Grób św. Piotra w Rzymie zawsze był uważany za jedno z najświętszych miejsc chrześcijaństwa. Poznajmy jego fascynującą historię. Szymon, znany jako Piotr, z woli samego Jezusa był przywódcą dwunastu apostołów, którego wyznaczył na głowę i założyciela Kościoła. Głoszenie Głosił Słowo Boże wędrując przez wiele krajów,…
Olej arganowy: eliksir piękna od niepamiętnych czasów. Odkrywamy jego zaskakujące właściwości Wśród produktów pochodzących z klasztorów, których właściwości nie przestajemy wychwalać, wyróżnia się olej arganowy. Berberyjskie kobiety nazywają go płynnym złotem i używają go od czasów starożytnych do ochrony skóry i włosów przed pustynnym wiatrem.…
Indeks
Bycie przyszłą matką oznacza bycie częścią twórczego działania Boga w szczególny sposób. Ale także konieczność znoszenia zmęczenia i oczekiwania, które towarzyszą ciąży. Jakie są modlitwy dla kobiet w ciąży? Kto jest patronką kobiet w ciąży? A dla wszystkich innych: jaki prezent podarować świeżo upieczonej matce? Oto kilka odpowiedzi w tym artykule.
Panie Jezu,
proszę Cię z miłością, za to powierzone mi życie, które noszę w łonie.
Z pokorą dziękuję, że wybrałeś mnie jako narzędzie Twojej miłości.
W tym pięknym oczekiwaniu pomóż mi żyć w nieustannym zawierzeniu się Twojej świętej woli. Daj mi serce matki: czyste, mocne i hojne.
Ofiaruję Ci wszystkie obawy o przyszłość: lęki, niepewności, oczekiwania względem dziecka, którego jeszcze nie znam.
Spraw aby narodziło się zdrowe, oddal od niego wszelkie zło fizyczne i niebezpieczeństwa duszy.
Proszę, obdarz pełnią życia wiecznego dzieci, którym nie pozwolono się narodzić, otaczaj opieką rodziny, by mocą Twej łaski skutecznie oparły się zasadzkom złego ducha, z miłością przyjmując każde życie i chroniąc je od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci.
Ty, Maryjo, która poznałaś niezliczone radości świętego macierzyństwa,
daj mi serce zdolne do przekazania wiary żywej i gorącej.
Uświęć moje oczekiwanie, błogosław moją cichą nadzieje, spraw by owoc mojego łona wzrastał w łasce i świętości.
Amen
Od Ewy do Maryi: postać Matki w Biblii
Matka, filar każdej rodziny, bijące serce domu i źródło życia dla bliskich, którzy się wokół niej znajdują…
Istnieje również modlitwa skierowana do świętej Rity, która była żoną i matką, zanim straciła męża i dzieci i została zakonnicą. Oto ona:
O św. Rito, chwalebna moja opiekunko, która zostałaś dana swojej mamie w późnym wieku i która nosiłaś symbolicznie imię kwiatu, spójrz na twoją pokorną czcicielkę, która niedługo stanie się matką. Ty, która w tej samej sytuacji otrzymałaś dwukrotnie godność rodzicielską i prosiłaś, aby Bóg błogosławił owoc Twojego łona i sprawiał, aby synowie twoi wzrastali w bojaźni Bożej, uproś dla mnie u Pana łaskę oglądania moich dzieci i uznania ich jako daru niebios.
Już teraz ofiaruję moje potomstwo Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanej Matce Bożej i oddaję je pod twoją przemożną opiekę.
Św. Rito, wstawiaj się za mną u Pana, abym wypełniła w macierzyństwie Jego wolę. Amen.
Święta Monika: patronka matek i przykład dla kobiet
Święta Monika z Hippony (Tagasty) była kobietą o niezwykłej sile ducha i niezachwianej wierze…
Kto jest więc patronką kobiet oczekujących na rozwiązanie? W rzeczywistości jest ich wiele! Istnieje kilka kobiecych postaci, które za życia były świętymi matkami lub pomogły innym kobietom stać się nimi. Jedną z nich jest św. Małgorzata z Kortony: opowiedzieliśmy jej fascynującą historię w jednym z artykułów na naszym blogu. Inną wspaniałą kobietą, która jest wzywana jako opiekunka rodzących kobiet, jest św. Anna, matka Maryi. Ale bez wątpienia Matką Matek jest Ona: Maryja z Nazaretu, matka Jezusa Chrystusa, Matka Boża i Królowa Rodziny.
Co podarować przyszłej matce? Oto kilka pomysłów na prezenty, aby okazać sympatię i radość ciężarnym przyjaciółkom lub krewnym.
Biżuterią o szczególnym znaczeniu jest naszyjnik w kształcie anioła. Cechą charakterystyczną tego wisiorka jest jego kulisty kształt i dzwoneczek we wnętrzu. Przy poruszaniu się, naszyjnik z aniołem emituje delikatny i przyjemny dźwięk, zwany anielskim wezwaniem. Biżuteria ta wyraża życzenie, aby anioły, przyciągnięte tym dźwiękiem, czuwały nad dzieckiem i chroniły je.
Przygotowania do przyjścia na świat nowego dziecka to podróż pełna emocji. Pozytywka do powieszenia nad kołyską może być miłym sposobem na uczestniczenie w tym procesie. Różowa dla dziewczynek i niebieska dla chłopców: dzieci będą zasypiać przy dżwiękach słodkiej kołysanki i obrazu Jezusa, Matki Boskiej, anioła lub świętego.
Dla upiększenia i wzbogacenia pokoju dziecinnego o symbol wiary, dlaczego by nie podarować obrazka z aniołami stróżami? Życzymy sobie, aby dziecko zawsze było pod ochroną aniołów.
Pięknym pomysłem jest życzenie matce, aby kochała swoje dziecko tak, jak Maryja kochała Jezusa. Można to wyrazić za pomocą obrazu Maryi z Dzieciątkiem Jezus, którzy są najszlachetniejszymi przykładami Matki i Syna.
Ciąża to piękny czas, ale niesie ze sobą również pewne trudy! Przyszła mama doceni uwagę kogoś, kto postara się przynieść jej ulgę w najbardziej męczących chwilach. Świetnym pomysłem mogą być naturalne produkty, takie jak sole balsamiczne do relaksującej kąpieli stóp.
Oczywiście wszystkie te prezenty sprawdzą się, jeśli towarzyszyć im będą dwa podstawowe elementy: czułość i pełna miłości życzliwość!
Indeks1 Gdzie się znajduje obraz Ostatnia Wieczerza2 Apostołowie podczas Ostatniej Wieczerzy3 Umywanie nóg Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci w Santa Maria delle Grazie to jedno z najsłynniejszych dzieł sztuki na świecie, bogate w znaczenie religijne i artystyczne. Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci jest jednym z…
Pieta Michała Anioła Buonarrotiego to jedno z najsłynniejszych dzieł sztuki wszech czasów i jedno z arcydzieł włoskiego renesansu. Odkryjmy tajemnice tej wspaniałej rzeźby. Trudno wyobrazić sobie dzieło sztuki, które jest tak dobrze znane jak Pieta Michała Anioła Buonarrotiego. Należy ona do tych arcydzieł, które na…
Święty Józef, domniemany ojciec Jezusa, jest jednym z najbardziej ukochanych świętych czczonych przez Kościół katolicki i prawosławny. Jednak nie każdy wie, że istnieje Różaniec św. Józefa, najnowsza z pobożnych praktyk poświęconych temu wyjątkowemu świętemu.
W rzeczywistości już w 1536 roku pojawiła się praktyka zwana Praktyką Siedmiu Boleści i Radości Świętego Józefa, której podobno sam święty nauczył dwóch rybaków, których cudownie uratował z katastrofy statku.
Następnie opublikowano i rozpowszechniono wiele innych modlitw poświęconych świętemu, takich jak Litania do św. Józefa, Sznur św. Józefa, a w nowszych czasach, w XIX wieku, Koronka do św. Józefa i Szkaplerz św. Józefa.
Pius IX i Pius XI poświęcili miesiąc marzec św. Józefowi, którego święto obchodzone jest 19 marca. Ale w rzeczywistości wszystkie pierwsze środy każdego miesiąca są mu poświęcone i powinny być honorowane specjalnymi modlitwami, które gwarantują łaski i ochronę.
Święty Płaszcz Świętego Józefa jest również specjalną formą nabożeństwa złożoną z modlitw, które powinny być odmawiane przez trzydzieści kolejnych dni, tak jak trzydzieści lat spędził Jezus ze Świętym Józefem, aby oddać mu cześć i umieścić nas pod płaszczem jego ochrony.
Ale co wiemy o świętym Józefie?
Tak naprawdę niewiele. Pismo Święte niewiele o nim mówi, o jego życiu przed spotkaniem z Maryją, a nawet w Ewangeliach pojawia się tylko jako postać marginalna. W rzeczywistości jednak jego rola w nadejściu Jezusa miała fundamentalne znaczenie.
Bez jego wsparcia, bez jego ochrony, Dziewica Maryja byłaby sama w obliczu ciężaru, który Bóg jej powierzył. To właśnie w pokorze i skromności, w całkowitym zaufaniu, z jakim przyjął Bożą wolę, tkwi wielka siła św. Józefa.
Powierzył się woli Bożej bez pytania, nie oczekując niczego w zamian. Przyjął niełatwą rolę, która została mu wyznaczona i wypełnił ją z poddaniem, ale także ze wzruszającą godnością, zwłaszcza jeśli wyobrazimy go sobie jako cieślę w podeszłym wieku, pozbawionego wykształcenia, przyzwyczajonego bardziej do ciężkiej pracy niż do religijnych rozpraw.
Ze względu na jego skromne dziedzictwo, św. Józef jest wspominany jako Robotnik i jest patronem robotników, podobnie jak wielu różnych kategorii rzemieślników i robotników, a także ojców rodzin.
Ale skąd wzięła się tradycja odmawiania różańca św. Józefa?
W latach 1994-1998 w małych miasteczkach Itapiranga i Manaus, w centralnym regionie Brazylii, miała miejsce seria objawień. Glauber de Souza Coutinho, młody student nauk telekomunikacyjnych i jego matka Maria do Carmo byli kilkakrotnie nawiedzani przez Świętą Rodzinę z Nazaretu, a mianowicie przez Maryję, Dzieciątko Jezus i św. Józefa, a także przez Archaniołów Michała i Rafała.
Nie rozwodząc się zbytnio nad tymi zaskakującymi objawieniami, aspektem, który chcielibyśmy w nich podkreślić, jest właśnie obecność świętego Józefa, który jest wyjątkowy dla tego rodzaju wydarzeń. Wizjoner opowiadał, że rzeczywiście widział Świętego, który trzymał Dzieciątko Jezus na ręku, i promieniowało od niego wielkie i intensywne światło. Objawienie to zinterpretowano jako zaproszenie do czczenia Najświętszych Serc Świętej Rodziny, a w szczególności Przeczystego Serca Józefa, na co mają wskazywać również późniejsze objawienia Jezusa i Maryi Dziewicy.
W innych objawieniach członkowie Świętej Rodziny na przemian mówili o czczeniu św. Józefa, a także o modlitwie, którą należy odmawiać, czyli o specjalnym różańcu zdolnym przynieść wielkie łaski i cenne wstawiennictwo tym, którzy odmawiają go ze skruszonym sercem.
Sam św. Józef powiedział do Edsona Glaubera: „Powiedz swoim braciom, aby odmawiali różaniec moich siedmiu boleści i radości, ponieważ pragnę być ich orędownikiem w ich największych trudnościach. Gdybyście wiedzieli, iloma łaskami Bóg pozwala mi was obdarzyć, nie zamknęlibyście swoich serc i nigdy nie przestalibyście odmawiać tego bardzo potężnego różańca”.
Jezus Chrystus później dodał: „Różaniec siedmiu boleści i radości św. Józefa powinien być odmawiany z modlitwą Ave Józef, abyście mógli odnieść korzyści z jego wstawiennictwa, wzywając jego najświętsze i potężne imię, które sprawia, że całe piekło drży i wypędza demony”.
W objawieniu w 1997 r. Matka Boża mówiła konkretnie o nabożeństwie do Najświętszego Serca św. Józefa, podkreślając, jak ważny jest kult mu poświęcony, który należy praktykować w pierwsze środy miesiąca. Do dziś młodzi ludzie ze Stowarzyszenia Królowej Różańca i Pokoju w Itapiranga spotykają się w każdą pierwszą środę miesiąca, aby odmawiać różaniec do św. Józefa.
Październik, jak wiemy, jest miesiącem poświęconym różańcowi, a wśród różnych dostępnych w internecie różańców, które mogą towarzyszyć prywatnej modlitwie, znajdziesz także różaniec św. Józefa, znany również jako Różaniec siedmiu boleści i radości św. Józefa.
W rzeczywistości składa się on z siedmiu tajemnic, które odpowiadają siedmiu boleściom i siedmiu radościom, których doświadczył św. Józef w swoim życiu, w tym na przykład narodziny Jezusa, proroctwo Symeona, ucieczka do Egiptu i wiele innych. Różaniec św. Józefa może być również odmawiany w marcu, miesiącu poświęconym Świętemu, i również w każdą pierwszą środę miesiąca, jak odbywa się to w mieście Itapiranga.
Modlitwa:
Duchu Święty, Boże, ofiaruję Ci ten Różaniec na cześć i chwałę Twoją, jako podziękowanie za wszystkie dary i łaski, przez przyczynę Świętego Józefa, naszego Patrona i Opiekuna otrzymane.
Proszę w tym Różańcu o pomoc w rozwiązaniu wszystkich ludzkich problemów o ile jest to zgodne z wolą Twoją i zbawieniem mej duszy. Amen.
Po każdej boleści odmawiamy: Ojcze nasz…, 7 razy Zdrowaś Maryjo… i Chwała Ojcu…
Święty Józefie, wzorze posłuszeństwa w wypełnianiu nakazów Boga, wesprzyj Swym wstawiennictwem nasze modlitwy o poznanie woli Boga i o zdolność jej wypełniania. Pragniemy najpierw odczytać ją wiernie z Ewangelii, w natchnieniach Ducha Świętego i tak współpracować z Chrystusem w dziele zbawienia świata. Pragniemy również w posłuszeństwie doświadczać wolności dzieci Bożych. Amen.
(na podst. P. M. Solimeo „Pójdźcie do Józefa!”)
Indeks1 Wielkanoc żydowska2 Jak obliczana jest data żydowskiej Wielkanocy3 Wielkanoc chrześcijańska4 Jak obliczana jest Wielkanoc chrześcijańska5 Wielkanoc prawosławna Data Wielkanocy zmienia się kążdego roku ale pozostaje ona najważniejszym świętem: w tym artykule dowiesz się, jak oblicza się datę Wielkanocy w świecie żydowskim i chrześcijańskim Najważniejsze…
Indeks1 Początki upominków2 Rodzaje upominków3 Upominki ze Świętą Rodziną4 Kiedy obdarowywać pamiątkami Świętej Rodziny Pamiątka ze Świętą Rodziną: mały przedmiot o wielkiej wartości symbolicznej, który można ofiarować przyjaciołom i krewnym, aby upamiętnić ważne chwile. W jednym z poprzednich artykułów wspominaliśmy już o znaczeniu upominków, małych…
Indeks
Bazylika Grobu Świętego to znacznie więcej niż święte miejsce, które codziennie odwiedzają pielgrzymi i wierni z całego świata. Dla chrześcijan jest to samo serce świętego świata, miejsce, w którym zmarł i został pochowany Jezus. Już samo to wystarczy, abyśmy zrozumieli jak głęboką wartość symboliczną i jak szczególne znaczenie posiada to miejsce.
Świadomość dramatycznych i cudownych wydarzeń, jakie się odegrały w tym miejscu nie wystarczy aby uczynić je wyjątkowymi. Pomyślmy również o tym jak wielu ludzi przez wieki i tysiąclecia jeździło tam niosąc swoją wiarę, oczekiwania, obciążeni grzechami i nadzieją, że będą w stanie doznać ulgi, dostrzec duchową moc, która tutaj emanuje.
Dziś, tak jak wtedy, wierni dotykają Kamienia Namaszczenia, na którym złożono ciało Chrystusa zaraz po zdjęciu z krzyża, lub zatrzymują się w Kaplicy Kalwarii, miejscu ukrzyżowania Jezusa. W tych wymownych miejscach wiary odbywa się Droga Krzyżowa, która każdego dnia angażuje wiernych, którzy chcą odbyć duchową i świętą podróż do bazyliki. Procesja ta odbywa się od czasów starożytnych, pomimo niektórych zmian jakie zostały do niej wprowadzone. To nieuniknione, że każdy, kto przybywa do miejsca takiego jak to, pragnie zobaczyć i prześledzić miejsca męki i śmierci Jezusa aby jak najbardziej móc przybliżyć sobie jego przykład, jego ludzkie doświadczenie i poczuć go bliżej.
Ale gdzie znajduje się Bazylika Grobu Świętego?
W Ewangeliach i świętych tekstach jest powiedziane, że Kalwaria, góra, na której ukrzyżowano Jezusa, znajdowała się poza murami Jerozolimy, w miejscu, w którym niegdyś znajdował się kamieniołom, a w którym później odbywały się wyroki śmierci i pochówki zmarłych. Prawo żydowskie zabraniało dokonywania tych czynności wewnątrz murów miasta. Kalwaria, czyli Golgota, której nazwa oznacza „miejsce Czaszki”, była prawdopodobnie najwyższym punktem tej okolicy, i gdy straciła swoją użyteczność jako kamieniołom, była wykorzystywana jako ogrody, do uprawy warzyw i jako grobowce. Nazwa „miejsce Czaszki” miałaby pochodzić z wierzenia, że w tym miejscu znajduje się grób Adama ale bardziej prawdopodobny jest fakt, że swoją nazwę zawdzięcza temu, że nietrudno było natknąć się na czaszki ludzi skazanych tutaj na śmierć i nie pochowanych, albo dlatego, że miejsca używane do ukrzyżowania były ozdobione malowanymi czaszkami, znajdującymi się pod krzyżami.
Teren ten w późniejszym czasie, prawdopodobnie około 41-44 roku n.e., został otoczony nowymi murami zbudowanymi przez Heroda Agryppę.
Już bezpośrednio po śmierci Jezusa, miejsce jego męki i pochówku stało się dla pierwszych wiernych celem pielgrzymki. Ale Jerozolima była w tym czasie kolonią rzymską. Między 132 a 135 n.e. wybuchł gwałtowny bunt, który przeszedł do historii jako bunt Bar Kokhba nazwany tak na cześć Szymona Bar Kokheby, rzekomego mesjasza, który mu przewodził. Żydzi zbuntowali się przeciwko zakazowi praktykowania obrzezania wprowadzonego przez cesarza Hadriana i przeciwko jego planowi zburzenia starej Jerozolimy na miejscu której miało być zbudowane nowe miasto poświęcone kultowi Jowisza. I tak się właśnie stało a na ruinach Jerozolimy cesarz kazał zbudować Aelia Capitolina. Wszystkie miejsca, które były święte dla Żydów w obrębie murów miejskich, zostały zamienione na miejsca kultu pogańskich bogów a kolejna świątynia poświęcona Wenus została postawiona na dawnym miejscu pochówku odwiedzanym przez chrześcijan. Było to miejsce, w którym znajdował się grób Jezusa Chrystusa.
Cesarz Konstantyn był pomysłodawcą pierwszej bazyliki Grobu Świętego około 326 roku n.e. Z jego rozkazu biskup Jerozolimy Makary rozpoczął burzenie starożytnych pogańskich świątyń, a dokonując wykopów w pobliżu Golgoty, światłu dziennemu ukazały się resztki grobu Chrystusa. Mówi się, że matka cesarza, Elena, odegrała bardzo ważną rolę w wykopaliskach świętego miejsca, gdzie sama znalazła Prawdziwy Krzyż. Z rozkazu Konstantyna w tych miejscach wzniesiono pierwszą Bazylikę Grobu Świętego, którą zainaugurowano we wrześniu 335 r. n.e.
Bazylika Konstantyńska składała się z trzech głównych budynków: rzeczywistej bazyliki lub martyrium, imponującej konstrukcji składającej się z pięciu naw podzielonych kolumnami i filarami; triportico, duże atrium zamknięte kolumnadą, która otaczała skałę Kalwarii; Anástasis, kościół Zmartwychwstania, okrągłe mauzoleum zwieńczone kopułą z otwartym okulusem wzniesionym specjalnie w celu ochrony szczątków jaskini zidentyfikowanej jako miejsce pochówku Jezusa, które zostało włączone do edykułu lub kouvulkionu ( z greckiego sanktuarium). Wokół znajdowały się mniejsze budynki przeznaczone na mieszkania księży.
W 614 r. n.e. Persowie pod wodzą Khosrau II zajęli Jerozolimę. Najeźdźcy przez trzy dni niszczyli i plądrowali miasto i skradli nawet Krzyż Prawdziwy. Bazylika Konstantyńska została podpalona i wielu wiernych, którzy szukali tam schronienia, zginęło. Dopiero w 630 roku dzięki bizantyjskiemu cesarzowi Herakliuszowi, który wyzwolił miasto, oraz dzięki funduszom zebranym przez opata Świętego Teodora, odbudowano Bazylikę Grobu Świętego, a Krzyż Święty odzyskano i sprowadzono do Konstantynopola.
Kiedy w 638 r. miasto ponownie wpadło w ręce wroga, któremu przewodniczył kalif Omar, zostało ono poszanowane jako święte miejsce a kalif wydał dekret zabraniający muzułmanom modlenia się w murach martyrium. Omar pozwolił by pielgrzymki do Bazyliki Grobu Świętego dalej się odbywały a miejsce to wzbogaciło się o nowe budowle i cenne relikwie, takie jak kielich ostatniej wieczerzy, gąbka, którą wypełnioną octem podawano Jezusowi, i włócznia, którą Longinus przebił Jezusowi bok.
Między 746 r. n.e. a pozątkiem IX wieku bazylika została uszkodzona przez gwałtowne trzęsienia ziemi.
W październiku 1009 r. n.e. kościół został prawie całkowicie zniszczony na rozkaz fanatycznego kalifa Ai-Haklm bi-Amr Allaha, który postanowił zniszczyć wszystkie kościoły w Palestynie, Egipcie i Syrii. Zrównał z ziemią to, co pozostało z martyrium, a także edykuł, w którym znajdował się Grobowiec. Tylko część Anastasis wytrzymała niszczycielską furię ludzi kalifa, jednak wszystko to co było wartościowe zostało skradzione.
Cesarz bizantyjski zlecił przebudowę kompleksu architektonicznego w 1048 roku, ale niestety Bazylika Konstantyńska została na zawsze utracona.
Podczas Pierwszej Krucjaty Jerozolimę odbili żołnierze pod dowództwem Godfreya z Bouillon, który przyjmując pseudonim „Advocatus”, Obrońca Grobu Świętego, objął funkcję regenta miast. Z jego woli Sanktuarium Grobu Pańskiego zostało przebudowane w stylu romańskim na planie koła, z dodaniem dzwonnicy i Chóru Dominorum. W tych latach Bazylika przybrała bardziej niż kiedykolwiek wygląd miejsca przeznaczonego do gromadzenia, przechowywania i uwielbienia wszystkich przedmiotów i pamiątek upamiętniających śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa.
Jerozolima została następnie odbita przez muzułmanów pod wodzą Saladyna (1187), a Grobowiec Święty został ponownie zamknięty i zabroniono oddawania w nim czci. W 1244 r. inwazja na imperium Corasmio spowodowała nowe grabieże i zniszczenia.
Saladyn, aby zawrzeć pokój z papieżem Innocentym IV, postanowił naprawić szkody poniesione przez bazylikę, a następnie powierzyć opiekę nad nią dwóm muzułmańskim rodzinom palestyńskim, Nusayba i Ghudayya, aby umożliwiły odwiedzanie jej pielgrzymom. Pielgrzymi musieli uiszczać opłatę, która dawała im dostęp do bazyliki i do uczestnictwa w ceremonii. Do dziś Nusayba i Ghudayya przechowują klucz do drzwi wejściowych do kościoła Grobu Świętego.
Symbole templariuszy: historia i znaczenie tych starożytnych symboli
Zakon templariuszy już nie istnieje, ale pozostaje obecny w historii dzięki związanymi z nim ezoterycznymi symbolami templariuszy…
W następnych latach władcy zachodni podpisując umowy i negocjacje starali się zapewnić bezpieczeństwo i dostęp pielgrzymom, którzy udawali się do Grobu Świętego. W 1342 r. papież Klemens VI zgodził się na powierzenie pieczy nad Grobem Świętym zakonowi franciszkańskiemu, który od tamtej pory zajmuje się kaplicą Najświętszego Sakramentu zwaną też kaplicą Ukazania się Chrystusa swej Matce.
Kapłani różnych wyznań wiary zaczęli pokojowo koegzystować w murach Sanktuarium.
Wkrótce jednak powróciły konflikty dotyczące tego, kto ma prawo do opiekowania się Grobem Świętym. W dekrecie podpisanym w dniu 8 lutego 1852 roku, zwanym Statu Quo określono własność i prawa dostępu wspólnot chrześcijańskich do trzech sanktuariów Ziemi Świętej: Grobu Świętego w Jerozolimie; Grobu Maryi w Jerozolimie; Bazyliki Narodzenia Pańskiego w Betlejem.
Edykt ten miał położyć kres dyskusji między Greckim Kościołem Prawosławnym a Kościołem Katolickim i szczególnie faworyzował ten pierwszy. Do dziś Patriarcha Greków Prawosławnych posiada w Bazylice katedrę i katolikon, główny kościół oraz ustanawia miejsca adoracji i celebracji dla innych obrządków.
25 lutego 2018 r. drzwi Bazyliki Grobu Świętego zostały ponownie zamknięte jako protest przeciwko władzom Jerozolimy, które chciały zmienić status quo poprzez nałożenie nowych podatków na kościoły. Prośba ta została później wycofana.
Bazylika Grobu Świętego pozostaje dziś niekwestionowanym miejscem, w którym niezliczone style architektoniczne i dekoracyjne mieszają się w często niespójny sposób, aby opowiedzieć historię zawierającą w sobie niezgodę i harmonię, cierpienie i odkupienie, ale przede wszystkim wiary, która przekracza wszelkie ramy czasowe.
Wielki Post, czas pokuty i poświęceń. Dziś przyjrzymy się Kwiatkom Świętego Franciszka, zbiorze epizodów z życia Biedaczyny z Asyżu i rekonstrukcji jego kazań przypominającej bajkę Mówiliśmy o znaczeniu postanowień i poświęceń w okresie Wielkiego Postu, o tym, jak mogą one okazać się cennym narzędziem przygotowującym…
Indeks1 Jak powstają religijne wyrzeczenia?2 Ale czego musimy się wyrzec?3 Przyrzeczenia religije nie dotrzymane Wielki Post, czas pokuty, modlitwy i pobożności. Jakie postanowienia byłyby najodpowiedniejsze na Wielki Post, abyśmy mogli jak najlepiej przygotować się do Wielkanocy? Ze wszystkich okresów roku liturgicznego, Wielki Post, czyli okres…
Indeks
Święto Ofiarowania Pana Jezusa w Świątyni jest ważne od czasu jego ustanowienia w IV wieku naszej ery. W rzeczywistości stanowi ono bardzo ważne skrzyżowanie się historii Jezusa i chrześcijaństwa z kulturą żydowską. Stary Testament ustanowił bardzo surowe zasady i ustalił odpowiednie ceremonie, które musiały mieć miejsce po narodzinach dziecka w rodzinie, zwłaszcza jeśli było to dziecko płci męskiej. Kobieta, która urodziła dziecko, była uważana za nieczystą (Kpł 12) i musiała przejść serię rytuałów oczyszczenia, zanim mogła ponownie dotknąć świętych rzeczy i wejść do świątyni. Co więcej, każde pierworodne dziecko płci męskiej musiała być poświęcone Panu i wykupione poprzez symboliczną ofiarę jako znak wdzięczności za wybawienie narodu żydowskiego z niewoli egipskiej (Wj 13,2 i Wj 13,11-16).
W Ewangelii Łukasza (Łk 2,22-40) czytamy o przedstawieniu Jezusa w świątyni, które miało miejsce czterdzieści dni po Jego narodzinach. Józef i Maria niosą Dzieciątko Jezus do świątyni w Jerozolimie. Tutaj spotykają starego Symeona, któremu przepowiedziano, że nie umrze, zanim nie ujrzy Mesjasza, i który biorąc Jezusa w ramiona błogosławi go tymi słowami: ” Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”.
Później Święta Rodzina spotyka prorokinię Annę, która również rozpoznaje w Jezusie Mesjasza.
Obraz świętej rodziny: piękny symbol w chrześcijańskim domu
Święta Rodzina, idealny wzór do naśladowania dla każdej rodziny, przykład miłości, miłosierdzia, pokory…
To wydarzenie służy potwierdzeniu tego, co zostało przepowiedziane przez Malachiasza, ostatniego proroka Starego Testamentu, według którego rozpoznanie Mesjasza miało nastąpić w Świątyni: ” Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów.„. (Malachiasz 3,1)
Poświęciliśmy już artykuł temu Świętu Matki Boskiej Gromnicznej, które zbiega się ze świętem ofiarowania Jezusa w Świątyni. Jest to święto, które celebruje triumf światła nad ciemnością, ale także symboliczny koniec świąt Bożego Narodzenia i początek podróży ku wielkanocy.
Święto Matki Bożej Gromnicznej: historia i ciekawostki
Święto Matki Bożej Gromnicznej jest świętem, które ma swoje korzenie w obrzędach przedchrześcijańskich związanych ze światłem…
W tym dniu błogosławione są świece i gromnice, symbolizujące Jezusa jako światłość świata, światło oświecające ludzi. Pobłogosławione świece i gromnice są następnie rozdawane wiernym w celu ochrony przed złem i nieszczęściem.
Podobnie jak wiele świąt chrześcijańskich, święto Matki Boskiej Gromnicznej prawdopodobnie ma swoje korzenie w pogaństwie. Rzeczywiście wiele starożytnych cywilizacji obchodziło różnorakie święta, aby uczcić przejście z ciemności do światła, symbolizowane również przez koniec zimy i początek wiosny. W połowie lutego Rzymianie obchodzili Luperkalia, charakteryzujące się zapalaniem wielu lamp i świec, ale także rytuałami oczyszczającymi. Z kolei Celtowie obchodzili 1 lutego święto Imbolc, „Dzień Świętej Brygidy”, w którym świętowano koniec zimy, a w niektórych regionach również początek wiosny.
Święto Matki Boskiej Gromnicznej od dawna było świętem maryjnym. W czasach starożytnych obchodzono je 14 lutego i upamiętniało ono oczyszczenie Maryi po porodzie, dokonane zgodnie ze zwyczajami bliskimi kulturze i religii żydowskiej.
Obecnie uwaga przesunęła się z Matki na Syna i 2 lutego stał się okazją do świętowania Ofiarowania Jezusa w Świątyni. Stało się to po reformie liturgicznej zadekretowanej przez Sobór Watykański II. Jednak tradycja oczyszczania kobiet z tej okazji jest wciąż praktykowana w wielu krajach, zwłaszcza na obszarach wiejskich. Do niedawna w Valnerina, w regionie Marche we Włoszech, każda kobieta, która urodziła dziecko, musiała udać się do kościoła 40 dni po porodzie, aby zostać oczyszczoną przez księdza. Kobieta musiała uklęknąć na progu z zapaloną świecą, ksiądz błogosławił ją, a następnie wchodzili razem do kościoła i idąc w kierunku ołtarza, kobieta trzymała się białej stuły, którą miał na sobie ksiądz.
Na obszarach wiejskich istnieje wiele przysłów i powiedzeń związanych z tym świętem. W przeszłości był to dzień, kiedy to starsi ludzie w wioskach próbowali odgadnąć, jaka będzie pogoda od tego momentu do nadejścia wiosny. Wiele przysłów jest związanych właśnie z tym „meteorologicznym” wymiarem, jak na przykład słynne powiedzenie z Wenecji Euganejskiej mówiące, że jeżeli w dzień Gromnicznej jest słońce to należy się spodziewać, że zima się już skończyła a jeżeli pogoda jest brzydka, na nadejśćie wiosny trzeba będzie jeszcze sporo poczekać. Podobne wersje tego przysłowia istnieją w Lombardii i Trieście.
Jednak w Toskanii i Emilii uważa się, że jest dokładnie odwrotnie: jeśli w dzień Matki Boskiej Gromnicznej pada śnieg lub grad, zima już nie potrwa długo.
