Indeks1 Daty Jubileuszu Młodzieży 20252 Światowe Dni Młodzieży3 Program Jubileuszu Młodzieży Jubileusz Młodzieży 2025: tydzień poświęcony Pielgrzymom Nadziei, którzy zmienią świat Podczas gdy lato szaleje, sprawiając, że nasze dni stają się coraz bardziej upalne, Rzym przygotowuje się na przyjęcie tętniącego życiem serca młodzieży świata. Od…
Indeks1 Róże: symbol Maryi2 Madonna z Ogrodu Różanego: najsłynniejsze dzieła3 Inne przedstawienia Madonny z Ogrodu Różanego Temat róży, symbolu Maryi, jest powtarzający się w sztuce. Oto najsłynniejsze dzieła przedstawiające Madonnę z Ogrodu Różanego i znaczenie tego kwiatu związanego z Maryją. Nadejście pięknego sezonu to czas…
Indeks
Relikwie świętych zawsze odgrywały niepodważalną rolę w szerzeniu kultu mężczyzn i kobiet, którzy zasługiwali na miano błogosławionych na przestrzeni wieków. Od pierwszych chrześcijańskich relikwii znalezionych w katakumbach, po liczne szczątki i święte fragmenty przywiezione z Jerozolimy przez Helenę, matkę cesarza Konstantyna, relikwie i ciała świętych stanowiły dla wspólnot chrześcijańskich nadzieję na większy udział w łasce i świętości poprzez bezpośredni kontakt lub przynajmniej cześć tego, co miało kontakt ze świętym, a nawet więcej, czego było częścią. Naturalnie ta wiara nabiera jeszcze większej wartości, jeśli mówimy o relikwiach bezpośrednio związanych z Jezusem, takich jak ciernie Korony Ukrzyżowania lub Święte Gwoździe, aż po Całun.
Korona cierniowa Jezusa i jej znaczenia
Korona cierniowa Jezusa to jeden z najbardziej symbolicznych elementów Jego Męki. Przyjrzyjmy się, dlaczego…
Ale czym są relikwie świętych? Słowo relikwia pochodzi od łacińskiego reliquiae i oznacza pozostałości. Dlatego relikwia może być przede wszystkim ciałem świętego, a częściej jego częścią, zachowaną w jakiś sposób i podzieloną na przestrzeni wieków. Nie jest niczym niezwykłym znalezienie fragmentów ciał jednego świętego w kościołach rozsianych po całym świecie. W przypadku relikwii chrześcijańskich pojęcie świętości rozciąga się również na wszystko, co miało bezpośredni kontakt z danym świętym, począwszy od jego ubrań lub biżuterii, aż po narzędzia użyte do jego męczeństwa. Ponadto z czasem rozpowszechnił się zwyczaj czczenia tak zwanych relikwii kontaktowych, czyli przedmiotów, które nie miały bezpośredniego kontaktu ze świętym, ale z jedną z jego relikwii i w jakiś sposób wchłonęły część jego świętości. Jeśli weźmiemy pod uwagę na przykład Święte Gwoździe, na świecie jest około 33 uznawanych za autentyczne, 16 w samych Włoszech, oprócz nieokreślonej liczby kopii wykonanych przy użyciu opiłków oryginalnych gwoździ, których święta moc została przekazana przez asymilację. W tym artykule nie chcemy skupiać się na najsłynniejszych relikwiach, takich jak wspomniane symbole Męki Pańskiej, ale na najbardziej osobliwych i sugestywnych relikwiach świętych.
Tajemnica Chusty Weroniki, chusty z odbiciem twarzy Jezusa
Chusta Weroniki to jedna z najbardziej tajemniczych i fascynujących relikwii w historii chrześcijaństwa…
Święta Apollina Męczennica, obchodzona 9 lutego, jest patronką dentystów, higienistów stomatologicznych i techników dentystycznych. Żyła w III wieku n.e. i według różnych tradycji była starszą niezamężną kobietą, która była przyjaciółką chrześcijan z Aleksandrii w Egipcie i sama zajmowała się pracą apostolską, lub młodą dziewczyną, jak jest zwykle przedstawiana w ikonografii sakralnej. W tej samej ikonografii jest pokazana z parą szczypiec w dłoni, ponieważ wszystkie zęby Świętej Apolonii zostały wyrwane podczas jej męczeństwa. W kościele Świętej Apolonii w Rzymie jeden z tych zębów jest nadal mocno trzymany między szczypcami, które rzekomo go wyrwały.
Poświęciliśmy już osobny artykuł krwi św. Januarego, która co roku ulega upłynnieniu przy trzech różnych okazjach. Zamknięta w dwóch fiolkach przechowywanych w katedrze w Neapolu, należy do św. Januarego, który zginął podczas prześladowań Dioklecjana wraz ze swoimi przyjaciółmi i towarzyszami wiary. Co roku w sobotę przed pierwszą niedzielą maja, 19 września i 16 grudnia, krew w fiolkach, którymi biskup macha przed wiernymi zgromadzonymi w oczekiwaniu, cudownie ulega upłynnieniu. Cud św. Januarego jest jednym z najsłynniejszych i najbardziej oczekiwanych we Włoszech, punktem odniesienia dla tysięcy wyznawców w Neapolu i poza nim.
Spośród niezniszczalnych ciał świętych, jednym z najsłynniejszych przypadków jest z pewnością przypadek świętej Katarzyny z Bolonii, zakonnicy należącej do zakonu klarysek franciszkanek, która zmarła w 1463 r., a której nienaruszone ciało spoczywa w kościele Corpus Domini w Bolonii, jakby zasnęła na krześle. Ciało zostało pochowane bez trumny, zgodnie ze zwyczajem klarysek, a mimo to pozostało nienaruszone i jest widoczne dla wszystkich do dziś, bez jakiejkolwiek ochrony. Pomimo różnych prób znalezienia naukowego wyjaśnienia tego zjawiska, pozostaje ono nieokreślone.
Historia Świętego Domku Madonny z Loreto leży u podstaw kultu Madonny z Loreto. Jest to również samo serce słynnego sanktuarium, w którym między innymi narodziła się Litania Loretańska do Różańca Świętego. W rzeczywistości sanktuarium zostało zbudowane wokół Świętego Domku! Ale czym on jest? W praktyce, zgodnie z legendą, Dom Święty byłby domem, w którym urodziła się, mieszkała i została odwiedzona przez Archanioła Gabriela Maryja z Nazaretu. W pewnym momencie, gdy niewierni szaleli w Ziemi Świętej, Aniołowie postanowili polecieć w bezpieczne miejsce do domu Madonny i wybrali to miejsce jako swój ostateczny cel. Z tego powodu Madonna z Loreto jest uważana za patronkę lotników i ogólnie tych, którzy podróżują w powietrzu.
Na wzgórzu San Potito w Neapolu od 1795 roku Arcybractwo San Giuseppe dell’Opera di vestire i Nudi strzeże laski San Giuseppe. Laska, która przybyła do Neapolu ponad dwa wieki temu, jest zamknięta w pudełku z drewna cedrowego. Mówi się, że jest to słynna laska, którą Józef przywiózł ze sobą, gdy poszedł prosić o rękę Maryi. Wszyscy adoratorzy nosili podobną laskę, ale laska Józefa rozkwitła dzięki magii. Zaginiona przez wieki laska została odnaleziona w Anglii i przywieziona z powrotem do Włoch przez Giuseppe Grimaldiego, znanego jako Nicolino, włoskiego śpiewaka kastrata, bardzo sławnego w tym kraju.
Wszyscy znamy historię Jana Chrzciciela, poprzednika Jezusa, tego, który ochrzcił Go w Jordanie i przygotował świat na Jego przyjście. Wiemy, że umarł z woli Salome, córki Herodiady, księżniczki Judei, która poprosiła swojego ojczyma Heroda o jego głowę w zamian za taniec. Istnieją różne tradycje dotyczące tego, co stało się z jego głową. Głowa świętego Jana jest przechowywana w kościele San Silvestro in Capite w Rzymie. Brakuje szczęki, która znajduje się w katedrze San Lorenzo w Viterbo. Ale katedra w Amiens również rości sobie prawo do oryginalnej głowy, podobnie jak Pałac Topkapı w Stambule. Talerz, na którym znajdowała się głowa Chrzciciela, jest przechowywany w Genui, w Muzeum Skarbca katedry San Lorenzo, a wraz z nim część prochów świętego. W katedrze w Sienie znajduje się jedno z jego ramion, ręka w Rapagnano, druga ręka w Czarnogórze. Wiele innych miejsc kultu przechowuje fragmenty kości, zębów, kosmyki włosów, prochy, a nawet krew św. Jana Chrzciciela. W rocznicę ścięcia 29 sierpnia relikwie te są wystawiane na pobożność wiernych.
Judasz, apostoł, który zdradził Jezusa pocałunkiem skazującym go na śmierć, jest również dobrze znaną i rozpoznawalną postacią. Niewiele wiadomo o tym, co stało się z 30 denarów symbolizującym jego zdradę, niesprawiedliwą sumą, za życie człowieka i przyjaciela, jeśli pomyślimy, że dzisiaj byłyby warte około 3000 euro! Zanim się powiesił, zdając sobie sprawę z tego, co zrobił, Judasz zwrócił 30 denarów kapłanom świątyni, a oni wykorzystali je na zakup „Pola Garncarza”, które później nazwano „Polem Krwi” w języku aramejskim Akeldamà lub Aceldama.
Prawdziwa historia Judasza Iskarioty: znanego ze zdrady Mesjasza
Imię Judasz jest związane ze smutną historią apostoła, który zdradził…
Relikwie świętego Antoniego z Padwy, słynącego z nauk teologicznych, ale jeszcze bardziej z poświęcenia dla ubogich i potrzebujących, są również rozrzucone w wielu różnych miejscach kultu. Większość jego szczątków znajduje się w Kaplicy Arki w bazylice poświęconej mu w Padwie. Wierni odwiedzają je każdego dnia, dotykając marmuru ołtarza, w którym się gromadzą i modląc się do świętego o pocieszenie i łaski. Inne relikwie świętego, bardziej delikatne i szczególne, są przechowywane w kaplicy relikwii: język, który w momencie przeniesienia ciała świętego do nowego grobu znaleziono wciąż różowy, jakby był żywy, struny głosowe, broda i palec. Istnieje wiele innych fragmentów i małych części ciała świętego lub przedmiotów należących do niego w wielu kościołach we Włoszech i poza nimi. Bracia z bazyliki w Padwie co roku organizują pielgrzymkę relikwii świętego Antoniego. W praktyce zakonnik bazyliki podróżuje z relikwiarzem po Włoszech i świecie, aby umożliwić wiernym św. Antoniego, którzy mieszkają daleko od Padwy, oddawanie mu czci i poczucie się z nim bliżej.
W katedrze w Katanii wiele relikwii św. Agaty, patronki miasta, przechowywanych jest w dużej srebrnej skrzyni. Bardzo młoda chrześcijanka, która zmarła podczas prześladowań Decjusza, poniosła szczególnie brutalne męczeństwo i stawiała opór aż do śmierci, znosząc wszelkie cierpienia, zamiast zaprzeczyć swojej wierze. Jej relikwie miały pełną przygód historię. Skradzione przez bizantyjskiego generała, który chciał zabrać je do Konstantynopola, zostały częściowo odzyskane przez dwóch jego żołnierzy, którzy zwrócili je biskupowi Katanii. Jedna z jej piersi trafiła w ten sposób do Gallipoli, podczas gdy większość jej biednych szczątków zabrano do katedry w Katanii, gdzie do dziś są przechowywane w drogocennym srebrnym popiersiu i dużej skrzyni. Wśród nich znajduje się również welon świętej Agaty, welon, który kobieta rozpostarła nad płonącymi węglami, aby uchronić ciało świętej przed męczeństwem.
W bazylice świętej Anastazji na Palatynie od ponad 1600 lat przechowywane są dwie bardzo wyjątkowe relikwie. Są to welon Madonny i część szaty świętego Józefa. Mówi się, że to święty Hieronim przywiózł je do Rzymu, wracając z jednej ze swoich podróży apostolskich do Ziemi Świętej. Być może właśnie dlatego, że zazdrośnie strzeżone i rzadko pokazywane wiernym, relikwie te zostały w doskonałym stanie zachowane: kolory welonu są nadal imponująco żywe i błyszczące.
Jubileusz Kapłanów 2025: kiedy Kościół odnajduje siebie i znów idzie naprzód W życiu człowieka, który wierzy, jest taki moment, w którym serce czuje potrzebę powrotu do źródła. Kiedy głos staje się modlitwą, cisza staje się słuchaniem, a nawet zmęczenie przybiera formę ofiary. Dla wiernych na…
Indeks1 Sanktuarium Bożej Miłości w Rzymie2 Pielgrzymka do Bożej Miłości3 Obraz Matki Bożej Miłości i Jej Cuda Miejsce cudów i cel pielgrzymek, Sanktuarium Madonny Bożej Miłości, jest jedną z najpopularniejszych jednodniowych wycieczek wśród Rzymian. W Castel di Leva, dwudziestej trzeciej strefie Agro Romano, 12 km…
Jeśli święta Rita z Cascii jest uważana za opiekunkę małżeństw, a w szczególności nieszczęśliwych panien młodych, istnieje również święty patron małżeństw. Mówimy o świętym Antonim z Padwy, jednym z najbardziej ukochanych i czczonych świętych przez katolików. Świetlisty przykład chrześcijańskiej mądrości, autor fundamentalnych i cennych dzieł teologicznych, które przyniosły mu tytuł Doktora Kościoła, otrzymał od samego świętego Franciszka zadanie nauczania teologii. Święty Antoni, pochodzący z Portugalii, żył w burzliwych latach końca średniowiecza, kiedy Europą wstrząsały ogromne zmiany polityczne i społeczne. Pierworodny w szlacheckiej rodzinie, Antoni żył wszystkimi wygodami bogatej młodzieży tamtych czasów, ale wkrótce wykazał miłość do nauki i chęć poświęcenia życia Chrystusowi. Wybrał zakon franciszkanów i kiedy przybył do Włoch, spotkał św. Franciszka, którego ideologię był zagorzałym zwolennikiem, nawet przeciwko herezjom, które nękały Kościół w tamtym czasie. Za swoją pracę ewangelizacyjną i walkę z herezjami otrzymał przydomek malleus hereticorum, młot heretyków. Ale oprócz tego, że był wymieniany wśród Doktorów Kościoła, oprócz zasług jako teolog i kaznodzieja, św. Antoni jest również pamiętany za swoje cuda, które uczyniły go opiekunem ubogich, głodnych i zagubionych przedmiotów.
Ogłoszony świętym przez Grzegorza IX, papieża, który chciał go mieć w Rzymie, aby mógł głosić mu i kardynałom wielkopostne medytacje, zasłynął między innymi jako święty, który pomagał kobietom znaleźć mężów. Ta wiara pozostała głęboko zakorzeniona w pobożności ludowej do tego stopnia, że nawet dzisiaj istnieje zwyczaj odmawiania specjalnej Modlitwy do św. Antoniego, aby znaleźć narzeczonego, ale także Modlitwy o małżeństwo kierowanej przez młodych małżonków do Świętego.
Ale zobaczmy, dlaczego święty Antoni z Padwy stał się obrońcą małżeństwa i cenną pomocą dla tych, którzy chcą uzyskać dobre zaręczyny.
Musimy wziąć pod uwagę, że w epoce, w której żył święty, kobiecie nie było łatwo znaleźć dobrego męża, zwłaszcza jeśli nie miała dużego posagu. Istnieje legenda o świętym Antonim, którego pewnego dnia, będąc w Neapolu, odwiedziła zdesperowana dziewczyna, ponieważ jej rodzina nie mogła zapewnić jej odpowiedniego posagu, aby mogła wyjść za mąż. Wtedy święty dał jej cienki papierowy banknot i powiedział, aby zaniosła go do kupca z wiadomością, aby dał jej tyle srebrnych monet, ile będzie potrzebnych, aby zrównoważyć wagę tego kawałka papieru. Kupiec roześmiał się, zdumiony dziwnością tej prośby, ale wielkie było jego zdumienie, gdy zdał sobie sprawę, że bez względu na to, ile srebra położy na wadze, nie będzie w stanie osiągnąć równowagi z wiadomością świętego Antoniego. Dopiero gdy na wadze znalazło się 400 srebrnych skudów, biedak przypomniał sobie, że obiecał dokładnie taką kwotę świętemu Antoniemu, jakiś czas wcześniej, ale że nigdy mu jej nie oddał. Dziewczyna wzięła srebro i zawarła najlepsze małżeństwo, na jakie mogła liczyć, a od tamtej pory święty Antoni stał się opiekunem małżeństw.
Mówiliśmy o specjalnych modlitwach do świętego Antoniego z Padwy, opiekuna małżeństw o znalezienie męża, ale także o modlitwie za narzeczone pary. Oto ona:
Mój wielki przyjacielu święty Antoni,
ty, który jesteś opiekunem narzeczonych par,
spójrz na mnie, spójrz na moje życie,
moje pragnienia,
i wstawiaj się za mną.
Chroń mnie przed niebezpieczeństwami,
trzymaj z dala ode mnie porażki,
rozczarowania, rozczarowania.
Uczyń mnie realistą,
ufnym, godnym i radosnym.
Spraw, abym znalazł chłopaka/dziewczynę,
którą lubię, która jest pracowita,
cnotliwa i odpowiedzialna.
Niech wiem, jak iść ku przyszłości
i ku życiu jako para
z usposobieniem kogoś, kto otrzymuje od Boga
święte powołanie i obowiązek społeczny.
Niech moje zaręczyny będą szczęśliwe,
a moja miłość bezgraniczna.
Niech wszystkie narzeczone pary
szukają wzajemnego zrozumienia,
komunii życia
i wzrostu w wierze.
Niech tak będzie.
Jeśli zamiast tego chcesz skierować modlitwę do świętego Antoniego o uzdrowienie małżeństwa i wzmocnienie związku między małżonkami, możesz odmówić tę:
Chwalebny święty Antoni, wykorzystałeś boską moc, aby znaleźć to, co zostało utracone. Pomóż mi na nowo odkryć łaskę Bożą otrzymaną w sakramencie małżeństwa.
Niech mój małżonek i ja znów poczujemy siłę, odwagę, nadzieję i wiarę. Pewnego dnia mieliśmy to wszystko, ale złe decyzje, które podjęliśmy w życiu, uczyniły nas słabymi.
Pomóż nam znów znaleźć pomocną miłość, w której dajemy z siebie wszystko, aby uszczęśliwić drugą osobę. Niech ta dobroczynność płonie znów jak niegasnący płomień, aby radość znów zagościła w sercach obojga.
Obyśmy znaleźli chwile, by oddać się sobie nawzajem w intymności naszego związku, i obyśmy sprawili, że druga osoba poczuje, jak bardzo cenimy jej obecność i czas spędzony razem.
O Święty Antoni, pomóż nam odnaleźć na nowo pragnienie kochania się bez miary. Obyśmy znaleźli przebaczenie za bolesne sytuacje, których doświadczyliśmy. Obyśmy uleczyli wszystkie rany, które zadaliśmy sobie w chwilach niedojrzałości i obojętności.
Przyjdź i wzmocnij naszego ducha, abyśmy mogli kochać Boga bardziej niż cokolwiek innego, dawać Mu nasz czas i znaleźć sposób na pojednanie się z Nim.
O, drogi Święty Antoni, błogosław i chroń naszą rodzinę; spraw, by była zjednoczona w miłości, tej miłości, która podtrzymuje nas w potrzebach każdego dnia i chroń ją przed złem.
Błogosław mojego małżonka (wypowiedz jego lub jej imię) i mnie. Pomóż nam żyć z godnością owocami naszej pracy, abyśmy mogli mieć możliwość wychowania i wykształcenia dzieci, które dał nam Pan i tych, które nam da, jeśli będzie to zgodne z Jego pragnieniem. Błogosław naszym dzieciom, aby pozostały zdrowe i z dobrocią w sercu. Pomóż im nigdy nie zbłądzić; a jeśli tak się stanie, pomóż im odnaleźć ścieżkę miłości. Pomóż im również skupić się na nauce i przygotować się na przyszłość. Nie pozwól im stracić wiary i czystości za każdym razem, gdy zło próbuje zagrozić ich duchowemu i osobistemu rozwojowi.
Pomóż nam zrozumieć nasze dzieci i prowadzić je – poprzez nasze słowa i nasz przykład – aby zawsze dążyły do najszlachetniejszych ideałów i były w stanie wcielić w życie swoje ludzkie i chrześcijańskie powołanie.
Amen.
W poniedziałek po Pięćdziesiątnicy obrządek rzymski czci Maryję Matkę Kościoła. Oto, jak narodziło się to święto Maryja z Nazaretu nie tylko szczyci się prymatem Matki Jezusa. W chwili, gdy tę skromną dziewczynę wybraną przez Boga odwiedził Anioł i zgodziła się nieść w swoim łonie i…
Kult Santa Maria a Mare zrodził się z niezwykle sugestywnej legendy. Dowiedzmy się, jak obchodzone jest to święto w Maiori i Santa Maria di Castellabate W naszych badaniach nad tytułami maryjnymi wspomnieliśmy, obok innych nazw odnoszących się do Madonny i nawiązujących do miejsc, w których…
Indeks
Poprzedni artykuł poświęciliśmy tytułom maryjnym, a właściwie licznym imionom, którymi Najświętsza Maryja Panna była i jest wzywana przez swoich czcicieli we Włoszech i na całym świecie. Niektóre z nich wywodzą się z Pisma Świętego, inne zostały im przypisane przez teologów i Ojców Kościoła, jeszcze inne rozwijały się na przestrzeni wieków, pod wpływem wydarzeń historycznych, czci ludowej, a nawet folkloru. Inne wywodzą się z atrybutów Maryi, z jej wyjątkowych cech, które ją wyróżniają, takich jak Niepokalane Poczęcie, które przypomina dogmat głoszący, że nie była dotknięta grzechem pierworodnym nawet przed poczęciem, lub Wniebowzięcie Dziewicy, ponieważ tylko Ona wstąpiła do nieba z ciałem i duszą, aby zjednoczyć się ze swoim Synem. Oprócz tytułów maryjnych o podłożu dogmatycznym, historycznym i dewocyjnym istnieją także tytuły maryjne związane ze świętymi obrazami i miejscami, zazwyczaj tymi, w których na świecie miały miejsce objawienia Madonny. Bardzo często wznoszono w tych miejscach sanktuaria i miejsca kultu, a z czasem nazwa Madonny zaczęła się pokrywać z nazwą kościoła lub sanktuarium. Przypomnijmy sobie Matkę Boską z Lourdes lub z Loreto, żeby wymienić tylko dwie.
Tyle nazwisk, jedna niezwykła kobieta, która rewolucyjnym aktem wiary na zawsze zmieniła losy całego świata. Akceptując zostanie Matką Boga, Maryja zgodziła się zostać Matką wszystkich ludzi, w każdym wieku, bez rozróżnień, bez granic, gotowa dać ulgę swoim złamanym dzieciom, wstawiać się za nimi u Boga Ojca, z całym zrozumieniem i miłosierdziem, do jakiego zdolna jest tylko matka.
Przyjrzyjmy się zatem dziesięciu wezwaniom Maryi, które wynikają z licznych objawień Madonny na świecie, pamiętając, że Madonna jest zawsze jedna i jedyna i mieszka wszędzie, od największego i najludniejszego miasta po najbardziej odległą wioskę, a nawet w krajach, do których ludzie rzadko decydują się kierować Jej kroki. Ale Ona jest wszędzie, w sercach tych, którzy potrzebują zwrócić się do swojej Niebieskiej Matki. Podczas naszej „podróży” przez miejsca objawień maryjnych na całym świecie korzystaliśmy z Mapy Objawień Matki Boskiej przygotowanej przez National Geographic, na której zaznaczono miejsca, w których na przestrzeni wieków objawiała się Matka Boska.
W Loreto, w prowincji Ankona, istnieje od IV wieku n.e. Bazylika Świętego Domku, jedno z głównych miejsc pielgrzymkowych maryjnych w naszym kraju. Tutaj rozwinęło się nabożeństwo do Matki Bożej Loretańskiej, Matki Jezusa, Dziewicy Loretańskiej. Nie jest to dokładnie miejsce, w którym miało miejsce objawienie maryjne, ale coś bardziej szczególnego. W bazylice poświęconej kultowi Matki Bożej Loretańskiej znajdują się pozostałości Świętego Domu Maryi w Nazarecie, gdzie się urodziła i gdzie odwiedził ją archanioł Gabriel. Przeniesienie Świętego Domku miało miejsce 10 maja 1291 roku za sprawą Aniołów. Najpierw przeniesiono go w góry Dalmacji, a następnie w okolice Recanati, do lasu należącego do kobiety o imieniu Loreta. Miało też miejsce objawienie Madonny jednemu ze swoich wyznawców, któremu wyjawiła, że to rzeczywiście jej dom, a następnie wydarzyło się wiele cudów, które potwierdziły świętość tego miejsca.
Najświętszą Marię Pannę Loretańską czcimy szczególnie 10 grudnia. Jest patronką regionu Marche i kilku włoskich gmin, a także opiekunką aeronautów i lotnictwa ze względu na fascynującą legendę o Przeniesieniu Świętego Domku.
Czarna Madonna Częstochowska zawdzięcza swoją nazwę średniowiecznej ikonie bizantyjskiej, która należy do tzw. Czarnych Madonn. Są to przedstawienia Madonny o ciemnej, a nawet czarnej twarzy, zwykle z powodu zaczernienia jej przez dym lub utlenianie pierwotnych kolorów. Czarna Madonna z Częstochowy przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem na rękach i, jak wiele innych czarnych Madonn, przypisywana jest świętemu Łukaszowi Ewangeliście. W XV wieku, podczas wojen husyckich, zamek został poważnie uszkodzony uderzeniami topora, wskutek czego zaczęła krwawić. Bohaterka bitew i legend, ikona Czarnej Madonny stanowi punkt odniesienia dla wszystkich Polaków, którzy udają się do Sanktuarium Jasnogórskiego, aby modlić się do swojej ponurej Matki, prosząc ją o pomoc w stawianiu czoła trudnym chwilom i podejmowaniu dramatycznych decyzji. Święto to obchodzone jest 26 sierpnia.
12 października przypada liturgiczne wspomnienie Matki Bożej z Pilar (Virgen del Pilar lub Nuestra Señora del Pilar), czczonej w sanktuarium noszącym jej imię w Saragossie, a tym samym na całym świecie. Patronka ludów hiszpańskojęzycznych, zawdzięcza swe imię „filarowi”, cudownemu słupowi, który Maryja Dziewica podarowała apostołowi Jakubowi, który przybył na Półwysep Iberyjski, aby głosić tam Słowo Boże, aby dać mu siła i wsparcie. Słup ten byłby tym, na którego szczycie Maryja ukazałaby się zniechęconemu Apostołowi, gotowemu porzucić swoją misję. Warto zauważyć, że chociaż Jakub spotkał Matkę Boską na Półwyspie Iberyjskim, Ona nadal żyła w Palestynie! Maryja obiecała mu, że jeśli zbuduje na jej cześć sanktuarium, to ona zagwarantuje uzdrowienie i zbawienie każdemu, kto tam znajdzie schronienie. Gigantyczne Sanktuarium Virgen del Pilar w Saragossie jest najstarszym w Hiszpanii, a objawienie się Matki Bożej Jakubowi uważa się za pierwsze objawienie maryjne. Nadal znajduje się tam legendarny filar, w tym samym miejscu, w którym Maria miała objawić się Jakubowi. Filar jest w rzeczywistości kolumną alabastrową, później pokrytą brązem i srebrem.
Katolicy nazywają Maryję Matką Boską z Lourdes lub Matką Boską z Lourdes, upamiętniając osiemnaście objawień Matki Boskiej Bernadetcie Soubirous, czternastoletniej dziewczynce ze wsi, która mieszkała we francuskiej gminie Lourdes. W 1858 roku dziewczyna powiedziała, że widziała „piękną Panią” ubraną na biało i z niebieskim pasem w jaskini niedaleko Massabielle. Sanktuarium Matki Bożej w Lourdes jest obecnie jednym z najczęściej odwiedzanych na świecie, a opis Madonny dokonany przez Bernadettę stał się najbardziej rozpowszechnioną i powtarzającą się ikonografią Maryi.
27 maja obchodzimy święto Matki Boskiej z Altötting, Czarnej Madonny, będącej symbolem sanktuarium w Altötting w Bawarii. Serca wszystkich królów Bawarii przechowywane są tutaj, w drogocennych srebrnych urnach. Matka Boska ukazała się w Altötting dwukrotnie w 1489 roku. Mówi się również, że przywróciła życie trzyletniemu chłopcu, który wpadł do rzeki. Od ponad 500 lat pielgrzymi odwiedzają sanktuarium, doznając łask i cudownych uzdrowień. Altötting, Lourdes, Fatima, Częstochowa i Loreto to pięć tak zwanych sanktuariów Europy.
13 maja przypada święto Matki Bożej Fatimskiej, która w 1917 roku ukazała się sześć razy trójce dzieci czuwających nad trzodą w pobliżu Fatimy. Piękna, odziana w biel i świecąca jak gwiazda, Matka Boska miała kwitnące róże zdobiące jej stopy, złoty sznur służący za pas, a na ramionach i głowie miała haftowany złoty welon. W palcach trzymał błyszczący różaniec. Matka Boża w Fatimie zachęcała dzieci do powrotu, a podczas objawień przypominała im o znaczeniu Różańca, pokuty i modlitwy jako narzędzi zbawienia. Powierzył im także trzy poufne wiadomości, prosząc, aby ich nie ujawniali. Oto trzy tajemnice Fatimy. Obecnie sanktuarium w Fatimie jest jednym z najczęściej odwiedzanych sanktuariów maryjnych na świecie. Cmentarz zbudowano dokładnie w miejscu, w którym Madonna ukazała się trzem pasterzom. Znajdują się w nim ich doczesne szczątki.
Matka Boska Fatimska: pokuta i modlitwa są zbawieniem
13 maja obchodzone jest Święto Matki Bożej Fatimskiej. Jej wezwanie do pokuty i modlitwy jako drogi do zbawienia jest dziś aktualne bardziej…
W 1933 roku w Banneux w Belgii, niedaleko Liège, miało miejsce osiem objawień Matki Boskiej. Maryję spotkała Mariette Beco, pierworodna z jedenaściorga dzieci z biednej rodziny, która nie interesowała się religią. Pewnego dnia, gdy opiekowała się młodszym bratem w domu, zobaczyła w ogrodzie kobietę ubraną na biało, która zdawała się emanować światłem. Zaprosiła ją, aby poszła z nią. Zatrzymana przez matkę, kilka dni później ponownie zobaczyła tę samą Panią i tym razem udało jej się pójść z nią do źródła, które tajemnicza Pani ogłosiła swoim i wszystkich narodów źródłem dla chorych. Następnego dnia ukazała się ponownie małej dziewczynce, przedstawiając się jako Matka Boska Ubogich. Potem nastąpiły kolejne objawienia, którym towarzyszyły niezwykłe wydarzenia, a na koniec Pani objawiła się Mariette mówiąc: „Jestem Matką Zbawiciela, Matką Boga”.
Pani nie powróciła, ale źródło, które pokazała dziewczynce, stało się miejscem cudownych uzdrowień. Do dziś, do Sanktuarium Madonny dei Poor, które wybudowano w pobliżu, przybywają tysiące pielgrzymów poszukujących zdrowia i zbawienia.
Patronkę Brazylii, Matkę Bożą z Aparecidy, obchodzi się 12 października. Sanktuarium poświęcone jej w Aparecidzie, w stanie São Paulo, jest największe na świecie i jedno z czterech najczęściej odwiedzanych.
Legenda głosi, że trzej rybacy otrzymali zadanie zdobycia ryb na bankiet wydany na cześć hrabiego Assumar, gubernatora prowincji São Paulo, który przejeżdżał przez miasteczko, w którym mieszkali. Zarzucili sieci do rzeki Paraíba i po kilku nieudanych próbach znaleźli najpierw terakotową figurę Matki Boskiej, a następnie głowę tej samej figury. Od tego momentu sieci zaczęły się zapełniać ponad miarę.
Po piętnastu latach przechowywania posągu w domu jednego z rybaków, stał się on obiektem coraz większego kultu. W końcu wzniesiono duże sanktuarium: sanktuarium Matki Bożej z Aparecidy.
Kult Matki Boskiej z Guadalupe, zwanej także Dziewicą z Guadalupe, wywodzi się z serii objawień, które miały miejsce między 9 a 12 grudnia 1531 roku na wzgórzu Tepeyac w pobliżu miasta Meksyk. Tutaj Juan Diego Cuauhtlatoatzin, jeden z pierwszych Azteków, który nawrócił się na chrześcijaństwo, spotkał kilkakrotnie młodą kobietę o typowych rysach twarzy kobiet z jego kraju, z ciemną skórą i czarnymi włosami, otoczoną promieniami słońca i z księżycem podtrzymywanym przez anioła pod stopami. Jego wygląd jest nam dobrze znany, ponieważ został on cudownie utrwalony na płaszczu mężczyzny, tzw. tilmàtli, czyli tilmie. Wspomnienie Matki Bożej z Gadalupe obchodzone jest 12 grudnia w całym Meksyku. W miejscu objawień wybudowano Sanktuarium Matki Bożej z Guadalupe, które co roku odwiedza ponad 20 milionów pielgrzymów. Jest to jedno z najchętniej odwiedzanych miejsc kultu na świecie i pierwsze w Ameryce. Płaszcz Juana Diego Cuauhtlatoatzin z jego cudownym wizerunkiem znajduje się w tym miejscu do dziś.
Nawet w afrykańskiej wiosce Kibeho w Rwandzie, Matka Boska miała się ukazywać od 28 listopada 1981 roku. Bohaterami objawień było sześć dziewcząt i chłopiec, którzy spotkali kobietę o niezwykłej urodzie w college’u, w którym studiowali. Kobieta przedstawiła się jako Matka Słowa. Podczas kolejnych objawień Matka Boska nie tylko wezwała dzieci do modlitwy, ale też ujawniła straszne masakry, które miały w nadchodzących latach sparaliżować Rwandę. Aby walczyć ze złem i szukać pokoju, należy postępować zgodnie z jedną drogą: modlitwą, postem i miłością bliźniego.
W Kibeho znajduje się sanktuarium poświęcone Matce Boskiej z Kibeho, zwanej też Matką Boską Bolesną.
Indeks1 Życie przed objęciem tronu papieskigo2 Papież od 1963 do 1978 roku3 Kiedy obchodzony jest dzień św. Pawła VI4 Encykliki papieskie Papież Paweł VI był człowiekiem powściągliwym i uprzejmym, o wyrafinowanym intelekcie i o wielkiej duchowości. Stał na czele Kościoła katolickiego w okresie wielkich przemian…
Indeks1 Misja św. Augustyna z Canterbury2 Św. Augustyn z Canterbury jako św. Paweł3 Św. Augustyn z Canterbury, ewangelista Anglii Św. Augustyn z Canterbury, nazywany Apostołem Anglii, jest czczony jako święty przez katolików i anglikanów. Należy mu się uznanie za ewangelizację Anglii. Największą zasługą św. Augustyna…
Indeks
Maj, miesiąc Madonny. Czas odwiedzić jedno z niezliczonych sanktuariów maryjnych rozsianych po całym kraju i poza jego granicami. W tym roku bardziej niż kiedykolwiek wielu ludzi odczuje potrzebę zwrócenia się do Matki Jezusa, aby prosić o łaski, przyzywać Jej miłosiernej interwencji, aby przyniosła pokój i miłość między ludźmi. Ponadto, od czasów średniowiecza, w tym miesiącu rozmnożyły się drobne kwiatki ku czci Matki Bożej, nabożeństwa i obietnice do Niej kierowane, a także praktyka Różańca Świętego, najdoskonalszej modlitwy pobożnościowej, „danej” ludziom przez samą Maryję za pośrednictwem św. Dominika, założyciela Zakonu Kaznodziejskiego.
Gdy spojrzymy na długą listę sanktuariów maryjnych, jakie na przestrzeni wieków powstały we Włoszech, pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, jest to, że każde z nich wyraża inny sposób przeżywania czci Maryi, głęboko związany z historią samego sanktuarium, ale też przesiąknięty atmosferą i lokalnym kolorytem miejsca, w którym nabożeństwo to się narodziło i rozwinęło. Jakby sanktuaria maryjne we Włoszech odzwierciedlały cechy charakterystyczne poszczególnych miejsc do tego stopnia, że stały się ich częścią, niczym elementy krajobrazu, jak góry, które czasami strzegą ich niczym drogocennych szkatuł, lub jak morze, na którego ogrom niektórzy z nich spoglądają, gotowi zaraz wzbić się do lotu.
Przyjrzyjmy się dziesięciu słynnym sanktuariom we Włoszech poświęconym Madonnie i związanym z Jej licznymi tytułami maryjnymi, pod którymi jest znana i czczona.
Tytuły Maryjne: czym są i ile jest imion poświęconych Maryi
Tytuły Maryjne: wszystkie określenia, którymi czczona jest Maryja, Matka Jezusa. Ale ile jest Tytułów Maryjnych? Skąd pochodzą?
Położone na wsi tuż za granicami Rzymu, w Castel di Leva, Sanktuarium Madonny del Divino Amore wyróżnia się nie tylko jako miejsce cudów i licznych pielgrzymek, dzięki którym jest chętniej odwiedzane niż wiele innych znakomitych kościołów stolicy, ale także jako ulubiony cel wycieczek Rzymian poza miasto. Sanktuarium Bożej Miłości, które powstało wokół starożytnego przedstawienia Madonny na tronie, trzymającej w ramionach Dzieciątko Jezus, a nad której głową unosi się gołębica, symbol Ducha Świętego, czerpie swą sławę i stały napływ wiernych z tego podwójnego nabożeństwa – do Maryi i Ducha Świętego, którzy korzystają również z częstych i nastrojowych nocnych pielgrzymek, aby udać się do tego miejsca kultu i złożyć wota Madonnie.
W regionie Trydent-Górna Adyga znajduje się jeszcze jedno słynne sanktuarium poświęcone Madonnie. Lokalizacja to Nova Ponente, sanktuarium to Pietralba. Obiekt położony jest na wzgórzu, w pięknym miejscu z punktu widzenia krajobrazu, pośród łąk i lasów, w które wtapia się piękny barokowy kościół. Tutaj również, jak to często bywa, nabożeństwo narodziło się i rozwinęło wokół wizerunku Matki Boskiej, tym razem małej Piety z alabastru, mającej zaledwie 20 centymetrów wysokości, przechowywanej tutaj od 1547 roku, najpierw w kaplicy, a następnie we wspaniałym białym kościele zbudowanym przez czcicieli. Ich oddanie na przestrzeni wieków było tak wielkie, że konieczne stało się zastąpienie wizerunku kopią, ponieważ niszczyli go pocałunkami.
W 1988 roku papież Jan Paweł II odwiedził sanktuarium i udzielił odpustu zupełnego osobom odwiedzającym miejsce, w którym znajduje się obraz Matki Boskiej Bolesnej.
Na górze Figogna, w Ceranesi, widoczna dla każdego, kto zbliża się do Genui i górująca nad miastem niczym milczący strażnik, stoi „la Guardia”, jak nazywają ją Genueńczycy, czyli Sanktuarium Matki Boskiej Strażniczki. Zbudowana pod koniec XV wieku, budowla ma tak imponujące rozmiary, że została podniesiona do rangi bazyliki mniejszej. Znajduje się w niej figura Matki Boskiej umieszczona za ołtarzem głównym. Pielgrzymi są mile widziani w Kaplicy Objawienia. Tytuł maryjny Matki Bożej Strażniczki narodził się właśnie tutaj, w tym sanktuarium, zbudowanym na pamiątkę objawienia się Madonny Benedetto Pareto w 1490 roku. Dziewica poprosiła skromnego chłopa o zbudowanie sanktuarium w jej imieniu, ale odwiodły go od tego żona i ci, którzy nazywali go wizjonerem. Tragiczny upadek doprowadził go na skraj śmierci, jednak wówczas Benedetto Pareto, przywołując łaskę Madonny, obiecał spełnić swoją obietnicę i został uratowany. Z tego powodu w tradycyjnej ikonografii Madonna della Guardia jest zawsze przedstawiana z klęczącym przed nią Benedyktem.
O Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Różańca Świętego w Pompejach pisaliśmy w artykule poświęconym św. Pio z Pietrelciny, który był wielkim czcicielem Maryi w ogóle, a tego wyznania w szczególności. Ojciec Pio pielgrzymował do tego sanktuarium kilkakrotnie. powietrze, w którym także wydarzył się cud róży. Pod koniec swego życia Święty poprosił jednego ze swoich wyznawców, aby przyniósł czerwoną różę, którą otrzymał w darze, przed znajdujący się tutaj obraz Madonny. Ta sama róża zachowała świeżość i zamknęła się w pachnący pąk nawet po śmierci Świętego.
Sanktuarium jest jednym z najważniejszych w regionie i najchętniej odwiedzanym w całych Włoszech. Co roku przybywają tam miliony pielgrzymów, a także turyści. Na cześć obrazu Matki Boskiej Różańcowej z Pompejów, szczególnie 8 maja, odbywa się szczególna praktyka nabożna – specjalna modlitwa, którą wierni Matki Boskiej Różańcowej odmawiają wspólnie, niezależnie od miejsca, w którym się znajdują, a której autorem jest bł. Bartłomiej Longo.
Sanktuarium Najświętszej Marii Panny z San Luca, właściwie bazylika, znajduje się na zalesionym szczycie Colle della Guardia, tuż za Bolonią. Jej powstanie i poświęcenie wiąże się z ikoną przedstawiającą Madonnę z Dzieciątkiem Jezus, którą przypisuje się samemu św. Łukaszowi. Mówi się, że grecki pielgrzym przywiózł go tutaj z bazyliki Hagia Sophia, gdzie powierzono mu go przez kapłanów z poleceniem, aby zaniósł go na Górę Oliwną. Budowę sanktuarium przypisuje się natomiast Angelice Bonfantini, szlachciance, która postanowiła wieść życie pustelnicze, porzucając cały swój majątek i budując kościół Santa Maria della Guardia, będący pierwszym zalążkiem sanktuarium. Ikonie Matki Bożej Strażniczej, którą na przestrzeni wieków często zabierano z Sanktuarium i obnoszono w procesji po mieście, przypisuje się liczne cuda i łaski. Przedstawienie Matki Boskiej należy do wizerunków określanych mianem Hodegetrii, „Tej, która wskazuje drogę”, „Madonny podróżnych”.
Bazylika Santa Casa w Loreto, w prowincji Ankona, znana jako włoskie „Lourdes”, jest kolejnym z najchętniej odwiedzanych sanktuariów maryjnych. Zbudowany w IV wieku, według legendy, jest to autentyczny Domek Święty Marii, miejsce, w którym odwiedził ją anioł i usłyszała zwiastowanie narodzenia Jezusa. Dom miał zostać przeniesiony tutaj z Nazaretu przez aniołów, aby uchronić go przed inwazją turecką. Kult Matki Bożej Loretańskiej wiąże się przede wszystkim z ludzkim i rodzinnym wymiarem Maryi, ale także Jezusa, który stał się człowiekiem. Miejsce to było celem pielgrzymek niezliczonej rzeszy wiernych i pielgrzymów. Dokonały się tam cudowne uzdrowienia, a dla każdego, kto się tam udał, obciążony cierpieniem ciała i duszy, stanowiło schronienie i pocieszenie. Tutaj również narodziły się Litanie Loretańskie – modlitwy odmawiane lub śpiewane na zakończenie Różańca. Ciekawostka: legenda, według której to aniołowie w locie przenieśli tu dom, sprawiła, że Madonna Loretańska została patronką lotnictwa i w ogóle wszystkich, którzy poruszają się w powietrzu.
W Tindari, na wspaniałym cyplu z widokiem na Morze Tyrreńskie, znajduje się Sanktuarium Marii Santissima del Tindari. Z czasem stało się jednym z najsłynniejszych miejsc pielgrzymkowych we Włoszech i jednym z najsłynniejszych sanktuariów maryjnych. Narodziło się wokół kultu figury Czarnej Madonny, którą marynarze ze statku płynącego z Bizancjum musieli porzucić na plaży, aby uciec przed burzą i ponownie wyruszyć w rejs. Czarna Madonna z Tindari jest w rzeczywistości bizantyjską Madonną, wyrzeźbioną w drewnie libańskiego cedru i przedstawiającą rysy cesarzowej. Obecna bazylika Maria Santissima di Tindari wznosi się na ruinach starożytnego kościoła zniszczonego przez arabskich piratów, pomiędzy jeziorami Marinello, na terenie wspaniałego rezerwatu przyrody.
W prowincji Isernia, w gminie Castelpetroso, znajduje się bazylikowe sanktuarium Marii Santissima Addolorata. Sanktuarium, będące miejscem objawień maryjnych od marca 1888 r., początkowo powierzone zostało franciszkanom i siostrom franciszkanom Niepokalanej, natomiast obecnie słudzy Pana i Matki Bożej z Matarà troszczą się o przyjmowanie licznych pielgrzymów. Kościół wyróżnia się pięknem architektury oraz szczególnym centralnym planem budynku, zbudowanym wokół ośmiokątnej sali.
Bazylika Santa Maria degli Angeli została w zasadzie zbudowana wokół Porcjunkuli, kaplicy, w której modlił się św. Franciszek z Asyżu, która została w istocie poświęcona Santa Maria degli Angeli, co jest jednym z maryjnych tytułów, jakimi katolicy zwracają się do Maryi. Na pamiątkę tej pobożności, którą Święty z Asyżu głęboko odczuwał, na fasadzie bazyliki umieszczono pozłacaną, brązową figurę Madonny. Zbudowano je z myślą o umieszczeniu w nim Porcjunkuli, ale także Cappella del Transito, starożytnej infirmerii klasztoru franciszkanów, w której św. Franciszek zmarł po ukończeniu studiów.
