Święci Męczennicy to mężczyźni i kobiety, często bardzo młodzi, którzy poświęcili swoje życie z miłości do Boga i przez to zasłużyli na beatyfikację. Poznajmy ich lepiej.

Umieranie za miłość. Słyszymy o tym często w starych pieśniach, w powieściach, w historiach o nieszczęśliwych miłościach. Oczywiście, kiedy mówimy o świętych męczennikach, którzy cierpieli niewyobrażalne męki i byli zabijani przez tych, którzy nie byli w stanie nagiąć ich woli, ich wiary, to z pewnością nie mówimy tutaj o romantycznym podejściu do miłości. Kochankowie z wielkich historii miłosnych, którzy umierali ze złamanym sercem, cierpieli z powodu niemożności bycia blisko ukochanej osoby lub z powodu nieznośnego bólu po jej stracie. Święci męczennicy natomiast byli torturowani i zabijani za to, że demonstrowali ze zbyt wielką pasją, zbyt wielkim przekonaniem i zbyt wielką miłością swoją wiarę, swoje głębokie oddanie Bogu. 
Możemy więc powiedzieć, że ta forma śmierci za miłości nie wynika z braku, ale z pełni miłości, totalności, fatalnego spełnienia.

Męczeństwo jest swoistym świadectwem miłości do Boga. Nie na darmo słowo męczennik pochodzi od greckiego màrtys – świadek. W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: „Męczeństwo jest najwyższym świadectwem dawanym prawdzie wiary; męczennik jest świadkiem, który idzie aż do śmierci”. Daje świadectwo o Chrystusie, umarłym i zmartwychwstałym, z którym łączy go miłość. Daje świadectwo o prawdzie wiary i doktrynie chrześcijańskiej. Stawia czoła śmierci aktem męstwa. Pozwól mi stać się posiłkiem dla bestii. Tylko w ten sposób będę mógł dojść do Boga” (KKK, nr 2473).

Męczennik jest symbolem i świadectwem zwycięstwa życia nad śmiercią, przeżywając na własnej skórze, na własnym ciele, mękę Jezusa, znosząc niewypowiedziane cierpienia z pełną świadomością, że pociecha z Bożej miłości uczyni wszystkie męki lekkimi. Ze ślepą ufnością i przejmującą miłością Święci Męczennicy powierzyli się w ręce swoich oprawców, w wielu przypadkach posuwając się do przebaczenia im w chwili, gdy zadawali im ostateczne męki. Jakkolwiek dramatyczna może wydawać się śmierć męczennika, nie wolno nam myśleć o niej jako o bolesnej ofierze. Jest radość w chęci poświęcenia się w imię Boga i swojej wiary, jest nieposkromiony, niepowstrzymany impuls, tęsknota za miłością, której żaden człowiek, choćby najokrutniejszy, nie może powstrzymać, żadna męka nie może stłumić. I to właśnie czyni Świętych Męczenników tak wyjątkowymi symbolami religijnego zapału, wewnętrznej świadomości skierowanej wyłącznie na Boga. Są oni przykładami, którymi warto się inspirować gdy stajemy na życiowym zakręcie, aby nie poddać się bólowi i strachowi,

Ale kim są święci męczennicy?

Pierwszymi, których określono mianem Świętych Męczenników byli Apostołowie, świadkowie życia i działalności Jezusa, którzy byli prześladowani i zabijani za niesienie światu Jego Słowa. Później w ten sposób określano wszystkich mężczyzn i kobiety, którzy żyjąc z wiarą i oddaniem, byli prześladowani i zabijani za to, że nie chcieli wyrzec się swojej wiary.

Kościół katolicki uznaje trzy rodzaje męczeństwa chrześcijańskiego, wszystkie zasługujące na raj. Nie jest niezbędna śmierć, aby udowodnić swoją miłość do Boga. Wystarczy z odwagą i oddaniem przeżywać swoją wiarę w Niego, kształtując swoje życie w imię tej wiary.

Oto trzy rozpoznane rodzaje męczeństwa:

• Białe męczeństwo: męczeństwo tych, którzy są prześladowani za wiarę i muszą z odwagą i cierpieniem przeżyć swoje życie w imię Jezusa, niekoniecznie będąc zabitymi;
• Zielone męczeństwo: męczeństwo tych, którzy manifestują swoją miłość do Boga, poddając się postom i niedostatkom, wybierając samotność, pustelnię, izolując się od społeczeństwa by pogrążyć się wyłącznie w wierze;
• Czerwone męczeństwo: męczeństwo prawdziwych świętych męczenników, którzy żyjąc miłością do Boga, z radością zgodzili się na tortury i śmierć za wiarę w Niego, nigdy Go nie zdradzając.

Męczeństwo św. Jana Chrzciciela

29 sierpnia upamiętnia męczeńską śmierć św. Jana Chrzciciela, jednego z najbardziej czczonych świętych na świecie, uważanego za ostatniego proroka Starego Testamentu i pierwszego apostoła Jezusa. Tradycja mówi, że był świętym jeszcze przed urodzeniem, bo kiedy Dziewica Maryja będąc w szóstym miesiącu ciąży, odwiedziła jego matkę aby zapowiedzieć rychłe narodziny Jezusa, Jan Chciciel poruszył się z radości w łonie matki.
Jego własne poczęcie zostało przecież zapowiedziane przez Archanioła Gabriela, który oznajmił jego rodzicom, Elżbiecie i Zachariaszowi, że będzie „pełen Ducha Świętego”, że będzie „wielki w oczach Pana” i będzie Pana poprzednikiem.

Święty Jan, po tym jak poświęcił swoje życie na przygotowanie drogi na przyjście Jezusa, najpierw żyjąc jako pustelnik na pustyni, a następnie głosząc nadejście Mesjasza i chrzcząc mężczyzn i kobiety w Jordanie, zakończył swoje życie przez kaprys młodej dziewczyny. Został uwięziony przez króla Heroda Antypasa ze względu na swoje kazania, które zaszczepiały w ludziach przewrotne idee. Salome, księżniczka Judei i pasierbica króla, zażądała w prezencie jego głowy na srebrnej tacy. W zamian zgodziła się zatańczyć dla przyjemności ojczyma i jego gości na bankiecie.

Kup:

Święty Jan Baptysta

Figura na podstawie wyprodukowana przez włoską odlewnię artystyczną z prawie stuletnią historią działalności.

Święty Szczepan

Szczepan, diakon z Jerozolimy, był pierwszym chrześcijaninem, który poniósł śmierć męczeńską i jest uważany za protomęczennika Kościoła.

Ale co rozumiemy przez słowo protomęczennik?
Tytuł protomęczennika wskazuje na pierwszego członka chrześcijańskiego wyznania wiary lub pierwszego członka chrześcijańskiej wspólnoty, który poniósł męczeństwo w imię swojej wiary. Na
przykład św. Jakub Większy był pierwszym apostołem męczennikiem i dlatego jest uważany za protomęczennika apostołów; św. Tekla, uczennica Piotra, była protomęczennikiem kobiet itd.

Kup:

Święty Jakub Większy Apostoł

Figura malowana ręcznie i wykończona z dbałością o najmniejszy szczegół.

Święty Szczepan pochodził z Grecji i był pierwszym diakonem wspólnoty chrześcijańskiej w Jerozolimie. Jego zadaniem było zajmowanie się potrzebami apostołów, aby mogli oni całkowicie poświęcić się modlitwie i głoszeniu Dobrej Nowiny.
Wspominamy go 26 grudnia, dzień po Bożym Narodzeniu, w dniu, w którym został ukamienowany w 36 roku n.e. Mówi się, że jednym z jego oskarżycieli był Saul, człowiek, który później stał się Pawłem z Tarsu, apostołem pogan, pierwszym wielkim misjonarzem Kościoła chrześcijańskiego.

Święta Agnieszka

21 stycznia obchodzony jest dzień św. Agnieszki, patronki dziewic, dziewcząt i panien w wieku małżeńskim. Agnieszka jest jedną ze świętych, którzy zmarli młodo, jak np. Luigi Gonzaga. Była ona bardzo młodą panną, szlachetnie urodzoną, należącą do gens Clodia, która w wieku dwunastu lat poniosła męczeńską śmierć w czasach panowania Dioklecjana. Jej uroda i niewinność przyciągnęły wzrok syna prefekta Rzymu, ale młoda dziewczyna już wcześniej postanowiła ślubować czystość Jezusowi.

Zalotnik z tego powodu poskarżył się ojcu, który najpierw próbował złamać jej upór, zmuszając ją do zostania westalką, a następnie zamknął ją w domu publicznym, gdzie jednak żaden mężczyzna nie mógł jej zdobyć, gdyż czuwał nad nią anioł. W końcu Agnieszka została zawleczona na plac i rozebrana do naga, ale jej włosy rozrosły się tak bardzo, że całkowicie ją otuliły. Wtedy prefekt kazał ją spalić żywcem, ale płomienie nie chciały jej opanować. Poderżnięto jej gardło ostrym mieczem, podobnie jak barankom, z którymi często jest przedstawiana, i mówi się, że gdy upadła na ziemię, płakali po niej jej właśni oprawcy.

Kup:

Święta Agnieszka

Ta figura Świętej Agnieszki została w całości wykonana we Włoszech w bardzo staranny sposób.

Święty Sebastian

Sebastian, wysoki rangą oficer w armii rzymskiej, był podobno bliskim przyjacielem cesarza Dioklecjana. Być może właśnie z tego powodu, gdy ten ostatni odkrył, że ten młody człowiek wyznający chrześcijańską wiarę, wykorzystuje jego przyjaźń by pomóc skazanym na śmierć współwyznawcom, tak bardzo się rozgniewał. Sebastian nie tylko wykorzystał swoje wpływy i pozycję aby uratować chrześcijan i pochować tych, którzy zostali zabici, ale także szerzył chrześcijaństwo wśród innych żołnierzy, a nawet członków dworu cesarskiego.
Kiedy Dioklecjan odkrył „zdradę” swojego protegowanego wpadł w szał.
Sebastian został więc przez niego skazany na śmierć. Kazał rozebrać go do naga, przywiązać do pala na wzgórzu Palatynu i przebić niezliczoną ilością strzał. Uważając go za zmarłego, oprawcy porzucili go, ale mężczyzna przeżył i został uratowany przez św. Irenę, która ukryła go i uzdrowiła. Wróciwszy do zdrowia, Sebastian stanął przed Dioklecjanem, konfrontując się z nim i potępiając za prześladowanie chrześcijan. Cesarz nakazał więc ubiczować młodzieńca na śmierć, a jego ciało wrzucić do Cloaca Maxima. Wspominamy go 20 stycznia.

Święty Wawrzyniec

Święty Wawrzyniec, którego święto obchodzone jest 10 sierpnia i którego wszyscy dobrze znamy z tradycji spadających w tę noc na ziemię gwiazd, był młodym diakonem. Poniósł śmierć męczeńską za czasów cesarza Waleriana. Pochodził z Hiszpanii i był przyjacielem i uczniem przyszłego papieża Sykstusa II, który po objęciu urzędu pontyfikalnego powierzył mu urząd archidiakona. Wawrzyniec miał kierować działalnością charytatywną w diecezji rzymskiej.

Kup:

Święty Wawrzyniec

Figurka wykonana tradycyjnymi metodami i ręcznie pomalowana przez rzemieślników z Val Gardena.

Cesarz Walerian nakazał stracenie wszystkich biskupów, prezbiterów i diakonów, tak też było w przypadku Sykstusa II. Natomiast aresztowany Wawrzyniec został spalony na ruszcie lub według innej tradycji ścięty. Legenda o ruszcie łączyłaby młodego świętego ze spadającymi gwiazdami, które miałyby być węgielkami, które umknęły aby uniknąć torturowania świętego.

Święta Barbara

Święta Barbara jest wspominana 4 grudnia. Jest ona świętą znana z wielu przypisywanych jej patronatów, choć historycznie niewiele o niej wiadomo. Jest patronką między innymi: saperów, rusznikarzy, matematyków, strażaków, dzwonników, górników, artylerzystów, architektów, kamieniarzy, murarzy, marynarzy, grabarzy.

Kup:

Święta Barbara

Ta drewniana rzeźba została ręcznie wykonana i pomalowana przez rzemieślników z Val Gardena.

Była córką poganina, która z powodu swojej urody została zamknięta przez ojca w wieży. Kształciła się tam u filozofów i poetów, ale gdy tylko opuściła wieżę, odkryła wiarę chrześcijańską. Ojciec zagroził, że ją zabije, jeśli nie wyrzeknie się wiary i zaciągnął ją przed prefekta. Po jej odmowie została najpierw owinięta w szaty, które rozdzierały jej ciało, potem została poparzona ale cudem się uratowała. Następnie oprawcy odcięli jej piersi, zmuszając ją do paradowania nago po ulicach. Jej własny ojciec ściął ją na szczycie góry.

Kosma i Damian

Święci męczennicy Kosma i Damian byli braćmi. Obaj byli lekarzami i do dziś uważani są za świętych, których należy przywoływać, aby uzdrowili z wszelkich chorób.

Kup:

Święci Kosma i Damian

Żywica jest materiałem gwarantującym figurom większą definicję linii, detalów i szczegółów.

Wspominamy ich 26 września. Urodzili się w Arabii i wykorzystali swoje wpływy jako lekarze i uzdrowiciele, aby nawrócić jak najwięcej ludzi na chrześcijaństwo. Aresztowani z rozkazu cesarza Dioklecjana, według różnych tradycji byli poddawani różnym formom męczęństwa: byli kamienowani, następnie chłostani, ukrzyżowani i uderzani włóczniami, wrzucani do morza z wiszącym u szyi głazem, paleni w piecu ognistym. Ostatecznie zostali ścięci, a wraz z nimi ich młodsi bracia Antimo, Leonzio i Euprepio.

Święta Łucja

Łucja z Syrakuz jest jedną z siedmiu dziewic wymienionych w Kanonie Rzymskim. Wspomina się ją 13 grudnia, w dniu jej męczeństwa, i przywołuje jako opiekunkę wzroku. Żyła na początku IV wieku i zginęła podczas wielkiego prześladowania zarządzonego przez cesarza Dioklecjana. Należała do szlachetnej rodziny chrześcijańskiej w Syrakuzach a doniósł na nią jej narzeczony gdy odmówiła mu ślubu aby poświęcić swoją czystość Bogu i przekazać cały swój majątek ubogim. Ponieważ odmówiła wyrzeczenia się wiary, oblano ją olejem i torturowano ogniem, ale ponieważ płomienie nie chciały jej palić, została ścięta lub podcięto jej gardło. Miała zaledwie dwadzieścia jeden lat. Nie ma historycznych dowodów na to, że wyłupiono jej również oczy, ale często przedstawia się ją ze spodkiem w ręku na którym znajdują się właśnie jej oczy, prawdopodobnie ze względu na jej imię, które oznacza Światło.

Kup:

Święta Łucja

Figura Świętej Łucji, wykonana z włókna szklanego i pomalowana, odpowiednia do ustawienia jej we wnętrzach.

8 września obchodzimy święto narodzin Maryi, matki najwspanialszej, kobiety, która zmieniła historię Kościoła i ludzkości. Dowiedzmy się więcej o jej narodzinach i dzieciństwie.

Dlaczego warto napisać artykuł o narodzinach Maryi? Wszyscy znamy historię Marii z Nazaretu, panny wybranej przez Boga na matkę Jezusa Zbawiciela. Od dzieciństwa jesteśmy zachęcani, by widzieć w niej niebiańską matkę, która kocha nas tak samo jak nasza prawdziwa matka i która podobnie kocha wszystkie dzieci świata. Gdy dorastamy, jest to jedna z niewielu czułych historii, która nie przestaje być prawdziwa. Matka Boża naprawdę pozostaje miłosierną Matką całej ludzkości, tą, która na mocy swojej uprzywilejowanej więzi z Jezusem może wziąć na siebie wszystkie cierpienia ludzkości, aby zwrócił na nie uwagę Ojciec i pośredniczyć między Nim a wszystkimi Jego stworzeniami.

To dzięki Maryi Bóg Ojciec chciał i mógł pojednać się z człowiekiem. Inna znana postać kobieca, Ewa, doprowadziła do tego, że cała ludzkość utraciła łaskę i została wygnana z ziemskiego raju. Tak jak Ewa została przeklęta przez Boga za swój grzech, a wraz z nią wszystkie kobiety („Obarczę cię niezmiernie wielkim trudem twej brzemienności, w bólu będziesz rodziła dzieci, ku twemu mężowi będziesz kierowała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą „  Rdz 3,16), tak Dziewica Maryja była natomiast błogosławiona wśród kobiet. „Błogosławiona jesteś między niewiastami” – mówi jej archanioł Gabriel, gdy przychodzi do niej, by zapowiedzieć jej rychłe macierzyństwo. I to błogosławieństwo, ten wybór dokonany przez Boga, aby sprowadzić na świat swojego Syna, a wraz z Nim zbawienie dla wszystkich, jest zdeterminowany właśnie przez Maryję, przez to, jaka jest, przez Jej cichy, łagodny charakter, przez Jej prostotę, ale także przez odwagę, z jaką zgodziła się podjąć niełatwą rolę, jakiej chciał dla Niej Wszechmocny.

Ewolucji postaci kobiety i matki od Ewy do Maryi poświęciliśmy artykuł, w którym zgłębiliśmy właśnie ten aspekt życia Maryi. Ze względu na jej znaczenie w historii ludzkości, zaliczyliśmy również Maryję do 10 chrześcijanek, które zmieniły Kościół i świat.

W tym artykule chcielibyśmy zrobić krok wstecz i przyjrzeć się o narodzinom Matki Bożej. Przecież również Maryja była dzieckiem, zanim stała się tą niezwykłą kobietą, którą znamy. Miała matkę, zanim sama została matką. Jej matka miała na imię Anna i choć nie jest wspomniana w Piśmie Świętym, to jednak jest czczona jako święta, a wraz z nią ojciec Maryi, św. Joachim. Święto rodziców Maryi jest obchodzone 26 lipca, czyli tego samego dnia co Dzień Babci i Dziadka we Włoszech.

Wspólnie odkryjmy zatem nieco więcej o narodzeniu Najświętszej Maryi Panny i Jej dzieciństwie z rodzicami Joachimem i Anną.

8 września Święto Matki Bożej

Dlaczego jednak Narodzenie Maryi obchodzone jest 8 września? Właściwie nie ma dokładnych informacji na temat daty narodzin Matki Bożej. Według jednej z tradycji przypada ona na 5 sierpnia, dzień, w którym czci się Madonnę Śnieżną, która w IV wieku n.e. pokryła cudownym śniegiem wzgórze Esquiline, gdzie później wzniesiono Bazylikę Santa Maria Maggiore. Tę samą datę Matka Boża z Medziugorje wskazała w 1984 roku widzącym ją, jako dzień swoich urodzin.

Tradycja, która umieszcza narodziny Maryi w dniu 8 września, związana jest z budową bazyliki św. Anny w Jerozolimie w IV wieku n.e., wzniesionej na miejscu domu, w którym niegdyś mieszkali rodzice Maryi, Anna i Joachim, i w którym rzekomo urodziła się Matka Jezusa.

Na Wschodzie święto Narodzenia Maryi obchodzono już w IV wieku, tuż po wybudowaniu wspomnianej bazyliki. Później tradycja świętowania narodzin Maryi w dniu 8 września dotarła również do Konstantynopola, a Kościół bizantyjski uczynił to nabożeństwo swoim własnym, łącząc je z nabożeństwem Poczęcia.

W VII wieku papież Sergiusz I wprowadził święto Narodzenia Maryi także na Zachodzie, celebrując je uroczystą procesją ulicami Rzymu od kościoła św. Hadriana na Forum do bazyliki Matki Bożej Większej.

Opowieść o narodzinach Maryi

Informacje, jakie posiadamy o tym, że Joachim i Anna byli rodzicami Maryi, pochodzą z Protoewangelii Jakuba, tekstu apokryficznego wyłączonego z kanonu Pisma Świętego. Podobnie Ewangelia Pseudo-Mateusza, napisana po łacinie w VIII-IX wieku, wspomina o rodzicach Maryi. W Ewangeliach Łukasza i Mateusza znajdują się strzępy informacji, które pozwalają nam odtworzyć przynajmniej część dzieciństwa Dziewicy.  Legenda Aurea, zbiór hagiograficznych biografii skomponowanych przez dominikańskiego zakonnika Jacopo da Varazze w latach 1260-1298, wspomina również epizody z życia Maryi, św. Anny i św. Joachima, z których wiele zainspirowało wielkich artystów przeszłości do stworzenia sakralnych dzieł sztuki, które stały się nieśmiertelne.

Tymczasem chcielibyśmy zwrócić uwagę na cudowne okoliczności poczęcia Maryi, która – jak wszyscy wiemy – urodziła się czysta, nietknięta grzechem pierworodnym, jak wszyscy inni mężczyźni i kobiety. Dogmat o Niepokalanym Poczęciu czyni Maryję świętą od chwili poczęcia, oczyszczoną z wszelkiego zła, zachowaną od grzechu, by stać się matką Jezusa.

Jak zauważyliśmy, mówiąc o świętej Annie, ona i jej mąż Joachim nie mogli mieć dzieci. Niepłodność była w kulturze żydowskiej uważana za najgorsze nieszczęście, ponieważ przypisywano jej jakąś karę boską. Joachim, człowiek pobożny, zdecydował się opuścić świątynię, gdy z powodu niepłodności uniemożliwiono mu składanie ofiar Bogu. Wycofał się na pustynię, do pasterzy, nie przestając modlić się do Boga. Również Anna, opuszczona przez męża, nie przestawała się modlić i w końcu ich wiara została nagrodzona: obojgu ukazał się anioł zapowiadający rychłe narodziny dziewczynki. Niebiański posłaniec powiedział im, że powinna otrzymać imię Maryja i że będzie mieszkać w świątyni, ponieważ jest przeznaczona do urodzenia Syna Bożego.
Para połączyła się ponownie, witając się pocałunkiem przy Złotej Bramie Jerozolimy.

Kup:

Figura Maria Najświętsza Dziewczynka 30 cm żywica malowana

Figura Marii Najświętszej Dziewczynki, zrealizowana z żywicy.

Tak narodziła się Maryja, która początkowo mieszkała w domu św. Joachima i św. Anny. Tutaj była wychowywana przez matkę na modlitwach i oddaniu się Bogu, a jednocześnie uczyła się wszystkiego, co kobieta powinna wiedzieć o prowadzeniu domu i rodziny. Później zabrano ją do Świątyni, aby została nauczona przez arcykapłanów. Mówi się, że Maryja z radością przyjęła perspektywę opuszczenia domu ojca i udania się do tego surowego i uroczystego miejsca, jak gdyby w Niej, jeszcze jako dziecku, już istniała świadomość tego, co będzie Jej przeznaczeniem.
Według tradycji hagiograficznej, Maryja przeżyła swoje dzieciństwo w Świątyni, dzieląc czas między modlitwy i wizyty aniołów. Jej postać była delikatna i łagodna, była zapowiedzią pięknej, młodej kobiety, która podejmie się misji, jaką zaproponuje jej Bóg. Podejmie wybór, który zmieni losy świata.

Kup:

Ikona ślub Joachima i Anny

Ikona grecka, ręcznie malowana, przedstawiająca ślub Joachima i Anny, rodziców Najswiętszej Dziewicy Maryi.

Nabożeństwo do Dzieciątka Maryi

Nabożeństwo do Dzieciątka Maryi ma swoje korzenie w historii najstarszych popularnych nabożeństw. Z pewnością najwcześniejsze formy dewocyjne wywodzą się z liturgii wschodniej.  Kult narodzin Maryi był już znany w Mediolanie w X wieku, a 20 października 1572 roku św. Karol Borromeo poświęcił katedrę Narodzinom Maryi. 

Kup:

Figura Maria dziewczynka warkoczyki żywica 20×6,5×6 cm

Figura Maria dziewczynka z warkoczykami.

Około 1720 roku franciszkańska zakonnica, siostra Chiara Isabella Fornari, która uwielbiała modelować woskowe twarze Dzieciątka Jezus i Maryi, podarowała zakonnicom kapucyńskim z Santa Maria degli Angeli w Mediolanie ładną woskową statuetkę przedstawiającą nowonarodzoną Maryję owiniętą w pieluszki. Dzięki temu symbolowi nabożeństwo do Dzieciątka Maryi stało się bardzo popularne i rozpowszechniło się wszędzie. Do dziś siostry ze zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia z Lovere w Mediolanie, nazywane są siostrami Dzieciątka Maryi. Statuetka została powierzona tym siostrom w połowie XIX wieku. Z uwagi na fakt, iż w szpitalu Ciceri w Mediolanie zajmowały się one opieką i pocieszaniem chorych, figurka Dzieciątka Maryi stała się punktem odniesienia i pociechy zarówno dla sióstr, jak i dla chorych, a w 1884 roku przypisano jej również cudowne uzdrowienie. Od tamtej pory co roku, 9 września, obchodzone jest święto upamiętniające ten cud.

Święta Klara podążyła za przykładem Świętego Franciszka, porzucając wszystkie dobra materialne i ofiarując swoje młode życie Jezusowi. 11 sierpnia obchodzimy święto tej wyjątkowej kobiety.

Rzadko mówimy o Świętej Klarze z Asyżu, nie wspominając jej współobywatela i wielkiego przyjaciela czyli Świętego Franciszka.

Tych dwoje młodych ludzi połączyła przyjaźń tak niewinna i głęboka, że ​​stała się ona również integralną częścią ich drogi wiary i misji na tej ziemi. O tej szczególnej więzi, która, podobała się Bogu, wspomnieliśmy w artykule mówiącym o Międzynarodowym Dniu Przyjaźni, obchodzonym 30 lipca.

Ale Święta Klara zasługuje na pamiętanie o niej i na czczenie jej nie tylko ze względu na wyjątkową i szczególną więź z Franciszkiem z Asyżu. Godna podziwu jest odwaga i duch poświęcenia tej dziewczyny, która zdecydowała się porzucić wszelkie przywileje jakie gwarantowałołoby jej pochodzenie ze znakomitej rodziny, by przyjąć styl życia graniczący z nędzą. Ta dziewczyna, należąca do jednej z najbogatszych i najbardziej wpływowych rodzin w Asyżu, przybędzie do papieża Grzegorza IX by błagać go o uzyskanie „przywileju ubóstwa”.

Determinacja, pragnienie oddania swojego istnienia wyższej wartości duchowej, naśladowanie Jezusa aż do poczucia jedności z Nim, to wartości, które Święta Klara potrafiła realizować samodzielnie.

Nie zapominajmy, że istniały kobiety, które potrafiły zmienić kościół i świat, niekoniecznie z pomocą mężczyzn. Święta Klara, założycielka Klarysek, która została patronką telewizji i telekomunikacji, zasługuje na miano jednej z nich. Jeśli chodzi o ten szczególny patronat, nadany jej w 1958 r. przez papieża Piusa XII, rodzi się on z legendy, według której Klara nie mogła uczestniczyć w mszy bożonarodzeniowej sprawowanej przez św. Franciszka, ponieważ była niedysponowana. Msza ukazała się jej jako wizja, a wraz z nią pojawił się również anioł, który przyniósł jej Eucharystię, której inaczej nie mogłaby otrzymać.

Święta Klara i jej spotkanie ze Świętym Franciszkiem

Należy jednak podkreślić, iż to, co zasiało w Klarze zapał religijny i bunt przeciwko wygodnej przyszłości jaką przygotowała dla niej rodzina, był prawie na pewno gest tego niezwykłego chłopca, który zimą 1206 roku zszokował Asyż, rozbierając się w pałacu biskupim ze swoich bogatych szat, aby zwrócić je ojcu Pietro di Bernardone.

Chłopcem tym był święty Franciszek. Klara miała zaledwie dwanaście lat, ale chcemy sobie wyobrażąć, że to właśnie tego dnia, w obliczu tak niepojętego aktu dokonanego na oczach całej szlachty Umbrii, zakiełkowało się w niej ziarno świętości. Z pewnością nigdy o nim nie zapomniała, i przyglądała mu się z daleka dzięki relacjom Rufino, który był młodym człowiekiem podążającym za Franciszkiem, i był również kuzynem dziewczyny.

Kup:

Święty Franciszek z Asyżu ze zwierzętami drewno Valgardena

Ta figura została wyprodukowana we Włoszech, w Val Gardena.

Decyzja o wyborze życia i podążania za wiarą, dojrzewała w Świętej w ciągu następnych siedmiu lat. Z pewnością nie może być tu mowy o czynie lekkomyślnym lub podyktowanym zwykłym naśladownictwem! Mamy niewiele informacji na temat Klary z tamtych czasów, poza tym, że była nieśmiałym dzieckiem, prowadziła życie kontemplacyjne i wcześnie nauczyła się od matki daru miłosierdzia.

Z pewnością młody Franciszek był dla niej wzorem do życia i duchowego powołania, które ostatecznie zdecydowała się przyjąć. Wkrótce po ukończeniu osiemnastu lat, Klara udała się do niego po poradę, a Franciszek z radością pomógł jej uciec z domu i od rodziny, w wieczór Niedzieli Palmowej 1211 roku. Wśród zniszczonych, ale emanujących duchowością murów Porcjunkuli, Franciszek ściął włosy Klarze i podarował jej habit swoich braci franciszkanów. W ten właśnie sposób, Klara z taką samą odwagą jak jej przyjaciel Franciszek, dokonała wyboru drogi życia i wiary.

Przez jakiś czas Chiara musiała opierać się naleganiom rodziny, która chciała, żeby wróciła do domu. Schroniła się w klasztorze benedyktyńskim San Paolo della Abbadesse w Bastii Umbra. Podobno jej krewni próbowali ją nawet porwać, zwłaszcza po tym, jak jej siostra Agnieszka postanowiła ją naśladować i do niej dołączyć. Razem przeniosły się do San Angelo w Panzo, wciąż śledzone przez członków rodziny, ale żadne groźby, żadne przekonywania nie były w stanie przekonać dziewczyn do powrotu do domu.

Tymczasem Franciszek i jego bracia przygotowywali zakwaterowanie dla Klary i Agnieszki w kościele Świętego Dominika, w którym znajdował się krucyfiks, przed którym młody święty doznał swojego nawrócenie. To właśnie przed tym krucyfiksem, Franciszek otrzymał wezwanie od Pana do pracy nad odnowieniem Jego kościoła.

Kup:

Krucyfiks świętego Damiana druk na drewnie

Krucyfiks świętego Damiana drukowany na drewnie.

W kościele Świętego Dominika, Święta Klara założy „Ubogie Siostry Świętej Klary”, przyszły Zakon Klarysek.

Więź, która połączyła Świętego Franciszka i Świętą Klarę

Klarę i Franciszka łączyła głęboka przyjaźń, która nie miała nic wspólnego z cielesną miłością, która może zjednoczyć mężczyznę i kobietę. Powinowactwo z wyboru, duchowa więź oparta na szacunku i nieustannym wspieraniu się.

Te dwie młode i wspaniałe osoby, patrzyły w tym samym kierunku i w tym też kierunku podążały, ożywiani wspólnym pragnieniem naśladowania i zbliżania się do Chrystusa dzień po dniu, krok po kroku.

Jeśli patrzenie w tym samym kierunku oznacza wzajemną miłość, jak to zostało przez kogoś napisane, to z pewnością Franciszek i Klara kochali się w wyjątkowy i szczególny sposób.

To Klarze, na krótko przed śmiercią, Franciszek podyktował swoją Pieśń Słoneczną w kościele Świętego Damiana. Pieśń jest jednocześnie modlitwą i poematem miłości, miłości do wszystkich stworzeń Bożych, którą dzielili się Franciszek z Klarą.

Była to przyjaźń duchowa, która dzieliła się wszystkim, od ubóstwa po pobożność, a także wspólną drogą do świętości.

Zakon Klarysek

Dopiero po śmierci Świętej Klary, „Ubogie Siostry Świętej Klary” stały się Klaryskami. Historia zakonu nie zawsze była łatwa. W tamtych czasach wierzona, że jedynym sposobem, w jaki kobiety mogą okazać swoją duchowością i poświęcić swoje życie Bogu, jest klauzura, spędzona na modlitwie i pokucie, w całkowitym odcięciu od świata. Ale żeby móc sobie pozwolić na życie w taki sposób, musiały posiadać jakiś dochód.

Kup:

Gobelin Święta Klara 50×40 cm

Gobelin z tkaniny żakardowej ręcznie wykończony, w całości wykonany we Włoszech.

Klara, która czuła, że ​​jest integralną częścią zakonu franciszkanów, chciała żyć według zasady ubóstwa przyjętej przez jej nauczyciela i przyjaciela. W 1228 r. uzyskała od papieża Grzegorza IX bullę „Przywilej ubóstwa”, na mocy której ona i jej siostry mogły zdecydować się nie posiadać dóbr materialnych i żyć z jałmużny. Ale Klara musiała walczyć przez całe życie, aby bronić tego przywileju.

Przez długi czas klasztory Ubogich Sióstr, lub damianitek, zrodzone z inspiracji tego powstałego przy Świętym Dominiku, kierowały się regułą narzuconą przez kardynała Ugolino d’Agnani, która wymagała, aby siostry zwracały się bezpośrednio do Stolicy Apostolskiej, a nie do biskupa, i która przewidywała bardzo surowe zasady, w tym bardzo surową klauzurę, której nie można było naruszyć nawet po śmierci. Siostry musiały zostać pochowane w klasztorze w którym mieszkały.

W Klasztorze Świętego Dominika, Klara napisał własną regułę, która uniemożliwiała jej siostrom przyjmowanie darowizn i posiadanie dochodów, ale po jej śmierci wiele klasztorów nie podtrzymało tej zasady.

Papież Urban IV, w 1263 roku ustanowił nową Regułę, pierwszą napisaną przez papieża dla zakonu żeńskiego, standaryzującą jurysdykcję wszystkich klasztorów Kobiecych lub Ubogich Sióstr, które od tego momentu stały się Klaryskami.

Życie klarysek stało się później wzorem życia dla wszystkich zakonnic klauzurowych, także należących do innych zakonów.

Bazylika Świętej Klary

Klara zmarła 11 sierpnia 1253 r., a wkrótce po jej śmierci zaczęto myśleć o konieczności wzniesienia poświęconego jej kościoła. Prace budowlane rozpoczęto przy kościele Świętego Jerzego, gdzie prowizorycznie została pochowana Święta Klara. Oprócz poświęconej jej bazyliki zechciano wybudować również klasztor dla klarysek ze Świętego Dominika. Bazylika Świętej Klary posiada elementy wykonane jest z kamienia z góry Subasio, o różowym odcieniu. Sufit jest podtrzymywany przez duże łuki przyporowe. Architektonicznie bardzo przypomina górny kościół św. Franciszka. Bazylika Świętej Klary w Asyżu została konsekrowana 6 września 1265 przez papieża Klemensa IV.

W kaplicy Świętego Jerzego, wewnątrz Bazyliki, oprócz szczątków Świętej Klary, po dzień dzisiejszy zachował się Krucyfiks Świętego Damiana, który zainspirował Świętego Franciszka i który odegrał tak wielką rolę w tej wspaniałej historii przyjaźni i wiary.

Święte ikony to artystyczne dzieła natchnione starożytną świętością, która jest ponadwiekowa. Dowiedzmy się jak czyścić starożytne ikony i jak je konserwować aby zachowały swoją pierwotną formę jak najdłużej.

Chcielibyśmy poświęcić ten artykuł tematyce czyszczenia starożytnych ikon, ponieważ w Holyart dażymy szczególnym uznaniem tą formę sztuki. Piękno i świętość starożytnych ikon były już tematem kilku wcześniej opublikowanych przez nas artykułów. Niektóre z nich mówiły ogólnie o historii tej sztuki, inne były poświęcone w szczególności starożytnym ikonom rosyjskim lub greckim, różniącym się pod względem techniki, tematyki i historii, aczkolwiek będące tak samo doskonałe i o wyjątkowej wartości.

Kup:

Ikona grecka malowana ręczna Święta Rodzina

Ta ikona została wykonana przy użyciu tradycyjnych technik i narzędzi używanych od wieków.

Starożytne ikony zostały stworzone przez artystów, którzy potrafili skoncentrować w jednym obrazie, często niewielkich rozmiarów, ewangeliczne epizody i wyrazić duchowe przesłania o niespotykanej głębi. Nieprzypadkowo autor ikon nazywany jest częściej pisarzem niż malarzem ponieważ poza walorami wybitnie estetycznymi, to co czyni je cenne i wyjątkowe, to ich zdolność do opowiedzenia historii i wyrażenie wiary przy pomocy pozornie przypadkowych szczegółów.

Święta ikona to o wiele więcej niż materiały z którego została wykonana czyli drewno na którym została wykonana, zwłaszcza specjalnie przygotowana lipa, buk lub jodła, na którym rozpościera się płótno. Ikona to również o wiele więcej niż kolory, uzyskane dzięki naturalnym pigmentom, rozpuszczonym z żółtkiem jaja i więcej niż złocenia płatkami złota wygładzonym kamieniem agatowym.

Kup:

Święte ikony

Ikony bizantyjskie, które oferujemy w tej kategorii są pochodzenia rosyjskiego, rumuńskiego, greckiego i polskiego.

Każdy element starożytnej ikony jest symbolem: materiał, farby, użycie kolorów od najciemniejszego do najjaśniejszego co ma na celu imitację drogi ku światłu. Kontemplacja antycznej ikony jest przeżyciem duchowym, które może być porównywalne jedynie do jej tworzenia. W końcu ​​każda z nich okazuje się bardziej efektem misji teologicznej niż artystycznej.

Dlatego, jeśli mamy szczęście być w posiadaniu ikony, musimy również być w stanie zadbać o nią jak najlepiej. Gdyby to nie wystarczyło, dobrze jest wiedzieć do kogo można się zwrócić o pomoc przy konserwacji Twoich świętych ikon.

Jak czyścić starożytne ikony

Czyszczenie obrazu, fresku czy ikony tak jak w naszym przypadku, to bardzo delikatna i bardzo, bardzo ryzykowna czynność. Wystarczy popełnić minimalny błąd, aby nieodwracalnie zniszczyć dzieło sztuki. W przeszłości ci, którzy czyścili antyczne obrazy, często używali bardzo agresywnych środków chemicznych, takich jak soda kaustyczna, która z jednej strony skutecznie eliminowała kurz, sadzę, dym itp., z drugiej zaś pozbawiała dzieła szlachetnych warstw zastosowanych przez artystę, aby nadać głębię kolorom.

Z biegiem czasu zdano sobie sprawę, że oczyszczenie dzieła sztuki, a także jego odrestaurowanie, wymaga selektywnych interwencji, ukierunkowanych na różne obszary samego dzieła. Interwencje uwzględniające różne warstwy farby, nakładające się na siebie warstwy koloru i oczywiście w pierwszej kolejności rodzaju deski i rodzaju koloru. Umycie obrazu temperowego np. mydłem i wodą jest równoznaczne z jego całkowitą utratą, gdyż tempera rozpuszcza się w wodzie nawet po bardzo długim czasie. A kolory starożytnych ikon to tak naprawdę kolory tempery!

Ogólnie rzecz biorąc, należy unikać wody, nawet w przypadku innych rodzajów kolorów, nawet w przypadku gdy został użyty utrwalacz lub lakier do utrwalania pigmentów. Woda nadal będzie miała tendencję do ich rozpuszczania. A jeśli farba utrwalająca lub lakier nie zostały nałożone, niebezpieczeństwa mnożą się. Obrazy wykonane farbą olejną oraz te z wykończone farbą utrwalającą stanowią wyjątek od zakazu czyszczenia wodą. Ale z pewnością nie jest to przypadek naszych starożytnych ikon!

Biorąc więc pod uwagę fakt, że w przypadku starych i wartościowych obrazów lepiej poprosić o interwencję profesjonalnego konserwatora, jak więc czyścić stare ikony? Jak w przypadku wszystkich obrazów konieczne jest wykonanie prób czyszczenia, stosując minimalne dawki delikatnego rozpuszczalnika na niewielkich obszarach obrazu. Rozpuszczalnik nanosi się płatkiem lub odrobiną waty nałożonej na pęsety, pocierając zgodnie z kierunkiem pociągnięcia pędzla. Jednocześnie musimy posiadać gotowy drugi płatek nasączony rozpuszczalnikiem, który jest w stanie zneutralizować pierwszy, tak aby w razie potrzeby powstrzymać wszelkie uszkodzenia. Dopiero gdy jesteśmy pewni wpływu rozpuszczalnika na malowane warstwy, zachowując ostrożność możemy przystąpić do czyszczenia.

Przy czyszczeniu ikon należy również wziąć pod uwagę, że w wielu przypadkach tego rodzaju obrazy były wielokrotnie retuszowane i przemalowywane. Aby przywrócić kolorom świeżość i wyrazistość, konieczne będzie częściowe usunięcie nałożonej na końcu warstwy ochronnej lakieru, co przywróci dziełu głębię i przejrzystość kolorom. Nawet usuwanie warstwy ochronnej musi być wykonane bardzo delikatnie, starając się pocierać małym wacikiem, nasączonym bardzo słabym rozpuszczalnikiem w różnych punktach obrazu, aby zobaczyć, co się stanie. Należy unikać całkowitego usuwania warstwy ochronnej, chyba że ikona wykazuje poważne oznaki zużycia lub jest całkowicie wolna od farby ochronnej na dużych obszarach. Nawet utlenienie farby lub głęboko wtopione zanieczyszczenia mogą spowodować, że ta niezwykle delikatna i ekstremalna operacja będzie konieczna.

W niektórych przypadkach konieczne będzie również czyszczenie mechaniczne, jeśli zabrudzenia są szczególnie mocne. Ale nawet w tym przypadku lepiej zwrócić się do eksperta, niż zniszczyć ikonę.

W przypadku ikon antycznych konieczne jest również oczyszczenie drewna, które stanowi bazę samej ikony. Przed przystąpieniem do pracy z resztą ikony ważne jest jednak zabezpieczenie pomalowanej części, przyklejając arkusz japońskiego papieru, specjalną woskową farbą, którą można łatwo usunąć delikatnymi rozpuszczalnikami. Czynność czyszczenia musi uwzględniać kolor oryginalnego podłoża, dlatego musi być przeprowadzona przy użyciu odpowiednich narzędzi, takich jak miękkie szczotki i waciki nasączone wodą i 3% amoniakiem. Bardzo rozcieńczony nadtlenek wodoru rozjaśnia wszelkie ciemniejsze plamy spowodowane wcześniejszymi interwencjami. Woda mineralna i trichloroetylen w małych dawkach rozpuszczają żywice i wosk.

Z kim się skontaktować w sprawie konserwacji starożytnych ikon

Renowacja dzieł sztuki to nie tylko kwestia zręczności manualnej lub posiadania sprawdzonej wiedzy technicznej. Konserwator czy też osoby, które muszą wyczyścić obraz lub jakikolwiek starożytny przedmiot, muszą również wykazać się niezbędną wrażliwością, aby móc uchwycić oryginalnego ducha dzieła i aby móc dostrzec za brudem i zniszczeniem, którego dokonał czas, pierwotną intencję artysty.

W przypadku ikon antycznych sprawa staje się jeszcze bardziej skomplikowana. Oprócz wrażliwości artystycznej i zmysłu estetycznego niezbędna jest wyjątkowa duchowość, która potrafi wniknąć w dzieło i przywrócić mu transcendentną wartość. Konserwator musi szanować intencję twórczą artysty a w przypadku starożytnych ikon jest to zadanie jeszcze trudniejsze i delikatne. Niezbędne będzie więc znalezienie profesjonalnego znawcy tematu, znakomitego znawcy poetyki tych wspaniałych dzieł, posiadającego jednocześnie fachową wiedzę techniczną, by podchodzić do nich z absolutnym szacunkiem i czcią.

Kup:

Ikony rosyjskie antyki

Te antyki ikony, które proponujemy w tej kategorii zostały ręcznie wykonane w Szkołach Ikonografii Rosji środkowej.

Konserwator powinien interweniować jedynie na obszarach zabrudzonych lub uszkodzonych, nie dotykając zdrowych części i używając odpowiednich produktów do renowacji, wybranych po dokładnej analizie samej ikony i techniki z jaką została wykonana. W związku z tym będzie musiał wziąć pod uwagę rodzaj drewna użytego jako baza, klej, farbę ochronną nałożoną na końcu, aby móc wybrać najbardziej odpowiedni rozpuszczalnik do wykonania tego zabiegu.

Oprócz wspomnianego czyszczenia drewna, konserwator będzie musiał poradzić sobie z wszelkimi pęknięciami na drewnianej tablicy, których należy się pozbyć, wkładając w nie drewniane wkładki tego samego rodzaju drewna. Aby uzyskać wkładki o odpowiednim kształcie i rozmiarze, konieczne będzie skontaktowanie się z doświadczonym stolarzem. Wkładki należy następnie włożyć i skleić klejem winylowym lub klejem kazeinowym, który należy pozostawić do wyschnięcia, a następnie usunąć jego nadmiar papierem ściernym. Konserwator będzie następnie musiał zająć się obszarami uszkodzonymi przez korniki, używając żywic akrylowych do wzmocnienia drewna, po czym zastosować substancje dezynfekujące, które zapobiegają nowej inwazji ze strony owadów, pleśni i grzybów.

Bardzo ważna jest również wiedza na temat użytych kolorów, najczęściej tempery, ale także oleju przy nowszych ikonach. Również w celu wykonania jakiegokolwiek retuszu kolorystyki, należy obowiązkowo zachować ten sam rodzaj oryginalnego koloru. Jednak przed przystąpieniem do właściwego retuszu, wykwalifikowany konserwator najpierw spróbuje przykleić cząstki pigmentu, które uniosły się lub oderwały od obrazu, używając do tego specjalnego kleju.

Właściwy retusz malarski będzie wykonywany tylko na minimalnych obszarach obrazu. Przed przystąpieniem do niego należy nałożyć specjalną warstwę, który służy do stworzenia jednolitej warstwy tam, gdzie brak koloru spowodował nierówności. Po nalożeniu tej warstwy, konserwator nakłada jaśniejszą bazę tempery w porównaniu do koloru, który ma być retuszowany, a następnie nakłada na siebie warstwy kolorów farb, starając się, aby retuszowany obszar był jak najbardziej jednolity z pozostałymi.

Jak przechowywać starożytne ikony

Zachowanie starożytnej ikony w jak najlepszym stanie nie jest banalną operacją. Aby w odpowiedni sposób przechowywać te dzieła, należy wziąć pod uwagę różne czynniki, niektóre związane z samą konstrukcją ikony, takie jak rodzaj drewna użytego jako baza, jego sezonowanie, a także warunki środowiskowe w jakich przechowywana jest ikona.

Kup:

Ikona rosyjska antyk 12 wielkich świąt

Dwanaście wielkich świąt roku liturgicznego, które tworzą zapowiedź wiary Kościoła.

Jeśli chodzi o drewno, wskazane będzie częste sprawdzanie tyłu ikony i zwracanie uwagi na wszelkie pęknięcia deski, a także ślady wilgoci, pleśni lub uszkodzeń spowodowanych przez korniki i inne owady.

Jednym z pierwszych środków ostrożności, jakie należy podjąć aby chronić naszą starożytną ikonę, jest umieszczenie jej z dala od bezpośredniego światła słonecznego, ale także od wszelkich innych źródeł ciepła, takich jak kaloryfery, piece i kominki. Nadmierne ciepło jest bowiem wrogiem malarstwa, a także może prowadzić do postępującej deformacji drewnianej deski.

Ważne jest natomiast, aby ikona miała zapewniony dostęp czystego i świeżego powietrza poprzez otwieranie okna, a także ochrona przed atakiem szkodliwych owadów, przede wszystkim korników.

Musimy jednocześnie dbać o to aby chronić ikonę przed zanieczyszczeniami atmosferycznymi i kurzem, dlatego w miarę możliwości należy unikać umieszczania jej w pomieszczeniu z oknami wychodzącymi na ruchliwą ulicę.