Indeks1 Kamienie półszlachetne2 Ametyst3 Hematyt4 Kamień lawowy5 Kamień kopalny6 Angelit7 Agat8 Koral Kamienie półszlachetne zawsze były używane do imitacji kosztowniejszych kamieni. Przyjrzyjmy się razem wybranym różańcom z kamieni półszlachetnych, świętych klejnotów o wielkiej urodzie i wartości. Różańce z twardego kamienia są tańszą ale nie mniej…
Indeks1 Co to jest Sanktuarium2 Sanktuarium Ojca Pio w San Giovanni Rotondo3 23 września Co sprawia, że każdego roku tysiące ludzi odwiedza Sanktuarium Ojca Pio w San Giovanni Rotondo? Przyjrzyjmy się jednemu z najsłynniejszych miejsc pielgrzymkowych na świecie. Ojciec Pio z Pietrelcina jest prawdopodobnie jedną…
Indeks
Fakt ten, który mógłby wydawać się sprzecznością, jest obecny w kościele chrześcijańskim od samego jego początku. Może się wydawać paradoksem, że głównym symbolem chrześcijan jest Krzyż, który został użyty do zabicia Jezusa, Zbawiciela zesłanego na świat przez Boga Ojca. Symbolikę Krzyża wzmacnia postać wiszącego na nim ukrzyżowanego Chrystusa, kreując razem bardzo potężny symbol wiary. Mówimy tutaj o człowieku torturowanym, człowieku pobitym, pozbawionym wszelkiej godności, wyszydzonym przez tych, których przyszedł uratować a ostatecznie zabitym w barbarzyński, okropny sposób. Jednak ci, którzy w Niego wierzą, patrząc na obraz Jego agonii nie mogą powstrzymać uczucia przypływu miłości.
Właśnie to symbolizuje postać Jezusa na krzyżu: miłosierdzie, bezinteresowność, nieskończony akt miłości. W umęczonej postaci Jezusa na krzyżu wypełnia się przeznaczenie ludzkości, odnowienie przymierza z Bogiem zerwanego nieposłuszeństwem Adama i Ewy. Krew Jezusa i jego łzy oczyszczają człowieka z wszelkiej winy, otwierając drogę do zbawienia.
Historia Adama i Ewy
Chyba wszyscy znamy historię Adama i Ewy, pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety.
Co doprowadziło do tego strasznego aktu przemocy, który jest być może kulminacyjnym momentem w historii chrześcijaństwa? Kto ukrzyżował Jezusa?
Historia zapisana w Ewangeliach i świętych tekstach jest znana wszystkim. Jezus został postawiony przed sądem Sanhedrynu pod zarzutem „bluźnierstwa”. Z Ewangelii dowiadujemy się, że Jezus spędził ostatnie kilka lat swojego życia, wędrując po okolicy nauczając i głosząc nadejście Królestwa Bożego. Na tym jednak nie koniec. Twierdził, że jest Synem Bożym i jako taki został wysłany, aby nawracać ludzi. Zapytany przez kapłanów: „Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży?”, Jezus odpowiada im bez lęku: „ Tak, Ja Nim jestem! Ale powiadam Wam: Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Wszechmogącego i nadchodzącego na obłokach niebieskich”. Wtedy najwyższy kapłan rozdarł swoje szaty i rzekł: „Zbluźnił. Na cóż nam jeszcze potrzeba więcej świadków? Oto teraz słyszeliście bluźnierstwo. Co Wam się zdaje?” Oni odpowiedzieli: „Winien jest śmierci”(Mk 14, 61-64).
Wyrok samych kapłanów nie wystarczyłoby jednak, by posłać Jezusa na śmierć. Judea, gdzie mieszkał Jezus, była wówczas pod dominacją Rzymian i tylko Cesarstwo Rzymskie mogło zadecydować, kto zostanie skazany na karę śmierci a kto od niej ocalony. Żydowskie władze religijne musiały przekonać rzymskiego namiestnika o ogromnym zagrożeniu jakie stanowił Jezus, aby potwierdził on wyrok. Poncjusz Piłat, pod presją fanatyzmu kapłanów, oskarży Jezusa o ogłoszenie siebie Mesjaszem Królem, kwestionując tym samym jedyną słuszną władzę Rzymu nad tymi ziemiami. To jest oskarżenie dzięki, któremu Jezus zostanie wysłany na śmierć. To jest titulus crucis (łac. Tytuł krzyża), tabliczka umieszczona na krzyżu, wskazująca przyczynę potępienia: Jezus Nazarejczyk Król Żydowski.
W Ewangeliach istnieją różne wersje przedstawiające ostatnie chwile życia Jezusa. Według niektórych współczesnych historyków, mogłyby to być opisy i wstawki dodane przez ewangelistów, którzy kierowali się raczej własnymi własnymi spostrzeżeniami, a nie faktycznymi wydarzeniami.
Naturalnym jest fakt, że ci, którzy opisali życie Jezusa i jego cierpienie na krzyżu, chcieli ostatnie Jego słowa rozpowszechnić jako przesłanie dla ludzkości i przekształcić je w swego rodzaju proroctwo.
Według Ewangelii Łukasza, Jezus tuż przed śmiercią powiedział: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”. (Łk 23,46).
Zapis drugiego zdania wypowiedzianego przez umierającego Jezusa, pomimo, że nie wszystkie źródła to potwierdzają, również jest przypisany Łukaszowi i brzmi: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34).
Według Ewangelii Jana, słowa które ukrzyżowany Jezus wypowiedział zanim wyzionął ducha miałyby brzmieć: „Wykonało się!”. (Ewangelia Jana 19,30).
Inne zwroty, które według innych ewangelistów Jezus wypowiedział na krzyżu:
„Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mateusz 27,46)
„Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Marek 15.34)
„Zaprawdę powiadam ci, dziś będziesz ze mną w raju” (wypowiedziane do jednego z dwóch złoczyńców ukrzyżowanych razem z Nim, Łukasz 23,43)
„Niewiasto, oto syn twój!”; „Oto matka twoja!” (zwracając się do Maryji i do apostoła Jana znajdujących się u stóp krzyża, Jan 19.26-27)
„Pragnę” (adresowany do rzymskich żołnierzy, którzy przez gąbkę na trzcinie podawali mu ocet, Jan 19:28)
Pomimo różnic pomiędzy różnymi wersjami Ewangelii, wszystkie słowa wypowiedziane przez Jezusa na krzyżu mają prorocze znaczenie i będą stanowić podstawę wielu aspektów kultu poświęconemu mu później. Z pewnością nie była to śmierć zwykłego człowieka i konsekwencje tego niesprawiedliwego czynu na zawsze zmieniły historię ludzkości w sposób zupełnie nieoczekiwany dla tych, którzy prześladowali go z taką determinacją. Każde słowo wypowiedziane przez Jezusa jest przepełnione głęboką miłość, która ożywiała go nawet w chwili okrutnego cierpienia, nawet w chwili zwątpienia i przekonania, że Bóg, jego Ojciec, go opuścił. Nawet wtedy ani jednym słowem nie potępił swoich oprawców i zabójców, którzy zadawali mu ogromny ból. Nie wiedzieli co robią i z tego powodu zasługują na przebaczenie i na raj, który Jezus ofiarowuje światu przez swoją przelaną krew, swoje ciało i swoje poświęcenie.
Odpowiedzieliśmy już na to pytanie we wstępie. Rozważając ostatnie słowa Jezusa wypowiedziane na krzyżu, zdajemy sobie sprawę jak głębokiego znaczenia nabiera krucyfiks i dlaczego jest jednym z najważniejszych i najcenniejszych symboli chrześcijan. W postaci Jezusa Chrystusa na krzyżu jest zawarta cała ogromna miłość Boga do ludzkości i nadzieja zmartwychwstania.
Pierwsi chrześcijanie nie przedstawiali Chrystusa ukrzyżowanego. Aby uniknąć prześladowań, musieli uciekać się do symboli przypominających figurę krzyża, na którym siedział mężczyzna, takich jak greckie litery tau (T) i rho (P), lub symbole zaczerpnięte z mitologii lub innych religii, takie jak delfin i trójząb.
Tuż po zalegalizowaniu religii chrześcijańskiej, reprezentacje postaci Chrystusa ukrzyżowanego natychmiast zaczęły się rozprzestrzeniać. Niektóre, bardzo starożytne, dotarły do nas, jak na przykład klejnot jaspisowy prawdopodobnie pochodzenia syryjskiego, pochodzący z II wieku naszej ery, na którym wygrawerowano postać nagiego mężczyzny z rękami przywiązanymi do poprzecznego ramienia krzyża lub pudełko z kości słoniowej przechowywane w Brytyjskim Museum w Londynie, które pochodzi z 420-430 roku naszej ery i przedstawia ukrzyżowanie.
Ewolucje zarówno form sztuki jak i Kościoła, doprowadziły do wyodrębnienia ikonografii krucyfiksu, która z czasem ulegała ciągłym zmianom. Nawet w czasach dzisiejszych wizerunek Chrystusa na krzyżu jest przedmiotem wszelkiego rodzaju malarskich i artystycznych przedstawień, od ikon rosyjskich i greckich, typowych dla Kościoła wschodniego, przez różnego rodzaju posągi i płaskorzeźby, aż po krucyfiksy i wisiorki do noszenia lub wystawiania w domu, aby zawsze być blisko tego szczególnego symbolu ofiary i miłości naszego Pana.
Welon na ambonę z tkaniny – pozornie proste wyposażenie liturgiczne, które jednak skrywa w sobie wiele niebanalnych znaczeń. Zgłębmy razem ten temat. W liturgii nic nie jest pozostawione przypadkowi. Każdy gest, każde słowo, każdy przedmiot tworzy kontekst i przyczynia się do stworzenia atmosfery celebracji podczas…
Dlaczego gipsowe rzeźby przedstawiające świętych nie należy uważać za przedmiot bałwochwalstwa ale za integralną część wyznania wiary każdego chrześcijanina? W naszych kościołach często widzimy różne rzeźby przedstawiające Jezusa, Madonnę, świętych i aniołów. W poprzednim artykule poświęconym wyposażeniu sakralnemu wyjaśniliśmy, że wszystko co jest częścią wyglądu…
Nie tylko w Palermo ale i w innych miastach Sycylii, wspomina się nawet w dzisiejszych czasach Świętą Rozalię i to nie tylko w dniu jej śmierci, która miała miejsce 4 września 1170 roku w jaskini Monte Pellegrino, gdzie Święta żyła w spokoju i samotności jako pustelnik. Palermitanie obchodzą święto Świętej Rozalii, którą pieszczotliwie nazywają Santuzza, specjalnymi obchodami: u fistinu (święto), które odbywa się od 11 do 15 lipca i są to obchody końca zarazy, która miała miejsce w 1625 a do jej zakończenia, według legendy przyczyniła się właśnie ta święta.
Ale kim była Święta Rozalia i z jakiego powodu jest wciąż tak kochana na Sycylii?
Święta Rozalia była młodą kobieta, która żyła w XII wieku na Sycylii zdominowanej przez Altavilla, jedną z najważniejszych rodzin tamtych czasów, pochodzenia normańskiego. Rozalia urodziła się w 1130 roku i zmarła mając zaledwie 36 lat w 1166 roku. Jej narodziny a także krótkie życie, okryte są aurą legendy, która jest owocem ludowej pobożności zrodzonej jeszcze za życia młodej świętej. Poza popularnymi świadectwami i opowieściami, które utworzyły się wokół jej postaci, wiemy, że Rozalia de Sinibaldi urodziła się w jednej z najważniejszych rodzin swoich czasów. Jej ojcem był książę Sinibaldo Sinibaldi, potomek Karola Wielkiego; jej matka, Maria Guiscardi, była powiązana z normańskim dworem Rogera II. Na tym samym dworze Rosalia przeżyła dzieciństwo i młodość, stając się jedną z druhen królowej Sybilli. Legenda głosi, że przed narodzinami Rosalii, Rogerowi II d’Altavilla i jego pierwszej żonie Elvirze ukazała się tajemnicza postać, która poinformowała ich o narodzinach dziecka, nazywając je „różą bez cierni”. Stąd wybrano dla niej imię Rozalia, która łączy łacińskie terminy rosa e lilium, „róża” i „lilia”.
Była zaręczona z Baldovino, jednym z najwierniejszych rycerzy Rogera. W przeddzień ślubu Rozalia zobaczyła twarz Jezusa w lustrze w którym się przeglądała. Następnie obcięła swoje warkocze i po zakomunikowaniu swojej decyzji rodzinie, dworowi i narzeczonemu, opuściła pałac i udała się do kościoła świętego Salwatora w Palermo, gdzie żyła wspólnota mnichów. Następnie, aby uniknąć ciągłych wizyt rodziców i Baldovino, którzy nie zaakceptowali jej oddalenie się, Rosalia przeniosła się do jaskini w pobliżu miejscowości Świętego Stefana Quisquina, na terenach swojego ojca, gdzie przez dwanaście lat mieszkała jako pustelniczka. W innej jaskini w okolicach Monte Pellegrino w Palermo, gdzie schroniła się na zaproszenie królowej Małgorzaty Nawarry, Święta Rozalia śpiąc zapadła w śmierć.
W 1624 Palermo nawiedziła przerażająca epidemia czarnej dżumy sprowadzonej na wyspę przez statek z Tunisu, który miał na pokładzie ofiary dżumy. Giannettino Doria, biskup Palermo, starał się wszelkimi sposobami nieść pomoc i pocieszenie mieszkańcom wyspy. Niestety ten wielki człowiek wydawał się bezsilny w obliczu nieszczęścia. Aż do momentu kiedy to Święta Rozalia pojawiła się w pobliżu jaskini na Montepellegrino.
Jako pierwszy zobaczył ją Girolama La Gattuta, hafciarka z Ciminna, która znajdowała się w Ospedale Grande w Palermo, chora na zarazę. Pewnego dnia chora ujrzała zakonnicę ubraną na biało, a za nią smugę błyskawicy. Dotknęła jej i chora doznała cudownego uzdrowienia. Tą zakonnicą była właśnie Święta Rozalia, która poprosiła kobietę aby ta udała się na Monte Pellegrino, gdzie w międzyczasie wzniesiono poświęcony świętej kamienny ołtarz. Niestety Girolama nie posłuchała i ponownie zachorowała. W końcu poszła do jaskini w dniu Pięćdziesiątnicy wraz ze swoim mężem Benedetto Lo Gattuto i dwoma przyjaciółmi. Tutaj piła czystą wodę która tryskała ze skalistych ścian jaskini i cudownie wyzdrowiała. Girolama ponownie ujrzała Świętą, który wyjawiła jej, gdzie znajdują się jej śmiertelne szczątki. Biskup Giannettino Doria został o tym poinformowany i szczątki świętej zostały odnalezione pod dużą płytą z marmuru i wapienia. Kości były bardzo białe, osadzone w skale i wydzielały intensywny zapach kwiatów. Zabrano je do Pałacu Arcybiskupiego aby przeprowadzić odpowiednie badania.
W kojelnym roku, w lutym 1625, Święta Rozalia ponownie pojawiła się na Monte Pellegrino. Vincenzo Bonello (lub Bonelli), producent mydła z Monte di Pieta, który był bliski odebrania sobie życia po tym jak zobaczył śmierć swoje żony zakażonej dżumą. Święta udaremniła ten rozpaczliwy gest i powiedziała mężczyźnie, że zaraza skończy się jeśli jej szczątki zostaną przeniesione podczas uroczystej procesji przez Palermo, przy śpiewie „Te Deum Laudamus”. Vincenzo opowiedział o tym objawieniu swojemu spowiednikowi, po czym zachorował na dżumę i zmarł.
9 czerwca 1625 roku odbyła się procesja zgodnie z prośbą Świętej Rozalii, na czele której stał arcybiskup Palermo Giannettino Doria a za nim wszyscy duchowni i osobistości polityczne miasta. Relikwie świętej zostały przeniesione przy śpiewie „Te Deum Laudamus”. Epidemia ustała a ludzie zaczęli zdrowieć. Święta Rozalia może więc być słusznie uważana za jedną ze świętych do których należy się zwracać w przypadku epidemii i chorób.
To właśnie dla upamiętnienia procesji z relikwią Świętej Rozalii w mieście Palermo i związanego z tym zakończenia epidemii, co roku od 11 do 15 lipca obchodzone jest tzw. Festino Świętej Rosalii.
Początkowo była to wielka parada z udziałem wielu triumfalnych rydwanów należących do różnych bractw z miasta. Do dziś ta tradycja różnych bractw ożywa podczas Festino. Jednym z najstarszych i najbardziej znanych bractw jest Bractwo Santa Rosalia dei Sacchi utworzone w 1635 roku przez fryzjerów i szewców i poświęcone kultowi Świętej. Czterem mężczyznom należącym do tego bractwa powierzano zadanie przeniesienia obrazu Świętej przechowywanego w kościele Casa Professa. Sześćdziesiąt dwóch należących do Pobożnego Zgromadzenia Zwiastowania Najświętszej Marii , należących do kategorii Wytwórców – później zastąpiona przez Murarzy – przenosiło dużą srebrną urnę zawierającą święte relikwie Świętej Rozalii, wykonaną w 1631 roku przez złotników z Palermo używając do tego 412 kg czystego srebra.
W 1686 jeden duży rydwan triumfalny zastąpił małe rydwany. Kilkakrotnie przebudowywany, został wzbogacony przez wielu znanych architektów z Palermo o detale scenograficzne. W 1701 roku Paolo Amato nadał mu kształt okrętu, który zachował się do dziś. W 1924 roku, z okazji trzysetnej rocznicy odnlezienia kości Świętej, zbudowano stały rydwan z centralną wieżą o wysokości 25 metrów. Ale praktycznie każdego roku powstaje nowy rydwan. W rydwanie znajduje się, również co roku odnawiana, figura Świętej ozdobiona różami. W procesji towarzyszy jej historyczny pochód w XVI-wiecznych strojach.
Wieczorem 14 lipca wielka procesja rozpoczyna się od katedry i biegnie wzdłuż starożytnej osi Cassaro, najstarszej ulicy w Palermo (obecnie Via Vittorio Emanuele), aż do morza. Trasa, która również przecina Porta Felice, ma symbolizować przejście od śmierci (dżumy) do życia (morze, które rozświetlą fajerwerki).
Rydwanowi triumfalnemu towarzyszy muzyka, pieśni i sugestywna choreografia. Burmistrz składa wieniec u stóp posągu Świętej Rozalii na Quattro Canti, ośmiokątnym placu na skrzyżowaniu dwóch głównych osi Palermo: Via Maqueda i Cassaro. Następnie procesja udaje się do przystani na wielki pokaz sztucznych ogni.
Podobnie jak wiele innych festiwali patronackich, Festino Świętej Rozalii co roku przyciąga dziesiątki tysięcy turystów i wiernych, którzy gromadzą się, by oglądać procesję Rydwanu Świętej i skosztować tradycyjnych dań Palermitańskich: Pasta z sardynkami (chî sardi makaron), babbaluci (gotowane ślimaki z czosnkiem i pietruszką), sfincione (’u sfinciuni), gotowana ośmiornica (’u purpu), calia i simenza (’u scacciu), gotowany kaczan (pullanca) i arbuz (’ u muluni).
Jak już wspomnieliśmy, imię Rosalia pochodzi z połączenia łacińskich nazw kwiatów po łacinie: róży, symbolu królewskiego, i lilii, symbolu czystości.
Rosalia była pierwotnie pogańskim świętem poświęconym kwiatom, jedną z czterech uroczystości ofiarowania poświęconych zmarłym. Oprócz święta Rosalii pamiętamy o: Parentalia, Violaria i urodziny zmarłego. Święto odbywało się w okresie kwitnienia róż a więc między majem a czerwcem.
Inna tradycja doszukuje się w tym imieniu etymologię germańską, od hroth („chwała”, „sława”) lub hros („koń”). W rzeczywistości imię przynieśli na Sycylię Normanowie. Może to być również adaptacja starofrancuskiego Roscelin, czyli „chwalebna tarcza”.
Kult Świętej Rozalii, zawsze reprezentowany przez dwa symbole, koronę z róż i lilię, w dużej mierze przyczynił się do rozpowszechnienia i popularności tego imienia.
Nadchodzą święta. Każdy na swój sposób przygotowuje się do tego tak ważnego i znaczącego dla każdego chrześcijanina święta. W tym artykule chcielibyśmy przytoczyć najpiękniejsze frazy Papieża Franciszka poświęcone Bożemu Narodzeniu. Dajmy się zainspirować. Dlaczego chcieliśmy zebrać najpiękniejsze frazy Papieża Franciszka odnoszące się do Bożego Narodzenia?…
Indeks1 Święta Trójca w Credo2 Jakie trzy Osoby tworzą Trójcę Świętą?3 Trójca Święta w Piśmie Świętym4 „Trójca Święta” Andrieja Rublowa: historia i znaczenie ikony Pojęcie Trójcy Świętej streszcza fundamentalną doktrynę Kościoła katolickiego: Bóg jest jeden i jedyny a jednak współistnieją w nim trzy równe i…
Ludzie od zawsze przypisywali niektórym drzewom wartość symboliczną i religijną. Pomyślmy tylko o tych wszystkich religiach, które umieściły je w centrum swojego panteonu.
Zrozumienie przyczyn tego głębokiego związku między człowiekiem a drzewami nie jest takie proste. Mogłoby to wynikać z tego, że od najdawniejszych czasów, ludzie właśnie w drzewach szukali schronienia i ochrony a nawet nadawali im role ochronnych olbrzymów, mędrców, przyjaciół. Z pewnością sam kształt drzewa, jego pionowy wzrost, przyczyniły się do pogłębienia tej duchowej więzi. Drzewo jednoczy niebo z ziemią, świat bogów z ludzkim a przez to, samo staje się boskością i jako takie jest nosicielem odpowiedzi na wszystkie pytania, na wszystkie wątpliwości, które od zawsze zaprzątały głowy ludzi: Dobro i Zło, Życie i Śmierć, Wiedza, Transmutacja, Człowiek i Boskość.
Wiele archaicznych religii mówi o kosmicznej osi, wokół której miałby uformować się cały wszechświat, i która łączy niebo, ziemię i podziemny świat. Oś ta ma często kształt drzewa.
Mitologia związana z drzewami, a w szczególności z drzewem życia, jest fascynująca i ma swoje korzenie w samych początkach ludzkiej historii.
W poprzednim artykule skupiliśmy się na znaczeniu drzewa życia w kontekście chrześcijańskim. Przeanalizowaliśmy jak jest opisywane w świętych tekstach i jak jego symbolika jest przedstawiona w kulturze żydowskiej a później w kulturze chrześcijańskiej. Według Biblii stało ono pośrodku ogrodu Eden, obok drzewa poznania dobra i zła.
To dzięki jego owocom Adam i Ewa byli nieśmiertelni, odporni na upływ czasu, starość i choroby.
Wraz z grzechem pierworodnym Adam i Ewa tracą prawo do żywienia się owocami tego cudownego drzewa. Również w tej części opowieści tkwi głęboka symbolika: jedząc owoce z drzewa poznania dobra i zła, pierwszy mężczyzna i pierwsza kobieta utracili prawo do korzystania z dobrodziejstw drzewa życia. Ich grzech był podyktowany pychą i arogancją. Znajomość dobra i zła sprawiła, że stracili swoją niewinność, uświadomili sobie te wszystkie uczucia i pragnienia których wcześniej nie czuli i z których nie zdawali sobie sprawy ponieważ w Ziemskim Raju posiadali wszystko to czego potrzebowali do pełni szczęścia. Człowiek nie był gotów stawić czoła tym wszystkim uczuciom, emocjom i potrzebom jak nienawiść, kłamstwo, wstyd, zazdrość, szantaż, wojna.
Historia Adama i Ewy
Chyba wszyscy znamy historię Adama i Ewy, pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety.
Jednak pomimo wygnania pierwszych ludzi z ziemskiego raju, drzewo życia pozostaje w świętych tekstach jako obietnica zbawienia i nadziei pojednania z Bogiem, które nadal oferuje swoje owoce jako nagrodę dla tych, którzy będą chcieli kroczyć ścieżką prawa bożego. Przyjście Chrystusa, nowego Adama, Syna, który nie przeciwstawia się woli Ojca z powodu pychy ale poddaje się jej do granic możliwości, stanowi fundamentalny punkt zwrotny w duchowej historii człowieka. I oto Krzyż, na którym Jezus umiera dla zbawienia wszystkich ludzi, staje się nowym drzewem życia, symbolem obiecanego zbawienia tych, którzy będą naśladować przykład Chrystusa.
Symbolika drzewa pozostaje niezmienna dla wierzących i jest wciąż powszechna. Została ona w odświeżonej formie wykorzystana przez filozofię New Age, która użyła przede wszystkim jej aspekty folklorystyczne i mitologiczne, aczkolwiek to właśnie tradycja chrześcijańska nadal czyni z drzewa życia bardzo cenny i używany symbol. Na przykład pamiątka z symbolem drzewa życia jest bardzo popularna i używana zwłaszcza przy pierwszej komunii i chrzcie. Noszenie biżuterii przedstawiającej ten konkretny symbol, jak na przykładnaszyjnik z drzewem życia lub bransoletka z drzewem życia, jest sposobem na zamanifestowanie wiary w to mistyczne drzewo i w to wszystko co ono reprezentuje. Podarowanie biżuterii, która zawiera ten symbol jest szczerym życzeniem dostatniego i szczęśliwego życia, solidnego jak korzenie i bujnego jak liście tego drzewa, urodzajnego i pełnego dobrych owoców. Dla kobiet staje się również symbolem płodności. Podarowanie go noworodkowi jest sposobem na uczczenie nowego, dopiero rozpoczynającego się życia.
Ale czy to drzewo życia naprawdę istnieje gdzieś na świecie? Pośrodku pustyni Bahrajn, niedaleko Djebel Dukhan (Góry Dymów) i 40 km od Manamy, stoi prastare drzewo. Wydaje się, że jest tu od ponad czterystu lat, wyrastając na jałowym, pustynnym terenie, pozbawionym roślinności.
A jednak żyje i rozwija się, a jego wysokość przekroczyła dziesięć metrów. Dzięki temu zasłużyło sobie na miano legendarnego drzewa a miejsce w którym rośnie stało się oazą i jednym z najbardziej mistycznych miejsc na świecie. Mieszkańcy regionu nadali mu nazwę Shajarat-al-Hayat, „drzewo życia” i wierzą, że zostało ono posadzone tutaj w 1583 roku, aby wskazać miejsce gdzie pierwotnie rozciągał się Ziemski Raj. Stwierdzenie dość odważne, biorąc pod uwagę fakt, że w dzisiejszych czasach obszar ten jest całkowicie pustynny! Niektóre badania jednak wykazały, że w starożytności region ten był bogaty w wodę i rozciągała się tam ogromna, bujna oaza zamieszkana przez mnogość zwierząt wszelkiego rodzaju.
Omawiane drzewo to Prosopis cineraria, krzew zdolny do przetrwania w ekstremalnie nieprzyjaznych warunkach dzięki swoim korzeniom, które mogą schodzić na głębokość do 50 metrów. Dzięki temu może czerpać pożywienie nawet z suchej i jałowej gleby. Z jego żywicy produkuje się gumę, świece i perfumy. Odwiedza ją co roku ponad 50 000 turystów tak więc konieczne było zabezpieczenie go żelaznym płotem aby nie został uszkodzony. Wielu zwiedzających miało zły nawyk wyrywania liści i gałązek aby zabrać je jako talizmany lub pamiątki lub na korze drzewa wycinano wiadomości. Na chwilę obecną Shajarat-al-Hayat wydaje się być w doskonałej formie. Posiada duże, splątane gałęzie, wielobarwne liście w kolorach od zieleni do brązu o przepięknych i żywych odcieniach oraz majestatyczny pień. Istnieje w takiej formie od ponad czterystu lat i mamy nadzieję, że pozostanie tak okazały i zdrowy jeszcze przez wiele lat.
Indeks1 Święta Rita2 Święty Peregryn3 Kosma i Damian4 Święty Archanioł Rafał5 Święta Agata6 Święty Jakub Większy Apostoł7 Święty Roch8 Święty Sebastian9 Święta Rosalia10 Święty Jan Bosko11 Święty Józef Moscati12 Święty Antoni Wielki (Opat)13 Święty Krzysztof14 Archanioł Michał15 Współcześni święci Ludzie od zawsze proszą Boga o…
Indeks1 Wniebowzięcie a Zaśnięcie Bogurodzicy2 Wniebowzięcie Maryi w sztuce3 Nowenna do Matki Bożej przed Uroczystością Wniebowzięcia NMP W dniu 15 sierpnia, gdy trwa pełnia letniej pory roku, chrześcijanie obchodzą święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Przyjrzyjmy się bliżej pochodzeniu i znaczeniu tego ważnego święta. Wniebowzięcie Najświętszej…
Indeks
Postarajmy się przede wszystkim zrozumieć jaki jest związek pomiędzy Świętym Wawrzyńcem, młodym męczennikiem, który zginął pod panowaniem rzymskiego cesarza Waleriana w 257 roku a spadającymi gwiazdami, które charakteryzują tę wyjątkową noc.
Wawrzyniec urodził się w mieście Osca w Hiszpanii, położonym na zboczach Pirenejów. Podczas studiów na kierunku humanistycznym i teologicznym w Saragossie poznał przyszłego papieża Sykstusa II, który był jednym z jego nauczycieli. Narodziła się między nimi przyjaźń oparta na wzajemnym szacunku i uznaniu. Przyszły papież potrafił szczególnie docenić moralną prawość młodego studenta, jego miłość do najbiedniejszych i do najbardziej potrzebujących.
Wawrzyniec i jego mentor opuścili razem Hiszpanię i udali się do Rzymu a gdy ten ostatni został wybrany na biskupa Rzymu, powierzył swojemu uczniowi i przyjacielowi funkcję archidiakona. Jako archidiakon Wawrzyniec był praktycznie pierwszym doradcą biskupa i jako taki musiał czuwać nad czystością wiary i dyscypliną całej kurii ale także zarządzać majątkiem kościelnym. Archidiakon jako oficjalny przedstawiciel biskupa musiał także zastępować go przy okazji wizyt u chorych i przy pomocy najbardziej potrzebującym takim jak sieroty, wdowy, osoby z marginesu społecznego.
Wawrzyniec stał się w Rzymie bardzo lubianą postacią a po swojej śmierci stał się natychmiast obiektem powszechnego kultu. Stało sie to w 258 roku za panowania cesarza Waleriana, który ogłosił edykt na mocy którego skazał na śmierć wszystkich chrześcijańskich biskupów, prezbiterów i diakonów. Papież Sykstus II został uśmiercony wraz z czterema swoimi diakonami podczas sprawowania Eucharystii w Katakumbach świętego Kaliksta. Wawrzyniec, który miał 33 lata, został aresztowany i osadzony w areszcie rzymskiego setnika, który zafascynowany dobrocią młodego człowieka nawrócił się na chrześcijaństwo (co stanie się później przyczyną jego smierci). Wawrzyniec zginął smiercia męczeńską na rozżarzonych kratach (ruszcie) które staną się poźniej jego symbolem.
San Lorenzo jest patronem bibliotekarzy, kucharzy, księgarzy, cukierników, strażaków, gastronomów i szklarzy. W Polsce jest patronem Diecezji Pelplińskiej, Karpacza, Sępólna Krajeńskiego, Słupiec, Wodzisławia Śląskiego, ratowników GOPR i przewodników sudeckich.
Legenda chrześcijańska głosi że spadające gwiazdy, które roja się na niebie w nocy 10 sierpnia, to łzy Świętego Wawrzyńca.
Dla Greków i wielu innych ludów przedchrześcijańskich, spadające gwiazdy były boskimi znakami. Ich pojawienie się mogło doprowadzić nawet do obalenia króla, jak to miało miejsce w Sparcie, gdzie w dziewiątym roku panowania władcy ujrzano spadającą gwiazdę co spowodowało zmuszenie go do abdykacji. Okres największej obecności spadających gwiazd był wtedy związany z obrzędami płodności i rytuałami przebłagalnymi o obfite zbiory.
Według Rzymian dla których sierpień był czasem obchodzenia na różne sposoby święta cesarza Augusta, spadające gwiazdy były konsekwencją wytrysku fallusa Priapa lub też jego łez. Ponieważ Priapus był bogiem płodności, sądzono, że ten jasny deszcz uczyni pola płodnymi. Teoria ta, związana z płodnością uzasadniałaby również połączenie tego święta z osobą Świętego Wawrzyńca. Żeński odpowiednik Priapa, Wielka Matka, która uczyniła ziemię bogatą i urodzajną, była również nazywana Larentią. Wawrzyniec to po łacińsku Laurentius więc odniesienie Laurentiusa do Larentii i łez Priapa do łez młodego męczennika wydaje się tutaj logiczne.
Wiemy, że spadające gwiazdy, które są widoczne nawet gołym okiem w nocy 10 sierpnia to Perseidy czyli rój meteorytów zbudowanych z pyłu i lodu, pochodzące z konstelacji Perseusza, która w okresie pomiędzy końcem lipca a końcem sierpnia a w szczególności między 10 a 12 sierpnia, przechodzą bardzo blisko Ziemi. Właśnie 10 sierpnia, kiedy to przypada rocznica śmierci i poświęcenia Świętego Wawrzyca, możemy obserwować największą intensywność tego wyjątkowego deszczu meteorytów.
Wspomnieliśmy, że w starożytności spadające z nieba gwiazdy 10 sierpnia były uważane za łzy Priapa, boga płodności, a następnie za łzy męczennika Świętego Wawrzyńca. Spadające gwiazdy podczas nocy Świętego Wawrzyńca były wielokrotnie cytowane w poezji. Za polski przykład możemy podać wiersz Jana Brzechwy:
„Łzy Świętego Wawrzyńca”
Niewitany przychodzę, nieżegnany odchodzę,
W twej pamięci przemijam jak kurzawa na drodze,
A nade mną przelata wierny wicher gościńca,
Bym się skradał w tym wichrze jak tropiony złoczyńca.
Opowiadam bezładnie obojętnym księżycom,
Że twe imię na pewno pachnie mgłą i żywicą,
Że przez twoje źrenice nieskończoność przepływa,
I że jesteś nie moja, i że jesteś nieżywa.
Czemu milczysz i bledniesz? Czyjaż wina w tym, czyjaż,
Że mnie bardziej milczeniem niż słowami zabijasz?
Ja tu stoję tak dawno, ja tu czuwam daremnie,
Ach, dlaczego te słowa umierają beze mnie?…
Nie wiem, nie wiem! Ja jestem jak kurzawa na drodze,
Niewitany przybyłem, nie żegnany odchodzę,
Już mnie nie ma, już ginę na zakręcie gościńca,
Płaczą, płaczą nade mną łzy Świętego Wawrzyńca.
Spadające gwiazdy w noc Świętego Wawrzyńca 10 sierpnia sprawiają, iż jest to jedna z najbardziej wyjątkowych, magicznych i romantycznych nocy w roku. Poeci, pisarze ale także autorzy filmowi a nawet komicy, wypowiadali frazy poświęcone nocy Świętego Wawrzyńca. Wiele z nich stało się sławnych i chcielibyśmy je tu przytoczyć chociażby po to aby podpowiedzieć jak moglibyśmy przy ich pomocy zaimponować tym na których nam zależy!
Jako przykład możemy podać zdanie wypowiedziane przez nikogo innego jak greckiego filozofa Platona: „Patrzysz na gwiazdy, moja gwiazdo, a ja chciałbym być niebem aby patrzeć na ciebie tysiącem oczu”. Któż mógłby się oprzeć takiej deklaracji miłości?
Natomiast wielki Bob Marley zostawia nam przesłanie nadziei: „Jeżeli wypowiadasz życzenie oznacza to, że patrzysz na spadającą gwiazdę. Jeżeli widzisz spadającą gwiazdę oznacza to, że spoglądasz w niebo. Jeżeli spoglądasz w niebo oznacza to, że wciąż w coś wierzysz.” Przesłanie to jest zgodne z duchem czasu epoki Boba Marleya ale nawet dziś jest wciąż aktualne.
Na temat spadających gwiazd możemy przytoczyć również słodko-gorzkie, jak na Oscara Wilde’a przystało, powiedzenie: „Wszyscy jesteśmy zanurzeni w błocie, ale niektórzy z nas patrzą na gwiazdy”. Bardzo poetycki jest natomiast cytat wielkiego francuskiego pisarza Victora Hugo: „Dusza jest pełna spadających gwiazd”.