność. Zmienne koleje losu wystawiają nas na próby i nie zawsze łatwo jest zachować nieskończone zaufanie do Boga, poczucie przynależności do Niego, które dawało nam poczucie bezpieczeństwa i ochrony. Wręcz przeciwnie, czasem to właśnie życiowe wydarzenia oddalają nas od Boga i sprawiają, że nasza wiara staje się chwiejna i niespójna.
To jest normalne. Natura wiary nie jest czymś niezmiennym ale podlega ciągłej ewolucji. Rośnie i dojrzewa wraz z nami, podążając za naszym wewnętrznym rozwojem, dostosowując się do naszych zmian, reagując na to, co nam przeszkadza lub co nas wspiera, ucierpiając z powodu naszych błędów i wad. Podobnie jak o roślinę, należy o nią dbać i ją uprawiać, wzmacniać odpowiednim pożywieniem, prostować jeśli to konieczne, korzystając z doświadczenia i wiedzy wielkich ludzi, którzy zajmowali się badaniem ducha, czerpiąc z niego to, co najlepsze.
W tym artykule postanowiliśmy wspólnie zastanowić się nad tym jak odkryć na nowo wiarę w tym rozpoczętym właśnie roku, jakie strategie i narzędzia przyjąć, aby na co dzień pielęgnować nasze wnętrze w poszukiwaniu większej bliskości Boga.
Jakie są więc narzędzia do ponownego odnalezienia wiary? Nie ma uniwersalnej recepty, każdy musi szukać w sobie, znaleźć swoją drogę, swoje tempo.
Te, które proponujemy, to jedne z możliwych sposobów, które mogą być skuteczne dla każdego.
Albo, bardziej ogólnie, modlitwa. Modlitwa jest naszym sposobem na rozmowę z Bogiem, na kontakt i zharmonizowanie się z Nim. Zwłaszcza odmawianie Różańca Świętego, wraz z powtarzaniem modlitw i formuł, pozwala wiernym zanurzyć się w swoistej medytacji, która daje umysłowi możliwość oderwania się od rzeczywistego kontekstu i skupienia się wyłącznie na dialogu z Najwyższym.
Różaniec święty zawiera w sobie także obietnice Maryi dla tych, którzy go odmawiają, co czyni go tym bardziej skutecznym i miłym Bogu. Poświęcenie choćby kilku minut dziennie na modlitwę lub Różaniec Święty jest z pewnością ważnym punktem wyjścia dla tych, którzy chcą na nowo odkryć lub umocnić swoją wiarę.
Poszukiwanie wiary zaczyna się od pracy nad samopoznaniem. Zwróćmy się do swojego wnętrza, odcinając się z codziennej rutyny, upominając się o chwilę samotności i ciszy. Tylko wtedy możemy zapewnić sobie kondycję umożliwiającej głęboką i świadomą refleksję nad naszym życiem. Zdanie sobie sprawy z naszych wad będzie jednym z najważniejszych procesów wzrostu samoświadomości. Uznanie swoich wad jest podstawowym punktem wyjścia do korekty zachowań i postaw. Wady są najbardziej powszechną i szeroko rozpowszechnioną praktyką zła, która obejmuje i łączy większość istot ludzkich. Są to nawyki mające zwykle na celu zaspokojenie jakiejś potrzeby lub pragnienia, które tak zakorzeniają się w ludzkim duchu, że w pewnym momencie stają się nieodzowne.
Jak każda forma niewolnictwa, która odwraca uwagę duszy od tego, co naprawdę ważne, nasze wady ogromnie nie podobają się Bogu. Zatem praca nad wyplenieniem ich z naszego jestestwa jest jednym z najważniejszych działań, jakie możemy podjąć na drodze do odzyskania wiary. Ale jak walczyć z przywarami? Przede wszystkim trzeba je rozpoznać, przyznać się do nich, tak jak robi się to z chorobliwym nałogiem. Następnie musimy ćwiczyć siłę woli, abyśmy, kierowani naszymi wadami, nie zbaczali z poprawnej drogi i skierowali nasze umysły i serca w innym kierunku.
Również w tym przypadku, modlitwa z pewnością może nam w tym pomóc, bo tylko z Bożą pomocą możemy mieć nadzieję na uwolnienie się od naszych ograniczeń. Przecież cała duchowa droga dobrego chrześcijanina, od chwili narodzin aż do śmierci, powinna polegać na tym, by naśladować wzór Chrystusa i starać się jak najbardziej do Niego upodobnić.
Studiowanie i czytanie świętych tekstów również może nam pomóc. Teresa z Avila, doktor Kościoła i kobieta posiadająca ogromną mądrość, pozostawiła ważne pisma mówiące o potrzebie poznania siebie, nawiązania kontaktu z własną duszą poprzez modlitwę i medytację, aby móc posunąć się naprzód na drodze duchowej i uwolnić się od wad i grzechów, które przeszkadzają miłości i nie pozwalają duszy na zrobienie przestrzeni dla Boga.
Również Święty Paweł pozostawił ważne pisma potępiające wady i wychwalające cnoty, które nazwał odpowiednio uczynkami ciała i owocami ducha. Dla św. Pawła jedynym sposobem na wzniesienie się ponad zniewalającą moc wad i grzechu jest przyjęcie i podążanie drogą ducha poprzez dążenie do cnót, tych „owoców ducha”, które dojrzewają tylko u ludzi przyjmujących w sobie Bożą łaskę.
Wracając do potrzeby codziennej modlitwy, alternatywą dla odmawiania Różańca Świętego może być 15 modlitw św. Brygidy, szwedzkiej zakonnicy i mistyczki, która założyła Zakon Najświętszego Zbawiciela.
Bridget napisała w swoich dziełach, że Jezus Ukrzyżowany zwrócił się do niej pewnego dnia, ujawniając, że w czasie Męki otrzymał 5480 ciosów od swoich oprawców. Zbawiciel złożył jej również 21 obietnic, które miały się spełnić pod warunkiem, że przez rok będzie codziennie odmawiała 15 wymienionych przez Niego modlitw. Codzienna praktyka tych modlitw może wydawać się bardzo wymagająca, ale duchowe wzniesienie, które one umożliwiają, będzie nieocenione w naszej drodze do odzyskania wiary.
Lektura świętych ksiąg zawsze była nieodzownym uzupełnieniem dla każdego, kto chciał wzbogacić i umocnić swoją wiarę, zwracając swoje myśli ku Bogu i wzmagając ducha.
Oprócz lektury Biblii, której nigdy nie należy zaniedbywać, pomocne może być oddanie się książkom mówiącym o drodze duchowej, jaką musi przebyć dobry chrześcijanin, aby dotrzeć do Boga, jak np. dzieła wspomnianej już św. Teresy z Avila, a w szczególności Zamek wewnętrzny, ale także Wyznania św. Augustyna, które pokazują jak zdolny orator oddany ziemskim przyjemnościom potrafił przemienić się w jednego z najsłynniejszych świętych wszystkich czasów a także Ojca Kościoła, czy też Filotea Wprowadzenie do życia pobożnego napisane przez św. Franciszka Salezego, uznawanego za jednego z ojców współczesnej duchowości, który opisuje w tej książce jak każdy człowiek, każdego dnia, poprzez swoje czyny dokonuje wyboru między niebem a piekłem.
Może się to wydawać banalne lub oczywiste ale chodzenie na Mszę Świętą to wybór a nie obowiązek, który powinniśmy rozważyć, jeśli chcemy na nowo odkryć wiarę. Msza święta ogólnie, a Eucharystia w szczególności, stanowi najwyższy moment spotkania z Bogiem, do którego może dążyć chrześcijanin. Jest to moment odnowy duchowej, tak jakbyśmy na Mszy św. ładowali swoje akumulatory! Jest ona ważna także ze względu na fakt, iż umożliwia dzielenie się przeżywaniem z innymi wiernymi, czego brakuje w chwilach samotnej modlitwy. Ważne jest, by do Mszy św. przystępować wtedy, gdy czuje się taką potrzebę, nie traktując jej jako obowiązku czy przymusu, ale jako cenną i niezastąpioną chwilę świętowania i radości.
Indeks1 Kadzidło: właściwości i korzyści2 Czym jest mirra3 Symboliczne znaczenie złota Trzej Królowie, fascynujące i sugestywne postacie w tradycji Bożego Narodzenia, przynieśli Dzieciątku Jezus dary w postaci złota, kadzidła i mirry. Ciekawi nas co kryje się za wyborem tych szczególnych darów? Trzej Królowie i ich…
Indeks1 Kim był święty Sylwester2 Geneza święta3 Tradycje nocy sylwestrowej W ostatni dzień roku wspominamy św. Sylwestra, jedną z najwybitniejszych postaci wczesnego chrześcijaństwa. Z tą wyjątkową datą wiąże się również wiele popularnych tradycji. Przyjrzyjmy im się wspólnie. Zazwyczaj gdy mówimy o dniu Sylwestra, bardzo rzadko…
Nie jest tak łatwo wybrać postacie do ruchomej szopki. Oprócz postaci kanonicznych, których nie może zabraknąć, i jest to przede wszystkim Święta Rodzina ale także pasterze, wół i osioł, Trzech Króli i wszystkie te postacie, które posiadają symboliczne znaczenie w tradycyjnej szopce, ci, którzy kochają szopkę bożonarodzeniową, każdego roku chcieliby uzupełnić ją nowymi postaciami, które dodadzą świeżości i będą nową inspiracją i personalizacją tradycyjnej szopki.
Ale do jakiego stopnia możemy się posunąć, aby ożywić naszą szopkę?
Obszernie rozmawialiśmy o starożytnej sztuce szopki neapolitańskiej, która jest co roku odnawiana w alejkach malowniczej dzielnicy San Gregorio Armeno, w której od wieków mieściły się warsztaty mistrzów rzemiosła poświęcone tworzeniu figurek do scen szopki. Niegdyś tam, gdzie obecnie stoi kościół pod wezwaniem św. Grzegorza z Armenii, znajdowała się świątynia Ceres, bogini płodności i zbiorów, której ofiarowywano figurki z terakoty, realizowane w rzemieślniczych zakładach obecnych na ulicy. Niewykluczone, że zakłady te po wybudowaniu kościoła i rosnącej popularności kultu Świętego Grzegorza i Świętej Patrycji, przekształciły swoją działalność i zaczęły produkować figurki do szopki. Fascynujące jest to, że tym dwóm świętym również noszono w ofierze statuetki z terakoty jako znak oddania i wdzięczności za otrzymane łaski.
Święty Grzegorz Oświeciciel
Święty Grzegorz Ormiański, zwany również Oświecicielem. Apostoł Armenii, czczony przez Kościół koptyjski i prawosławny…
Wiemy na pewno, że to tutaj w latach 1600-1700 tradycja szopek neapolitańskich przeżywała imponujący rozwój i została skodyfikowana według zasad, które znamy do dziś. Zasady, które tak naprawdę nie są zasadami, ponieważ jednym z najbardziej fascynujących aspektów tej tradycji szopek jest jej przewrotność, zaskakująca teatralność, przeplatanie sacrum i profanum, interesujące wprowadzanie postaci związanych z popularną tradycją, takich jak handlarze, żebracy, a także stragany, sklepy, tawerny, i inne aspekty tętniących życiem ulic Neapolu. Tendencja do zapełniania szopki neapolitańskiej groteskowymi postaciami a także cierpiącymi na deformacje mężczyzn i kobiet, obciążonych biedą, z jednej strony była podyktowana miłością do tego lokalnej kultury i ludności, z drugiej pragnieniem pokazania skromnych, nieszczęśliwych i cierpiących ludzi, a przez to bliższych Jezusowi.
Ten trend nadawania folklorystycznego detalu do dziś nie opuścił zaułków ulic San Gregorio Armeno. Oprócz przekazanych technik i sekretów produkcji swoich przodków, neapolitańscy mistrzowie zachowali ich przewrotnego ducha w niezmiennym stanie, zapełniając swoje szopki nie tylko niezliczonymi tradycyjnymi postaciami, z których każda ma swój fascynujący i sugestywny ładunek symboliczny, ale dodając co roku nowe postacie inspirowane światem polityki, rozrywki, bieżących wydarzeń, sportu. Tak więc obok poruszających się postaci pasterzy nie będzie niczym niezwykłym znalezienie na straganach ulic San Gregorio Armeno figurek piłkarzy docenianych przez fanów, prezenterki i tancerki, a nawet postacie ze znanych seriali telewizyjnych.
To pomieszanie daje nam do zrozumienia w jaki sposób szopka neapolitańska jest w stanie zestawić tradycyjne i nowoczesne, a nawet dziwne postacie. Właśnie z tego powodu chcielibyśmy w tym artykule zaproponować Wam pięć zabawnych postaci do szopki. Są to postacie do ruchomych szopek,wykonane ręcznie z terakoty przez mistrzów neapolitańskich Na wykonane figurki zostają nałożone tkaniny uformowane na kształt szat. Rzemieślniczne wykonanie każdego szczegółu sprawia, że każda figurka różni się od innych egzemplarzy, jest niepowtarzalna i nadaje oryginalnego klimatu scenografii w której została umieszczona.
Przyjżyjmy im się bliżej
Miłośnicy samodzielnego przygotowania szopki, poznajcie świat papieru skały! Który wybierzesz: papier skała tradycyjny czy do modelowania? Zbliża się Boże Narodzenie i podczas gdy większość skupia się na błyszczących dekoracjach, niektórzy zaopatrują się w kamyczki, gałązki i mech do tegorocznej szopki. Dla wszystkich miłośników majsterkowania przy…
Efekty wodne, takie jak fontanny, rzeki lub wodospady, sprawiają, że szopka samodzielnie wykonana jest wyjątkowa. Ale co zrobić, gdy pompa wodna przestanie działać? Istnieją dwa sposoby: oczyść pompę z kamienia i zanieczyszczeń lub wymień pompę. Dla miłośników Bożego Narodzenia nigdy nie jest za wcześnie, aby…
Indeks
Wielu prawdopodobnie myśli, że umieszczenie światełek i bombek na sztucznym drzewku nie jest takie trudne. Ale czy jest to prawdą?
Poprowadzimy Cię krok po kroku, od wyboru choinki, po dobór odpowiednich świateł i dekoracji, podpowiadając najlepsze rozwiązania, aby uzyskać efekt godny najlepszych magazynów z urządzaniem wnętrz.
Małe, duże, wysokie, niskie, wąskie, szerokie, pokryte śniegiem lub nie, asortyment choinek jest ogromny, a możliwość wyboru spośród tak wielu propozycji może być skomplikowana.
Jeśli masz duży dom i dużo miejsca, radzimy zaopatrzyć się w wysokie drzewo o dość szerokiej podstawie, której gałązki dotykają podłogi, tak aby nie było widać stojaka. Jest to zdecydowanie najbardziej malowniczy rodzaj drzewa.
Jeżeli jednak nie masz wiele przestrzeni, spróbuj wykorzystać wysokość i w tym wypadku możesz postawić na smukłe choinki,które nie są masywne ale również bardzo efektowne.
Oczywiście wymiar pomieszczenia ma fundamentalne znaczenie. Zasada wymaga, aby czubek choinki sięgał maksymalnie 50 cm od sufitu a nie wyżej.
Inną rzeczą, którą należy wziąć pod uwagę jest liczba gałęzi z których składa się drzewko. Wydaje się to banalne ale im więcej gałęzi, tym piękniejsza będzie choinka. Krótkie igły i dużo gałązek na końcach to dodatkowe akcenty, które sprawią, że Twoje drzewo będzie wyglądało na grubsze.
Stojak choinki jest najbardziej „nieestetyczną” częścią, która czasami może zaburzyć piękno magicznej atmosfery, którą starają się stworzyć światełka i blask ozdób. Należałoby go przykryć stosując niewielkie sztuczki.
Jeśli szukasz czegoś gotowego do użycia, warto zaopatrzyć się w specjalne przykrycia na stojak choinkowy, które idealnie komponują się z kolorem choinki lub posiadają rysunki reniferów i bałwanów zgodne ze świąteczną tematyką, które napewno uszczęśliwią dzieci.
Czy wydaje ci się to trywialne? Wolisz bardziej kreatywne rozwiązania? Twoim jedynym ograniczeniem jest Twoja wyobraźnia. Atrapy prezentów, wiklinowe kosze czy kawałki drewna można umieścić w dolnej części choinki aby uzyskać nowoczesny i przyjemny efekt.
Możesz również połączyć nowoczesność i tradycję, ustawiając u podstawy choinki szopkę. Pozwoli Ci to połączyć dwa najważniejsze symbole Bożego Narodzenia, nadając każdemu z nich znaczenia na jakie zasługuje.
Umieszczanie światełek na choince to chyba najbardziej skomplikowana i zarazem najbardziej niedoceniana rzecz.
Zobaczmy więc razem, jakie są podstawowe kroki:
Doszliśmy do ostatniego etapu dekoracji choinki, najbardziej wyczekiwanego przez dzieci: momentu w którym ozdoby zawieszone są na gałązkach i choinka w końcu zaczyna nabierać pięknego wyglądu.
Po wybraniu odpowiedniego typu choinki, przykryciu stojaka i umieszczeniu światełek, wystarczy powiesić dekoracje. Ale jakie? ile? i gdzie? Trudno udzielić odpowiedzi, która byłaby odpowiednia dla każdego. Wiele zależy od stylu w jakim chcesz udekorować Twoje drzewko, jego wielkości i wielu innych czynników.
Możemy jednak podać trzy proste wskazówki, jak uniknąć popełniania błędów:
Indeks1 Czym są pompy do szopki?2 Dlaczego woda jest tak ważna w szopce?3 Jak wybrać pompę do szopki?4 Konserwacja pompy wodnej Pompy do szopki, niezbędne akcesoria do stworzenia ciekawych efektów poruszającej się wody w naszej szopce. Dowiedzmy się, jak wybrać tą najbardziej odpowiednią dla naszych…
Jednostka sterująca do szopki może sprawić, że święta będą naprawdę wyjątkowe. Oto jak dzięki odpowiednim urządzeniom uczynić szopkę wyjątkową i oryginalną. W okresie Bożego Narodzenia, w domu chrześcijańskiej rodziny, nie może zabraknąć szopki. Nie musi ona być duża, z mnóstwem postaci i scenografii, wystarczy nawet…
Omawialiśmy już w wielu artykułach, że święta poświęcone świętym lub Maryi Dziewicy mają swoje korzenie w starszych obchodach, poprzedzających pojawienie się chrześcijaństwa, lub w pogańskich świętach związanych z cyklem pór roku. Najprawdopodobniej Dzień Świętego Marcina również wywodzi się z przekształcenia pogańskiego święta związanego ze zbiorami i początkiem zimy obchodzonego w niektórych krajach europejskich. Później wiązano je również ze św. Marcinem z Tours, chrześcijańskim biskupem z IV wieku, który zmarł właśnie w tym dniu. W kontekście tego święta ma miejsce tradycja Lampionów Świętego Marcina, którą omówimy w tym artykule.
Ale kim był święty Marcin?
Był to młodzieniec urodzony w Sabaria Sicca, rzymskiej placówce położonej na terenie dzisiejszych Węgier. Jego ojciec był trybunem wojskowym i kiedy Marcin, nazwany tak na cześć Marsa, Boga Wojny, był zaledwie dzieckiem, przeniósł się wraz z całą rodziną do Pavii. Marcin jako syn weterana również musiał zaciągnąć się do wojska gdy był chłopcem i został wysłany do Galii ze specjalnym korpusem, który miał zapewnić porządek publiczny. Podczas nocnego patrolu natknął się na żebraka. Była to bardzo zimna noc a biedak był półnagi i drżał z zimna. Marcin był szczodrym i dobrodusznym młodzieńcem i widząc tak nieszczęśliwego człowieka chciał mu pomóc ale oddał już cały swój zarobek biednym chłopom. Bez wahania wziął więc swój własny płaszcz, chwycił za miecz i jednym zdecydowanym uderzeniem przeciął szatę na dwie części, ofiarowując ją żebrakowi, aby ten mógł schronić się przed mrozem.
Legenda głosi, że następnej nocy Jezus ukazał się Marcinowi. Miał na sobie połowę jego płaszcza i zwracając się do aniołów powiedział: „Oto Marcin, żołnierz rzymski, który nie jest ochrzczony, on mnie przyodział.” Po przebudzeniu Marcin znalazł cenną pelerynę obok łóżka, całkowicie nienaruszoną.
Objawienie skłoniło młodego człowieka do przyjęcia chrześcijaństwa i poproszenia o chrzest. Mimo to Marcin nadal wypełniał swoje obowiązki jako żołnierz i rozpoczął błyskotliwą karierę wojskową. Dopiero gdy osiągnął wiek czterdziestu lat, opuścił armię i zaczął prowadzić inną wojnę – przeciwko herezji ariańskiej, która była rozpowszechniona na terenach dzisiejszej Francji.
Następnie przez cztery lata żył jako pustelnik na wyspie Gallinara, gdzie został uratowany dzięki boskiej interwencji, gdy będąc na granicy śmierci z powodu zjedzenia ciemiernika, bardzo trującej rośliny, został cudownie ocalony po nocy intensywnej modlitwy. Później wrócił do Poitiers, został mnichem, a następnie biskupem. Piastując ten urząd nadal zwalczał herezje i pogaństwo. Lud bardzo go kochał, a nawet przypisywał mu moce taumaturgiczne.
Był założycielem wielu klasztorów i propagował wśród mnichów misję ewangelizacyjną.
Jak wszystkie święta wywodzące się z wcześniejszych kultów, związanych głównie z pracą na roli i zmianą pór roku, obchodzony 11 listopada dzień św. Marcina nabiera różniących się od siebie cech, w zależności od kraju i regionu gdzie jest obchodzone. Dni przed i po tej dacie znane są jako Lato Świętego Marcina i często charakteryzują się piękną pogodą i ciepłem, odciągając na kilka dni pierwsze oznaki zimy. Są to również dni, w których otwiera się beczki z nowym winem i je pierwsze kasztany. W czasach starożytnych był to również czas, kiedy rolnicy musieli płacić podatki swoim panom.
Święto Plonów i pierwszego zlewania nowego wina z beczki, ale w niektórych częściach Europy charakteryzuje się także bardzo urokliwą i malowniczą tradycją: lampionami św. Marcina, czyli procesją z pochodniami św. Marcina. Zwyczaj ten jest rozpowszechniony w niektórych rejonach Niemiec, gdzie nosi nazwę Laternenumzug, a także w Belgii, Holandii i północnej Francji. W nocy 11 listopada dzieci wychodzą na ulice niosąc lampiony. Lampiony te są następnie zapalane i czasami wieszane na drzewach, podczas gdy dzieci śpiewają piosenki i rymowanki poświęcone św. Marcinowi.
Przy okazji omawiania świec liturgicznych przypomnieliśmy, jak ważna dla chrześcijan jest symbolika światła, jak jest ona ściśle związana z samym pojęciem Boga. Światło rozświetla, ogrzewa, ożywia, odżywia i chroni przed ciemnością. W ten sposób lampiony św. Marcina stają się symbolami światła i nadziei, zwłaszcza o tej porze roku, kiedy zima zaczyna się zbliżać, a chłód i ciemność stają się bardziej zaakcentowane. Te małe kolorowe światełka rozświetlające noc, rozjaśniające drogę i rozgrzewające serca, są preludium do rozpoczynającego się wkrótce Adwentu i w pewien sposób są zapowiedzią świątecznego nastróju i głębokiego poczucia ciepła i radości zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia.
Kiedyś dzieci nosiły jako latarnie wydrążone rzepy z zapaloną świecą w środku i przymocowane do kija. Tradycja ta miałaby dać początek dyniom drążonym w Haloween przez amerykańskie dzieci, które były używane do odpędzania złych duchów. I podobnie jak amerykańskie dzieci w Halloween, w niektórych regionach dzieci chodzą od domu do domu z lampionami i domagają się słodyczy i owoców.
Dziś dzieci w Europie używają kolorowych papierowych lampionów, które często same wykonują i które są następnie zapalane wszystkie razem podczas dużego przyjęcia. Zapalanie lampionów przynosi szczęście i należałoby utrzymać je zapalone przez wszystkie noce aż do Bożego Narodzenie aby utrzymać żywy duch ciepłego lata. W dawnych czasach dzieci zapalały lampiony po południu i za ich pomocą odprowadzały leśne zwierzęta do ich nor. Zwyczaj ten jest wciąż praktykowany w niektórych rejonach, gdzie dzieci w towarzystwie rodziców chodzą o zmierzchu na spacery po lesie niosąc ze sobą lampiony.
Posiadanie lampy lub zapalonego lampionu w swoim domu w oczekiwaniu na Boże Narodzenie, może być sugestywnym sposobem symbolizującym obecność światła w domu, zapraszającym i ogrzewającym tych, którzy tam mieszkają. W naszym sklepie znajdą Państwo szeroki wybór lamp i lampionów na płynny wosk i na olej, w różnych rozmiarach, różnych rodzajów i z różnych materiałów. Wiele z naszych lamp i lampionów jest wykonywanych w całości ręcznie. Wpuść światło do swojego domu i pielęgnuj je jak cenny skarb. Przyniesie ono szczęście i da ochronę tym wszystkim, których kochasz.
