W perspektywie Roku Świętego 2025, chrześcijanie na całym świecie przygotowują się do bycia Pielgrzymami nadziei. Oto narzędzia dostarczone przez Dykasterię (urząd administracyjny Kościoła katolickiego), intencje i modlitwy papieża oraz specjalna modlitwa jubileuszowa.

Rok 2025 będzie rokiem Jubileuszu i cały świat chrześcijański przygotowuje się do tego nowego Roku Świętego. Będzie to rok pełen niezapomnianych wydarzeń, jak zapowiedziano w kalendarzu jubileuszowym, począwszy od Otwarcia Drzwi Świętych Bazyliki Świętego Piotra 24 grudnia 2024 roku. Przygotowania do tego planetarnego wydarzenia trwają pełną parą od miesięcy, a oprócz logo poświęconego mottu Pielgrzymi Nadziei, hymnu i ewentualnej pielgrzymki do Rzymu, jednego z ulubionych miejsc chrześcijan, szczególnie z okazji Jubileuszu, każdy może przygotować się za pomocą specjalnej Modlitwy Jubileuszowej.

W oczekiwaniu na Jubileusz 2025, papież Franciszek określił swoje intencje na rok 2024, podkreślając znaczenie modlitwy jako narzędzia do przywrócenia kontaktu z Bogiem i pogłębienia naszego wymiaru duchowego. Papież powtórzył, że modlitwa jest niezbędnym filarem w stawianiu czoła osobistym i globalnym wyzwaniom.

Nie chodzi zatem tylko o Modlitwę Jubileuszową. W intencjach Ojca Świętego rok 2024 staje się Rokiem Modlitwy, w ramach przygotowań do Jubileuszu 2025. Papież zaprosił diecezje do przyjęcia i promowania znaczenia modlitwy zarówno na poziomie indywidualnym, jak i wspólnotowym, tak aby stała się ona nie tylko aktem indywidualnym, ale okazją do wspólnego budowania lepszego świata. To właśnie ta nadzieja jest inspiracją Jubileuszu 2025, nadzieja, w imię której wszyscy jesteśmy pielgrzymami, podróżującymi w kierunku świata zmian i niewiadomych, ale zjednoczonymi w znaku krzyża, tak jak ilustruje to logo wydarzenia.

„[Modlitwa] przede wszystkim po to, by odzyskać pragnienie przebywania w obecności Pana, słuchania Go i adorowania. Modlitwa, aby również dziękować Bogu za liczne dary Jego miłości do nas i wychwalać Jego dzieło stworzenia, które zobowiązuje wszystkich do szacunku oraz do konkretnego i odpowiedzialnego działania na rzecz jego ochrony. Modlitwa jako głos „jednego serca i jednej duszy” (por. Dz 4, 32), co przekłada się na solidarność i dzielenie się chlebem powszednim. Modlitwa, która umożliwia każdemu mężczyźnie i każdej kobiecie na tym świecie zwrócenie się do jedynego Boga, aby wyrazić Mu to, co jest ukryte w tajemnicy serca. Modlitwa jako droga do świętości, prowadząca do życia w kontemplancji nawet podczas działania. Krótko mówiąc, rok intensywnej modlitwy, w którym serca otwierają się na przyjęcie obfitości łaski, czyniąc Ojcze nasz, modlitwę, której nauczył nas Jezus, programem życia każdego z Jego uczniów” (z listu papieża do księdza prałata Rino Fisichelli, przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji).

Kup:

Jubileusz 2025 Pielgrzymi Nadziei

Artykuły wybrane z okazji zbliżającego się Jubileuszu 2025.

Wśród wielu narzędzi przygotowanych przez Dykasterię ds. Ewangelizacji w związku z Jubileuszem 2025 r. znajduje się również Naucz nas modlić się, cyfrowa i bezpłatna broszura, którą można pobrać w kilku językach ze strony internetowej Dykasterii, która ma za zadanie pomóc zarówno indywidualnym chrześcijanom, jak i wspólnotom przygotować się do Roku Świętego. Tytuł został zaczerpnięty z Ewangelii Łukasza: „Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: „Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów” (Łk 11,1). Inspiracją dla tej broszury są właśnie intencje papieża Franciszka, jego serdeczne zaproszenie do przemiany w obliczu Jubileuszu, bardziej niż w innym okresie, do modlitwy jako osobistego dialogu z Bogiem i w stałym zaangażowaniu na rzecz poprawy świata. Tak jak Rok Święty będzie okazją do odnowienia braterskiej więzi między ochrzczonymi, którzy są powołani do bycia prawdziwymi świadkami miłości Boga do całej ludzkości, tak modlitwa staje się sposobem na wejście w komunikację z samym sobą na głębszym i cenniejszym poziomie, aż do odnalezienia w nas światła samego Boga, jak czytamy we wprowadzeniu z prezydium. Ważna jest także wytrwała modlitwa o nieustanne i ciągłe wsparcie nie tylko dla jednostki, ale także dla całej wspólnoty, która z modlitwy czerpie energię do przemiany i doskonalenia się.

Niech modlitwa będzie zatem dla każdego chrześcijanina kompasem, który wskazuje drogę i siłą, która wspiera w pielgrzymce prowadzącej do przekroczenia Drzwi Świętych. Dzięki modlitwie możemy przybyć z sercem otwartym na przyjęcie darów łaski i przebaczenia, które ofiaruje nam Jubileusz, jako prawdziwy wyraz naszej relacji z Bogiem. Zagłębmy się zatem w modlitwę, będącą niekończącym się dialogiem ze Stwórcą, odkrywając radość ciszy, spokój w oddaniu się i siłę wstawiennictwa w komunii świętych. (NAUCZ NAS SIĘ MODLIĆ – Żyjąc Rokiem Modlitwy).

Kup:

Etui na różaniec, logo oficjalne Jubileusz 2025 i Drzwi Święte

Etui na różaniec z oficjalnym logiem 8×8 cm.

Modlitwa według intencji papieża

Intencje Papieża to wezwania, które Najwyższy Papież powierza co miesiąc swojej Światowej Sieci Modlitewnej. Wyrażają one jego troski i odzwierciedlają potrzeby Kościoła i ludzkości. To właśnie na podstawie tych Intencji Modlitewnych Papież zaprasza nas do przekształcenia naszych słów wiary w konkretne działania, aby pomóc uczynić świat bardziej ludzkim, braterskim i wspierającym. Comiesięczne intencje modlitewne obejmują wszystkie kraje świata. Dykasterie i Kongregacje wysyłają swoje zalecenia i propozycje, a Papież otrzymuje je, analizuje i przekształca w okazje do modlitwy. Intencje te zawierają również przydatne sugestie dotyczące skutecznego przygotowania się do modlitwy jubileuszowej.

Oto intencje modlitewne papieża Franciszka na rok 2024, które powierzył Światowej Sieci Modlitwy:

STYCZEŃ

O DOCENIENIE DARU RÓŻNORODNOŚCI W KOŚCIELE

Modlimy się, aby Duch Święty pomógł nam rozpoznać dary różnych charyzmatów we wspólnotach chrześcijańskich i odkryć bogactwo różnych tradycji liturgicznych w Kościele katolickim.

LUTY

ZA NIEULECZALNIE CHORYCH

Módlmy się, aby nieuleczalnie chorzy i ich rodziny zawsze otrzymywali niezbędną opiekę i wsparcie, zarówno medyczną, jak i ludzką.

MARZEC

ZA WSPÓŁCZESNYCH MĘCZENNIKÓW, ŚWIADKÓW CHRYSTUSA

Módlmy się, aby ci, którzy w różnych częściach świata ryzykują życie dla Ewangelii, zarażali Kościół swoją odwagą i zapałem misyjnym.

KWIECIEŃ

O DOCENIENIE ROLI KOBIET

Módlmy się, aby w każdej kulturze uznawano godność kobiet i ich bogactwo, oraz aby ustała dyskryminacja, której są ofiarami w różnych częściach świata.

MAJ

ZA FORMACJĘ ZAKONNIC, ZAKONNIKÓW I SEMINARZYSTÓW

Módlmy się za zakonnice, zakonników i seminarzystów, aby wzrastali na drodze powołania poprzez formację ludzką, duszpasterską, duchową i wspólnotową, prowadząc ich do bycia wiarygodnymi świadkami Ewangelii.

CZERWIEC

ZA TYCH, KTÓRZY UCIEKAJĄ ZE SWOJEGO KRAJU

Módlmy się, aby migranci uciekający przed wojnami lub głodem, zmuszeni do podróży pełnych niebezpieczeństw i przemocy, znaleźli akceptację i nowe możliwości życia w krajach ich przyjmujących.

LIPIEC

ZA DUSZPASTERSTWO CHORYCH

Módlmy się, aby sakrament namaszczenia chorych dawał przyjmującym go i ich bliskim siłę Pana i aby coraz bardziej stawał się dla wszystkich widzialnym znakiem współczucia i nadziei.

SIERPIEŃ

ZA PRZYWÓDCÓW POLITYCZNYCH

Módlmy się za przywódców politycznych, aby służyli swojemu narodowi, pracując na rzecz integralnego rozwoju człowieka i dobra wspólnego, troszcząc się o tych, którzy stracili pracę i dając pierwszeństwo najbiedniejszym.

WRZESIEŃ

ZA CIERPIĄCĄ ZIEMIĘ

Módlmy się, aby każdy z nas wsłuchał się sercem w wołanie Ziemi i ofiar katastrof ekologicznych i kryzysu klimatycznego, podejmując osobiste zobowiązanie do troski o świat, który zamieszkujemy.

PAŹDZIERNIK

ZA WSPÓLNĄ MISJĘ

Módlmy się, aby Kościół nadal wspierał na wszelkie sposoby synodalny styl życia, w znaku współodpowiedzialności, promując uczestnictwo, komunię i wspólną misję wśród kapłanów, zakonników i świeckich.

LISTOPAD

ZA OSOBY, KTÓRE STRACIŁY  DZIECKO

Modlimy się, aby wszyscy rodzice, którzy opłakują śmierć syna lub córki, znaleźli wsparcie we wspólnocie i otrzymali od pocieszającego Ducha pokój serca.

 GRUDZIEŃ

ZA PIELGRZYMÓW NADZIEI

Módlmy się, aby ten Jubileusz umocnił nas w wierze, pomagając nam rozpoznać zmartwychwstałego Chrystusa w naszym życiu i w naszych sercach i przemienił nas w pielgrzymów chrześcijańskiej nadziei.

Franciszek

Z Watykanu, 31 grudnia 2022 r.

Modlitwa Jubileuszu

Ojcze, który jesteś w niebie,

niech wiara, którą nam dałeś

w Twoim Synu Jezusie Chrystusie, naszym Bracie,

i płomień miłości

rozlany w naszych sercach przez Ducha Świętego,

obudzą w nas błogosławioną nadzieję

na przyjście Twojego Królestwa.

Niech Twoja łaska przemienia nas

w pracowitych siewców ewangelicznych ziaren,

które będą zaczynem ludzkości i kosmosu,

w ufnym oczekiwaniu

nowego nieba i nowej ziemi,

gdy moce Zła zostaną pokonane,

a Twoja chwała objawi się na wieki.

Niech łaska Jubileuszu

ożywi w nas, Pielgrzymach nadziei,

pragnienie dóbr niebieskich

i rozleje po całej ziemi

radość i pokój

naszego Odkupiciela.

Tobie Boże, błogosławiony po wsze czasy,

niech będzie cześć i chwała na wieki.

Amen

Święty Maciej Apostoł, opiekun inżynierów i rzeźników, był jedynym apostołem wybranym nie przez Jezusa ale przez apostołów. Przyjrzyjmy się bliżej tej postaci.

14 maja obchodzony jest święto świętego Macieja, dwunastego apostoła. Apostoł nietypowy, bo jako jedyny został wybrany nie przez Jezusa ale pojego śmierci przez innych apostołów. W rzeczywistości zdrada i tragiczne samobójstwo Judasza Iskarioty pozostawiło wolne miejsce wśród apostołów, których musiało być koniecznie dwunastu. Liczba ta miała symbolizować dwanaście plemion Izraela.

Tak więc w dniach po Wniebowstąpieniu, apostołowie i uczniowie Jezusa zebrali się aby wybrać nowego apostoła. Święty Maciej został wybrany spośród stu dwudziestu wiernych Jezusa, wraz z innym mężczyzną o imieniu Józef, zwanym Barsaba, a następnie wybrany podczas losowania jako nowy apostoł. Ta historia jest opowiedziana w Księdze Dziejów Apostolskich 1,21-22.

Wcześniej był uczniem, jednym z tych, którzy wszędzie podążali za Jezusem. Maciej był u boku Jezusa już wtedy, gdy został on ochrzczony przez Jana Chrzciciela i nigdy go już nie opuścił.

W końcu Maciej od zawsze wydawał się być przeznaczony na pozostanie przy boku syna Bożego. Jego imię wywodzi się od Mattathias, co oznacza „Dar Boży”.

Historia Świętego Macieja

Paradoksalnie prawie nic nie wiadomo o apostole Macieju po jego nominacji. Wkrótce po tym, jak został wybrany, miałby wyjechać, podobnie jak inni apostołowie, którzy nie byli już mile widziani w Jerozolimie, aby głosić Słowo Jezusa. Niejasne i sprzeczne źródła opisują jak podróżował po ziemiach Etiopii, aż do terytoriów zamieszkałych przez kanibali.

Jego śmierć nastąpiła w Sewastopolu, gdzie został pochowany w świątyni Słońca, według innych opowieści zginął męczeńsko w Jerozolimie, gdzie został ukamienowany a następnie ścięty halabardą. Ten szczegół uzasadniałby, dlaczego Święty jest często przedstawiany z tą bronią w ręku. Nie są to jednak pewne informacje.

Pewne jest, że św. Maciej był obecny w dniu Pięćdziesiątnicy, czyli zesłania Ducha Świętego na Apostołów. Jest to jeden z najważniejszych momentów w historii Kościoła, a nawet jest uważany za jego początek. To właśnie dzięki zesłaniu Ducha Świętego przez Jezusa swoim uczniom w postaci języków ognia, zaczęli oni wędrować i głosić Ewangelię.

Żydowska Pięćdziesiątnica przypadała pięćdziesiątego dnia po sobocie Paschy. Było to święto sakralne ale także rolnicze, znane jako święto żniw i pierwocin. Przewidywało pielgrzymkę do Jerozolimy i ofiarowanie bochenków chleba na zakwasie kapłanom Świątyni.

W Dziejach Apostolskich (Dz 2, 1-11) czytamy, że w dniu Pięćdziesiątnicy, wszyscy uczniowie Jezusa zgromadzili się w Jerozolimie w jednym miejscu. Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. (Dz 2,1-4)

Ryk ten przywołał wielki tłum, który natychmiast podążył do miejsca, gdzie byli zgromadzeni uczniowie. Słysząc, jak apostołowie mówią w tak wielu różnych językach, tłum niezmiernie się zdumił. Święty Piotr i apostołowie wystąpili naprzód, przypominając wszystkim starożytne proroctwa i powiedzieli, że to cudowne wydarzenie było dziełem Jezusa, „Pana i Mesjasza”, posłanego przez Boga i zmartwychwstałego z królestwa umarłych. Wiele osób natychmiast nawróciło się i poprosiło o chrzest, tak jak zachęcał ich Piotr: „Nawróćcie się – powiedział do nich Piotr – i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz.” (Dz 2,38-39)

W ten sposób apostołowie, a wśród nich święty Maciej, zaczęli głosić ewangelię. Wiele osób zgromadziło się aby ich wysłuchać i nauczyć się od nich zwracania się do Boga, oraz cudu dzielenia się chlebem i modlitwą. Tak narodził się pierwszy zalążek Kościoła chrześcijańskiego.

Podobnie jak w przypadku wielu innych świętych, jego relikwie są przechowywane w różnych kościołach i miastach. Jedna ich część znajduje się w Trewirze, niemieckim mieście, którego jest patronem i gdzie znajduje się bazylika poświęcona jego kultowi. Również w bazylice Świętej Justyny w Padwie znajdują się relikwie Świętego Macieja, w sarkofagu prawym ramieniu transeptu. W tej samej Bazylice znajdują się również relikwie świętego Łukasza Ewangelisty. Inne relikwie świętego miałyby być przechowywane w Rzymie w bazylice Matki Bożej Większej, przyniesione tu przez Świętą Elenę, matkę cesarza Konstantyna, ale istnieje podejrzenie, że mogą to być relikwie Świętego Mateusza, biskupa Jerozolimy.

Świętemu Maciejowi została również przypisana ewangelia apokryficzna.

Kup:

Święty Mateusz Ewangelista 30 cm figura z żywicy

U stóp Świętego widoczny jest anioł, który trzyma w ręku czerwoną księgę.

Maciej, ten który został apostołem po zdradzie Judasza

Nawet jeżeli został wybrany po śmierci Jezusa, z pewnością nie możemy uważać świętego Macieja za apostoła mniej ważnego niż wszyscy inni. Jego uczestnictwo w życiu Pana i stała obecność u Jego boku, sprawiają, że „awans” do rangi Apostoła jest jedynie potwierdzeniem jego życia poświęconego wierze. Co więcej, został on bezpośrednio obdarzony ogniem Ducha Świętego w święto Pięćdziesiątnicy. Prawdopodobnie był również jednym z siedemdziesięciu dwóch uczniów wysłanych przez Jezusa „jak owce między wilki” (Mt 10,16), aby przygotować jego przybycie do wsi i ziem, do których zmierzał.

Ale jak jego postać wypada w porównaniu z Judaszem Iskariotą?

Judasz nie cieszył się wielką popularnością, jeszcze zanim zdradził Jezusa. Czytając Ewangelie często spotykamy się z bardzo negatywnymi ocenami na jego temat, a nawet z oskarżeniami o chciwość, małą uczciwość w roli szafarza apostołów, a nawet przypisanie mu roli złodzieja. Ciężko jest potwierdzić jak wiele z tych negatywnych opini o Judaszu jest konsekwencją tego co uczynił i jego roli w aresztowaniu Jezusa, męce i śmierci. Jeśli naprawdę był tak nieprzyjemną i ponurą postacią, dlaczego Zbawiciel miałby chcieć go przy swoim boku? Być może Jezus w swojej nieskończonej mądrości wiedział, że rzeczywiście potrzeba człowieka takiego jak Judasz, aby wszystko się dokonało.

Faktem jest, że Judasz nie przeżył swojego Mistrza. Po aresztowaniu Jezusa natychmiast pożałował swojego czynu i przytłoczony poczuciem winy powiesił się.

Święty Maciej zajmując jego miejsce sprawił, że otwarta rana trochę się zgoiła, przywracając integralności grupy apostołów i przygotowując grunt do wykonywania przeznaczenia, które na nich czekało.

Grób św. Piotra w Rzymie zawsze był uważany za jedno z najświętszych miejsc chrześcijaństwa. Poznajmy jego fascynującą historię.

Szymon, znany jako Piotr, z woli samego Jezusa był przywódcą dwunastu apostołów, którego wyznaczył na głowę i założyciela Kościoła. Głoszenie Głosił Słowo Boże wędrując przez wiele krajów, aż dotarł do Rzymu czasów cesarza Nerona, gdzie poniósł śmierć męczeńską i gdzie został pochowany.

Grób św. Piotra od samego początku był przedmiotem wielkiego kultu pierwszych chrześcijan. Obecność w Rzymie szczątków tak ważnego apostoła zawsze była źródłem wielkiej dumy i żarliwości ze strony wiernych. To samo dotyczyło szczątków św. Pawła, który był od początku związany ze św. Piotrem, a nawet dzieli z nim swoje święto e ten sam dzień, 29 czerwca. Fascynująca jest analiza tego, jak dwaj mężczyźni tak różniący się historią i powołaniem są połączeni w sercach i w duchowości chrześcijan, jako bastiony wiary i symbole samego Kościoła katolickiego.

Jeśli chodzi o grób św. Piotra, z czasem stał się on duchowym punktem odniesienia dla chrześcijan na całym świecie, porównywalnym z Bazyliką Grobu Świętego w Jerozolimie, gdzie zmarł i został pochowany Jezus.

Odwiedzający bazylikę watykańską w dzisiejszych czasach, mogą podziwiać imponujący Baldachim św. Piotra, jeden z najbardziej zdumiewających zabytków sztuki barokowej, który wznosi się nad grobem świętego, oraz ołtarz główny wzniesiony przez Klemensa VIII, nad którym wznosi się majestatyczna kopuła Michała Anioła. Ale nie zawsze tak było.

Wykopaliska archeologiczne

Pierwotnie szczątki świętego zostały złożone w grobowcu wykopanym w ziemi, niedaleko miejsca jego męczeństwa: cyrku Nerona, wystawnych ogrodów w których cesarz zadawał chrześcijanom niewyobrażalne tortury. Jeśli początkowo grób świętego był oznaczony prostą wotywną aediculą, tak zwanym Trofeum Gajusza, wkrótce został uhonorowany, najpierw budową wokół niego pomnika na polecenie cesarza Konstantyna, trzymetrowego równoległościanu z marmuru i porfiru; następnie w 320 r., imponującą bazyliką, która miała otaczać cenne szczątki jak szkatuła, zaprojektowaną tak, aby grób św. Piotra pokrywał się z ołtarzem głównym.

Na przestrzeni wieków, wraz z panowaniem kolejnych cesarzy i papieży, grób św. Piotra stawał się częścią coraz bardziej wystawnych ołtarzy, które dopiero wykopaliska archeologiczne, odkrywane warstwa po warstwie w połowie XIX wieku ujawniły. Po pomniku zamówionym przez Konstantyna, pojawił się pomnik Grzegorza Wielkiego, który z kolei został zamknięty w ołtarzu zamówionym przez Kallistusa II. Ten, który do dziś widzimy pod kopułą Michała Anioła, pochodzi z 1594 roku i został zbudowany na polecenie Klemensa VIII, ale w międzyczasie cała bazylika została zburzona i odbudowana na polecenie papieża Juliusza II. W ten sposób narodziła się Bazylika Świętego Piotra, którą wszyscy znamy i podziwiamy.

Najbardziej interesującą kwestią jest fakt zachowania przez grób św. Piotra centralnego miejsca we wszystkich tych architektonicznych przewrotach i zmianach.

Wykopaliska archeologiczne, które doprowadziły do odkrycia ewolucji grobu św. Piotra, rozpoczęły się w 1939 roku, po przypadkowym zawaleniu, które ujawniło starożytną rzymską komorę grobową pod podłogą groty obok ołtarza św. Ówczesny papież Pius XII był świadomy, że starożytny dokument przechowywany w Bibliotece Watykańskiej, Księga Papieży, opisywał miejsce pochówku św. Piotra i zlecił przeprowadzenie wykopalisk w wielkiej tajemnicy. Wydobyły one na światło dzienne wiele pogańskich grobowców, posągów i wreszcie grobowiec ozdobiony chrześcijańskimi wizerunkami. Kontynuując odkrywanie przeszłości, archeolodzy znaleźli wspomniane ołtarze i wreszcie pomalowaną na czerwono ścianę, na której wzniesiono aediculę pogrzebową, Trofeum Gajusza.

Kup:

Artykuły pogrzebowe

Artykuły pogrzebowe: urny pogrzebowe do pomieszczenia prochów.

Kontrowersje wokół grobu św. Piotra

Początkowo badacze nie mieli pewności, że jest to grób św. Nie było znaku po jego imieniu i nie znaleziono żadnych szczątków.

Później Marghericie Guarducci, epigrafowi i archeologowi, udało rozszyfrować się pozornie niezrozumiałe graffiti na ścianie, o którą opierała się prymitywna aedicula wzniesiona jako pomnik pogrzebowy. W ten sposób odkryła, że imię św. Piotra stale powracało w tych napisach, a w szczególności rozpoznała dwa napisy: „Blisko Piotra” i „Piotr jest tutaj”. Badając sprawę, dowiedziała się, że robotnicy znaleźli wcześniej loculus wykuty w ścianie i wyłożony marmurem, z którego usunięto ludzkie kości. Były to, jak potwierdziły późniejsze analizy, właśnie relikwie św. Piotra, przeniesione wolą Konstantyna z grobowca wykopanego w ziemi w to bardziej odpowiednie miejsce.

Chociaż Watykan opublikował wyniki badań Guarducci w 1965 roku, gorzkie kontrowersje nadal dzieliły duchownych i naukowców na temat szczątków św. Piotra, do tego stopnia, że kości zostały w pewnym momencie usunięte z grobowca w Muro dei Graffiti. Dopiero 5 grudnia 2013 roku papież Franciszek nakazał umieścić je z powrotem na należnym im miejscu. Decyzję tę podją po dokładnej rewizji dokonanej przez papieża Benedykta XVI, który potwierdził to, co odkryła Margherita Guarducci. To naprawdę był grób świętego Piotra.

Kup:

Ikona Święty Piotr i Święty Paweł

Ikona grecka, ręcznie malowana przedstawiająca Świętych Piotra i Pawła, którzy podtrzymują Kościół.

Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci w Santa Maria delle Grazie to jedno z najsłynniejszych dzieł sztuki na świecie, bogate w znaczenie religijne i artystyczne.

Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci jest jednym z najsłynniejszych dzieł sztuki – chrześcijańskich i niechrześcijańskich – na całym świecie. W języku włoskiem nazywana również Cenacolo vinciano, została namalowana przez Leonarda w latach 1495-1499, w refektarzu klasztoru Santa Maria delle Grazie w Mediolanie, na zlecenie Ludovico il Moro. Przedstawiony temat to Wieczerza Wielkiego Czwartku, z Jezusem w centrum otoczonym dwunastoma apostołami. Nie przedstawiono momentu ustanowienia Eucharystii ani umycia nóg, ale moment następujący po słowach Jezusa „jeden z was mnie zdradzi”.

Dzieło to stanowi znaczącą zmianę w historii sztuki, dzięki ekspresyjnemu stylowi, jaki Leonardo wybrał dla tej tematyki: świętość chwili jest wyrażona w najbardziej ludzkim wymiarze, poprzez zrozpaczone wyrazy twarzy każdego z apostołów. Istnieje wiele kopii i obrazów Ostatniej Wieczerzy, który jest bardzo cenionym tematem. Wielu artystów dokonało reinterpretacji dzieła lub czerpało z niego inspirację: Ostatnia Wieczerza Leonarda zagościła w wyobraźni i domach wielu osób dzięki obrazom i grafikom.

Technika wybrana przez Leonarda była przykładem jego eksperymentów, choć okazała się nieskuteczna: nie stosując tradycyjnych technik freskowych, obraz zaczął się degradować już po kilku dekadach. Wielu artystów, z których nie wszyscy byli ekspertami, retuszowało fragmenty obrazu. Z tego powodu Ostatnia Wieczerza jest jednym z najbardziej odrestaurowanych dzieł w historii i ma kilka poziomów zmian.

Oprócz prac konserwatorskich, Ostatnia Wieczerza była przedmiotem licznych interpretacji znaczenia, niektóre z nich były kontrowersyjne i bezpodstawne. Jednym z przykładów jest idea stojąca za powieścią „Kod da Vinci” autora Dana Browna. Interpretacja ta głosiła, że uczennica obok Jezusa była w rzeczywistości Marią Magdaleną, a poprzez to dzieło przekazano wiadomość, że Maria Magdalena była kochanką Chrystusa.

Gdzie się znajduje obraz Ostatnia Wieczerza

Ostatnia Wieczerza Leonarda znajduje się w refektarzu klasztoru Santa Maria delle Grazie w Mediolanie. Kościół klasztorny został wybrany jako miejsce odprawiania mszy przez rodzinę Sforzów. Leonardo, jak to miał w zwyczaju, dokonał licznych przygotowań przed realizacją dzieła – na przykład w Pinakoteca Brera zachował się rysunek przygotowawczy Głowy Chrystusa. Prace renowacyjne i modyfikacje nie były jedyną rzeczą, która uratowała dzieło: podczas II Wojny Światowej dzieło zostało zabezpieczone workami z piaskiem zamontowanymi na rusztowaniu, aby przetrwać bombardowanie bez szwanku. Obecnie refektarz jest miejscem wystawy Ostatniej Wieczerzy.

Ostatnia Wieczerza
kup na Holyart

Scena Ostatniej Wieczerzy z żywicy 9 cm
kup na Holyart

Lampion plastik światło białe h 2.5 cm
kup na Holyart

Analiza Ostatniej Wieczerzy Leonarda

Liczne analizy przeprowadzone na przestrzeni lat przyniosły różne interpretacje postaci i ich cech charakterystycznych. Jedną z pierwszych rzeczy, które należy podkreślić, jest ludzki wymiar reprezentacji. Jezus jest przedstawiony bez aureoli i różni się od apostołów jedynie centralną i odizolowaną pozycją. Wyraz twarzy Jezusa jest pełen znaczenia: jego oczy są opuszczone, usta półotwarte, co świadczy o jego cierpieniu z powodu wiadomości, którą właśnie przekazał swoim przyjaciołom. Pozy apostołów wyrażają poruszenie i niepokój chwili. Struktura dzieła jest obramowana poziomą linią stołu, na którym widzimy naczynia i dania przedstawione szczegółowo i z wieloma detalami oraz architekturę w tle. Apostołowie są rozmieszczeni w grupach trzyosobowych i każdy z nich jest przedstawiony w innej pozycji.

Apostołowie podczas Ostatniej Wieczerzy

Grupa po lewej stronie obrazu składa się z Bartłomieja, Jakuba i Andrzeja. Pierwsi dwaj pochylają się w kierunku Jezusa z zainteresowaniem, podczas gdy trzeci unosi ręce. Emocje są przekazywane przez pozy, które Leonardo potrafił zobrazować dzięki studiom nad ludzkim ciałem i ekspresją gestów.

W drugiej grupie od lewej znajdują się Judasz, Piotr i Jan. Judasz jest rozpoznawalny, ponieważ niesie w ręku worek z monetami i w swoim wzburzeniu jest przedstawiony jako upuszczający solniczkę podczas wycofywania się. Piotr trzyma w ręku nóż, symbol jego ognistego charakteru i zapowiedź epizodu podczas którego odetnie ucho słudze arcykapłana w Getsemane. Pochyla się ku Janowi i dotyka go jedną ręką, prosząc, by zapytał Jezusa, kim jest zdrajca. Jan, przedstawiony z delikatnymi i młodzieńczymi rysami, słucha słów Piotra z pochyloną ku niemu głową.

W pierwszej grupie po prawej stronie obok Jezusa znajdują się Tomasz, Jakub Większy i Filip. Postać Tomasza znajduje się całkowicie w tle i niektórzy spekulują, że została dodana później niż pierwotny projekt. Jakub Większy jest przedstawiony z silnym wyrazem twarzy, a jego pozycja daje wrażenie nagłego ruchu. Filip podnosi ręce do piersi w serdecznym geście.

Ostatni trzej apostołowie, Mateusz, Judasz Tadeusz i Szymon, są przedstawieni w ożywionej dyskusji, dotknięci wiadomościami, które właśnie otrzymali.

Umywanie nóg

Dzieło Leonarda ma również duże znaczenie ze względu na wybór momentu Wieczerzy. Moment wieczerzy jest w rzeczywistości przerwany jeszcze ważniejszym wydarzeniem niż ujawnienie zdrajcy: umyciem nóg. Ostatnia Wieczerza Leonarda jest obrazem, który przywołujemy na myśl, gdy myślimy o Wielkim Czwartku, ale to właśnie obmycie nóg widzimy podczas obchodów Wielkiego Czwartku.

Ostatnia Wieczerza obrus detale złote żywica 15x30x10 cm
kup na Holyart

Obraz Ostatnia Wieczerza bilaminat kolorowy tył z prestiżowego drewna 7,5x15 cm
kup na Holyart

Gobelin zainspirowany Ostatnią Wieczerzą Leonarda da Vinci 65x110 cm
kup na Holyart

Ikona Ostatnia wieczerza Grecja nadruk wykończenie ręczne
kup na Holyart

Płaskorzeźba Ostania wieczerza drewno Valgardena multipatynowane
kup na Holyart