Śmierć dla katolika oznacza spotkanie z Jezusem w życiu wiecznym. Oto jak przebiega katolicki pogrzeb Chociaż śmierć jest zawsze dramatycznym wydarzeniem, w chrześcijaństwie jest również postrzegana jako moment głębokiego duchowego połączenia z Bogiem. Chrześcijanin, odchodząc z tego świata, udaje się na spotkanie z życiem wiecznym…
Namaczenie chorych jest praktyką wywodzącą się bezpośrednio od Jezusa. Oto jak się rozwijała na przestrzeni czasu Kościół przypisuje namaszczenie chorych Jezusowi, Jego głębokiej miłości do chorych i cierpiących, na których nakładał ręce, wzywając do cudownego uzdrowienia. Po swojej śmierci i zmartwychwstaniu Chrystus przekazał swoim uczniom…
Wyobraź sobie panoramę z domami, wzgórzami i postaciami zaangażowanymi w różne aktywności. Są to scenografie naszych szopek. A teraz wyobraź sobie, że wraz z zapadnięciem zmroku, na figurki, zwierzęta i szopkę pada śnieg, którego płatki opadają lekko na szopkę, figurki z terakoty, mech i porosty.
Jak wykreować ten fantastyczny efekt? Zamiast używać waty i puszek ze sprayem, można uzyskać realistyczny i spektakularny efekt opad śniegu dzięki armatkom śnieżnym dostępnym w Holyart. Te urządzenia śnieżne są idealne dla sklepów, centrów handlowych, parafii, ale także domów z dużymi przestrzeniami, w których można ustawić specjalną szopkę.
Generatory sztucznego śniegu do szopek Kuopio 08 i Kuopio 09, które prezentujemy, są zarówno łatwe w obsłudze, jak i niezawodne. Wyposażone są w zbiornik, do którego wlewa się płyn śniegowy – wodny, nieszkodliwy roztwór, którego wkłady dostępne są w firmie Holyart. Wytwornica zamienia płyn w pianę, która jest popychana przez wentylator w kierunku szopki i opada na powierzchnię, tworząc efekt śniegu, który chciałeś uzyskać. Pianka wysycha w kilka minut, nie moczy i nie niszczy powierzchni: ewentualne smugi można łatwo zetrzeć wilgotną szmatką.
Wystarczy umieścić generator obok szopki – można ją również zawiesić pod sufitem za pomocą dołączonego uchwytu – i podłączyć wtyczki do prądu. Jeśli chcemy, aby cykl opadów śniegu synchronizował się z cyklami sterownika efektów do szopki, wystarczy podłączyć odpowiednią wtyczkę do sterownika.
Podczas włączania armatki śnieżnej należy odczekać minutę, aby nastąpił proces rozruchu – nie zaleca się włączania i wyłączania armatki przed zakończeniem rozruchu: spowodowałoby to bardzo intensywny i silny opad śniegu przy następnym włączeniu; nie ma to jednak negatywnego wpływu na mechanizm maszyny.
Pozostaje tylko zdecydować, jaki rodzaj opadu śniegu chcemy uzyskać, regulując intensywność i wentylator za pomocą dwóch pokręteł. Im większa intensywność, tym większe będą płatki. Dla tych, którzy chcą naprawdę intensywnych opadów śniegu, Kuopio 08 posiada również funkcję super, uruchamianą przyciskiem. Moc wentylatora wpływa na zasięg pracy armatki śnieżnej. Kuopio 08 ma większą moc i pokrywa od 1 do 4 metrów, natomiast Kuopio 09 od 1 do 2 metrów. Regulując intensywność i moc wentylatora, można uzyskać wolniejsze opady śniegu z większymi płatkami lub „bardziej wietrzne” opady śniegu z drobniejszymi płatkami.
W tym momencie nie trzeba już używać wyobraźni: oto ośnieżona szopka, o której marzyliście!
Ojcowie Kościoła to najważniejsi chrześcijańscy pisarze, których dzieła stanowią podstawy doktryny Kościoła. Poznajmy ich. W przeszłości mówiliśmy o Doktorach Kościoła, tych mężczyznach i kobietach, którzy dzięki swojej świętości i mądrości potrafili uczynić Kościół wielkim i pozostawili świadectwo nieśmiertelnej wiedzy teologicznej i duchowej siły. Byli to…
Odkryjmy, jak wynalazki mnichów przyczyniły się do rozwoju technologicznego i naukowego w średniowiecznej Europie oraz do przekazywania starożytnej i cennej wiedzy. Często słyszymy, że średniowiecze to mroczna epoka, w której postęp technologiczny i rozwój artystyczny miały rzekomo doznać ciężkiego zahamowania, a powszechna barbarzyńskość miała zniszczyć…
Indeks
Często na śniadanie lub codzienne przekąski szukamy alternatywy dla produktów przemysłowych, które zapełniają półki w supermarketach. Wśród rynków i zakupów online szukamy zdrowych i ręcznie robionych produktów, które przypominają nam przepisy naszych dziadków i tradycję domowej kuchni. Głównymi bohaterami tych poszukiwań są naturalne konfitury i marmolady.
Ale jakie są różnice między konfiturą a marmoladą? Często te dwa terminy są używane zamiennie, jakby oznaczały to samo. W rzeczywistości tak nie jest: oto, co je różni.
Marmolada to produkt zawierający co najmniej 20% cytrusów, co najmniej 45% całkowitej zawartości cukru oraz kilka dozwolonych dodatków (jest ich dozwolonych 25 rodzajów).
Konfitura natomiast to produkt zawierający co najmniej 35% owoców, co najmniej 45% całkowitej zawartości cukru oraz kilka dodatków (również w tym przypadku dozwolonych jest 25 rodzajów).
Istnieje więc marmolada pomarańczowa, ale nie ma marmolady truskawkowej, wiśniowej ani z owoców leśnych. Podobnie nie istnieje konfitura pomarańczowa. Główna różnica tkwi więc w rodzaju użytych owoców (cytrusy do marmolady, inne rodzaje owoców do konfitury). Te wskazówki są podane w dyrektywie europejskiej nr 79/693 z 1979 roku, włączonej do prawa włoskiego w 1982 roku dekretem prezydenckim z 8 czerwca 1982, nr 401, który reguluje produkcję i sprzedaż konfitur, marmolad, galaretek owocowych i kremu kasztanowego.
Biorąc pod uwagę procent owoców użytych w składzie, można mówić również o konfiturze ekstra: w tym przypadku jest to konfitura zawierająca co najmniej 45% owoców, co najmniej 45% całkowitej zawartości cukru oraz kilka dodatków (dla konfitury ekstra dozwolonych jest tylko 12 rodzajów dodatków).
Konfitury i marmolady Holyart z klasztoru trapisów w Vitorchiano są produktami w 100% naturalnymi i autentycznymi. Są wynikiem ręcznej pracy bez dodatku pektyny, barwników czy konserwantów. Z klasztoru mniszek trapisek w Vitorchiano wychodzą naturalne marmolady i ręcznie robione konfitury wszystkich rodzajów: marmolada pomarańczowa, konfitura ekstra brzoskwiniowa i krem kasztanowy należą do ulubionych. Są idealne do prostego śniadania lub do przygotowania domowych wypieków. Proces produkcji jest tradycyjny i ręczny, owoc pracy mniszek.
Jednym z najlepszych sposobów na wypróbowanie autentycznej słodyczy tych marmolad i konfitur jest przygotowanie krostaty! Wypróbuj przepis, który zasugerowaliśmy w jednym z naszych artykułów. Pochodzenie kruchego ciasta jest częścią legendarnej tradycji włoskiej kultury. Istnieje wiele historii związanych z powstaniem tego ciasta i jego wariantami, jak znana pastiera neapolitańska. Uważa się, że pierwszą osobą, która przygotowała współczesną pastierę, była zakonnica z klasztoru S. Gregorio Armeno. Od tego momentu pastiera zachowała duchowe znaczenie, związane z okresem liturgicznym, któremu jest przypisana, czyli Wielkanocą. Pastiera, przygotowana w Wielki Piątek, jest spożywana na Wielkanoc: symbolizuje oczekiwanie i świętowanie Zmartwychwstania Chrystusa.
Indeks1 Szopka Val Gardena2 Drewniane figurki3 Proces produkcji: rzeźbione w drewnie, ręcznie malowane4 Farby olejne Szopka Val Gardena i szopki drewniane są efektem bogatej tradycji: oto jak powstają figurki szopek Val Gardena. Zbliżają się święta i wszystkich nas nurtuje jedno pytanie: jaka szopka będzie najlepsza…
Indeks1 Święty Jakub Większy2 Święty Roch3 Święty Krzysztof4 Święty Benedykt Józef Labre5 Święta Gertruda z Nivelles6 Święta Brygida Szwedzka7 Święta Bona8 Święty Sebald Święci pielgrzymi to święci, dla których doświadczenie pielgrzymki było tak znaczące, że stało się przyczyną ich świętości. Kim są święci pielgrzymi? Praktyka…
W tym roku, jak co roku, do naszych domów i kościołów zawita chrześcijański symbol związany z Bożym Narodzeniem: szopka. Zarówno w miejscach prywatnych, jak i publicznych, podczas świętowania narodzin Jezusa, używa się figurek, scenek, które powstają dzięki kreatywności rzemieślników szopek lub miłośników majsterkowania.
Istnieje wiele możliwości utworzenia szopki. Szopka neapolitańska z terakoty, szopka w stylu arabskim lub skandynawskim, z żywicy lub z drewna: istnieje ogrom możliwości, które łączą Sztukę z Wiarą.
Nawet papież Franciszek w liście apostolskim Admirabile Signum przypomniał o pięknie i wartości szopki:
„Kontemplując scenę Bożego Narodzenia, jesteśmy zaproszeni do duchowego wyruszenia w drogę, zafascynowani pokorą Tego, który stał się człowiekiem, aby spotkać każdego człowieka. I odkrywamy, że On tak bardzo nas kocha, że jednoczy się z nami, abyśmy i my mogli zjednoczyć się z Nim. […] Jest to naprawdę ćwiczenie twórczej wyobraźni, wykorzystujące najróżniejsze materiały do stworzenia małych arcydzieł piękna. Uczymy się tego w dzieciństwie: gdy tata i mama, wraz z dziadkami, przekazują ten radosny zwyczaj, który jest ucieleśnieniem bogatej duchowości ludowej.”
Skąd jednak wzięła się ta tradycja?
W historii szopki pojawia się wielki włoski święty: św. Franciszek z Asyżu. Jest rok 1223 a miejscowość Greccio jest małą wioską w pobliżu Rieti. Franciszek, prawdopodobnie w drodze z Rzymu, gdzie papież potwierdził regułę franciszkańską, zatrzymał się w wiosce w której mieszkał Giovanni Velita, który był wówczas przyjacielem i naśladowcą świętego. Kiedy zobaczył groty w pobliżu Greccio, przyszedł mu do głowy ten obraz: Betlejem, które widział podczas podróży do Ziemi Świętej, a w szczególności groty w których urodził się Jezus.
Pieśń Słoneczna Świętego Franciszka
Święty Franciszek z Asyżu jest jednym z najbardziej cenionych i czczonych świętych Kościoła katolickiego…
Franciszek, być może poruszony scenami z mozaik przedstawiających Scenę Narodzin w Bazylice Najświętszej Marii Panny w Rzymie, poczuł silne pragnienie, aby „przedstawić Dzieciątko narodzone w Betlejem” i w jakiś sposób umożliwić zobaczenie oczami ciała trudy, w jakich się znalazło Dzieciątko z powodu braku rzeczy dla Niego niezbędnych, oraz to jak było położone w szopce i jak leżało na sianie między wołem a osłem” (Tomasz z Celano, Vita Prima, 84: Fonti francescane (FF), nr 468). Piętnaście dni przed Bożym Narodzeniem wyraził to życzenie i poprosił Messera Giovanniego Velitę o pomoc w utworzeniu pierwszej w historii szopki.
Scenografia i realizacja były proste: grota, żłóbek, wół i osioł. 25 grudnia wokół sceny zgromadzili się zakonnicy, mężczyźni i kobiety z okolicy, niosąc kwiaty i pochodnie. Historia szopki rozpoczęła się więc od żywej szopki, złożonej z wiernych, którzy wspólnie świętowali ubóstwo Boga, który stał się Człowiekiem. Na tym praesepium, czyli żłóbku, Eucharystia była sprawowana przez obecnego tam kapłana – św. Franciszek postanowił pozostać diakonem.
Oprócz idei szopki, którą i dziś ustawiamy i tworzymy w domach, w kościołach, ale także w zakładach pracy, szkołach i na placach, tradycja dostarcza nam cudu. Mówi się zresztą, że w żłóbku szopki z Greccio rzeczywiście pojawiło się Dzieciątko Jezus, a moment przeżyty przez zebranych stał się źródłem wielkiej radości.
Ludzie wracali z tego miejsca do swoich domów głęboko poruszeni. Franciszek był widziany tej nocy, podczas gdy czule obejmował Dzieciątko, które pojawiło się w żłóbku.
W tym roku, jak co roku, szopka będzie znakiem radości, która powstała podążając za intuicją wielkiego świętego.
Jak powstała modlitwa przeciw depresji i kto jako pierwszy wyraził swoje nabożeństwo do Matki Bożej Uśmiechu? Niektóre nabożeństwa rodzą się z osobistych doświadczeń tych, którzy, dręczeni jakimś bólem, znaleźli pocieszenie i ulgę w Jezusie lub w słodkim wizerunku Jego Matki Maryi. Tak było w przypadku…
Miesiąc październik jest poświęcony Różańcowi Świętemu. Dowiedzmy się więcej o różańcu św. Michała Archanioła, jego mocy, obietnicach, których spełnienie gwarantuje nabożeństwo do Archanioła, oraz o modlitwie. Różaniec św. Michała Archanioła, zwany także Różańcem Aniołów lub Koronką św. Michała Archanioła, jest jednym z najbardziej znanych i…
Indeks
Miesiąc maj to jeden z miesięcy poświęconych Matce Bożej. Jest to również miesiąc róż, które w tym okresie kwitną najobficiej, a to skojarzenie nie jest przypadkowe. Kiedyś istniała tradycja zdobienia posągów Matki Bożej girlandami kwiatów, zwłaszcza różami, i właśnie stąd pochodzi forma nabożeństwa, którą wszyscy znamy: Różaniec. Ze ścisłego związku między Maryją a różą, oraz kwiatami w ogóle, powstała praktyka „Fioretti”. Ale są też inne kwiaty, które z różnych powodów były z czasem kojarzone z Matką Bożą i świętymi. Dlatego nie wydaje nam się niestosowne mówić o zapachu świętych, wręcz przeciwnie, chcemy zgłębić w tym artykule, jakie kwiaty są kojarzone z różnymi świętymi i dlaczego często widzimy posągi świętych ozdobione określonymi kwiatami.
Maj jest zatem miesiącem poświęconym Dziewicy Maryi. Tradycja kojarząca Matkę Bożą z miesiącem majem nie ma żadnych podstaw w Pismach Świętych. Rozwinęła się ona na przestrzeni wieków. Przez cały miesiąc każdego dnia odbywają się specjalne modlitwy i nabożeństwa, które można jej ofiarować, aby uzyskać łaskę lub po prostu podjąć drogę duchowego wzrostu osobistego. Powody, dla których maj jest uważany za miesiąc maryjny, sięgają tradycji przedchrześcijańskich, starożytnych kultów pogańskich poświęconych bóstwom związanym z płodnością, żyznością i odrodzeniem życia. Bowiem od zarania dziejów w tym okresie roku świętowano odrodzenie przyrody po długiej zimie.
Kojarzenie Maryi z różami pochodzi z średniowiecza, kiedy to zaczęto ją czcić jako: „Różę róż, kwiat kwiatów, kobietę między kobietami, jedyną panią, światło świętych i drogę nieba”. W średniowieczu narodziła się także tradycja Różańca jako przedmiotu nabożnego poświęconego Maryi. Początki Różańca sięgają zwyczaju ozdabiania posągów Matki Bożej girlandami kwiatów, zwłaszcza róż, w miesiącu maju. Jeśli chodzi o „Fioretti”, musimy poczekać do XVI wieku, kiedy św. Filip Neri zachęcał dzieci pod jego opieką do ozdabiania kwiatami wizerunku Maryi i śpiewania jej pochwał, a następnie do św. Jana Bosko, który prosił swoich chłopców, aby zastąpili kwiaty dla Maryi dobrymi uczynkami, małymi ofiarami, zobowiązaniami codziennymi. Fioretto dla Matki Bożej jako kwiat do ofiarowania.
Matka Boża jest również uważana za mistyczną różę, najpiękniejszy kwiat, symbolizujący łaskę Bożą, królową wszystkich kwiatów, a jednak „mistyczną”, ukrytą, jak ukryte dla nas jest jej ciało, które wstąpiło do nieba po jej śmierci.
Innym kwiatem często kojarzonym z Matką Bożą jest biały liliowiec, symbol czystości.
W tradycyjnej ikonografii św. Katarzyna ze Sieny, Patronka Włoch i Współpatronka Europy, jest przedstawiana z książką w ręku, symbolem doktryny, pierścieniem, który symbolizuje mistyczne zaślubiny między nią a Jezusem, oraz liliowcem, symbolem czystości. W innych przedstawieniach białe kwiaty tryskają z jej stygmatów, a na jej głowie znajduje się korona cierniowa.
Święta Katarzyna ze Sieny: patronka Włoch
Święta Katarzyna ze Sieny, z kobiety wywodzącej się z ludu, stała się doradcą papieży i książąt…
W poprzednim artykule omówiliśmy powody, dla których kwiat nardo jest kojarzony ze św. Józefem, opiekunem Jezusa. Pojawia się on również w herbie papieża Franciszka. Kojarzenie św. Józefa z nardo jest typowe dla krajów hiszpańskojęzycznych, gdzie często przedstawia się go z gałęzią nardo w ręku. Z nardo otrzymuje się silnie pachnący olej uważany za bardzo cenny od starożytności, używany jako kadzidło: olej nardo. Św. Józef jest również często przedstawiany z laską, z której kwitną liliowce, symbol czystości Dziewicy.
Również Św. Antoni z Padwy jest często przedstawiany z białymi liliowcami, które według jego „Kazań” symbolizowały pokutników: „Zauważ, że w liliowcu są trzy właściwości: lek, biel i zapach. Lek znajduje się w korzeniu, biel i zapach w kwiecie. Te trzy właściwości reprezentują pokutników, ubogich w duchu, którzy krzyżują członki ze swoimi wadami i pożądliwościami, którzy zachowują pokorę w sercu, aby stłumić bezczelność pychy, biel czystości w ciele i zapach dobrej reputacji.” („Kazania”, XV niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego, 12)
Dziurawiec, lub ziele św. Jana, to roślina zielna rozpowszechniona w całych Włoszech. Ponieważ kwitnie głównie od czerwca do sierpnia, został skojarzony z obchodami św. Jana, które przypadają 24 czerwca. Jeśli tej nocy zbiera się żółte kwiaty dziurawca, będą one miały moc cudowną zarówno w walce z chorobami, jak i w odganianiu złych duchów. Obecnie dziurawiec jest stosowany w fitoterapii do leczenia depresji, lęku, zmęczenia.
Sedum Sieboldii jest znany jako ziele św. Teresy lub „Teresina”. Kwitnie w październiku, miesiącu poświęconym św. Teresie od Dzieciątka Jezus (Teresie z Lisieux) i św. Teresie z Avili. Pochodzi z Japonii, to roślina sukulentowa, która nie wymaga dużej pielęgnacji.
Ale św. Teresa z Lisieux jest również kojarzona z różami i stokrotkami. W szczególności w tych ostatnich, bardzo skromnych i delikatnych kwiatach, bardzo się rozpoznawała, jak czytamy w jej pamiętnikach: „Jak słońce jednocześnie oświetla cedry i każdy kwiatuszek, jakby ten był jedynym na ziemi, tak samo Nasz Pan zajmuje się każdą duszą… aby zakwitła we właściwym czasie najbardziej pokorna stokrotka” („Historia duszy”).
W chwili śmierci św. Teresa zapowiedziała: „Zobaczycie w chwili mojej śmierci, jak kaskada róż spadnie na ziemię.” Dlatego w ikonografii Święta często jest przedstawiana z rękami pełnymi róż, które symbolizują łaski udzielone przez nią za życia i po jej śmierci. Z tego wydarzenia wywodzi się także nowenna róż do niej inspirowana. Jezuita o imieniu ojciec Putigan zaczął odmawiać nowennę, aby prosić o ważną łaskę, i prosił Boga jako znak dobroci i gwarancji o różę. Każdego dnia i dla każdej łaski nadal prosił o róże i je otrzymywał.
Św. Rita z Cascii jest również znana jako święta „Róży”. Jak św. Katarzyna, także ona często jest przedstawiana z pierścieniem i różą. Róża jest jednym z jej najważniejszych symboli. Już na łożu śmierci i przykuta do łóżka, święta poprosiła, aby przyniesiono jej dwa figi i różę z ogrodu domu, w którym dorastała, choć była to głęboka zima. Kuzynka, która mimo to próbowała ją usatysfakcjonować, udała się do ogrodu i wśród śniegu znalazła różę i dwa figi. Róża symbolizuje także życie św. Rity, która wzrosła między cierniami, nie tracąc jednak swojego zapachu, dobrego serca i wiary.
Św. Rozalia, patronka Palermo, często jest przedstawiana z wieńcami z liliowców i róż, kwiatów, które reprezentują odpowiednio dziewictwo i zjednoczenie z Bogiem. Czasami to Dzieciątko Jezus wkłada jej na głowę wieniec z kwiatów, w rodzaju mistycznego zaślubienia. Jej imię zawiera w sobie nazwę obu tych kwiatów. Według legendy przed jej narodzinami jej rodzicom ukazała się tajemnicza postać, która powiedziała im, że dziecko, które się narodzi, będzie „różą bez cierni”. Stąd imię wybrane dla niej, Rozalia, łączące łacińskie terminy rosa i lilium, „róża” i „liliowiec”.
