Chociaż Kościół aprobuje kult tylko trzech Archaniołów wymienionych w Piśmie Świętym – Michała, Gabriela i Rafała – siedmiu Archaniołów zaszczyciło swoją obecnością historię ludzkości. Oto ich imiona.
Indeks
Poświęciliśmy już artykuł trzem Archaniołom uznawanym przez Kościół katolicki. Są to Michał („Któż jak Bóg?”), Gabriel („Siła Boża”) i Rafał („Lekarstwo Boże”) – trzej Archaniołowie wymienieni w Piśmie Świętym. W rzeczywistości jednak, jeśli skupimy się na starszych tekstach, takich jak Księga Henocha, apokryficzny tekst przypisywany przedpotopowemu patriarsze Henochowi, pradziadkowi Noego według Księgi Rodzaju, ale nigdy nieuznany w żydowskim ani chrześcijańskim kanonie biblijnym, znajdziemy siedmiu Archaniołów z imienia: Uriel, Rafał, Raguel, Michał, Sariel, Fanuel i Gabriel.
W Księdze Tobiasza, zawartej w Biblii katolickiej, ale nie w Biblii żydowskiej, siedmiu głównych aniołów jest zawsze dopuszczanych do obecności Boga, co stanowi integralną część Jego woli. Jan mówi również o siedmiu duchach, które zawsze są przed Jego tronem w Apokalipsie: „Jan do siedmiu Kościołów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od Tego, Który jest, i Który był, i Który przychodzi, i od Siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem” (Ap 1,4). Pseudo-Dionizy Areopagita, teolog i filozof, autor pism mistycznych bliskich neoplatonizmowi, wymienia, oprócz zwyczajowych Michała, Gabriela i Rafała, także Chamaela, Jofiela i Zadkiela.
Liczba siedem nie jest przypadkowa. We wszystkich kulturach przeszłości, szczególnie w judaizmie, a nawet wcześniej w cywilizacjach Mezopotamii, siódemka oznaczała pełnię i doskonałość. Często spotykamy się z nią, podobnie jak z innymi szczególnymi liczbami: siedem to grzechy główne, a siedem to cnoty teologiczne dla chrześcijan, ale siedem to także ramiona żydowskiego świecznika menory, siedem to fundamentalne atrybuty Allaha, a siedem to niebiosa stworzone przez Boga zgodnie z Koranem i tak dalej.
Dla chrześcijaństwa siedem to liczba boska par excellence: Bóg odpoczął po siedmiu dniach stworzenia, siedem to sakramenty, siedem to dary Ducha Świętego, siedem to boleści Maryi, siedem to złamane Pieczęcie, siedem to trąby zadęte przez siedmiu Aniołów, siedem to znaki i siedem to czasze gniewu Bożego.
I tak mamy siedmiu Archaniołów, którzy, zgodnie ze starożytną żydowską angelologią, zasiadają przed tronem Boga, gotowi wypełniać Jego polecenia i interweniować w ludzkie sprawy.
Dlaczego więc katolicy czczą tylko trzech Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała?
Ilu jest Archaniołów według Kościoła katolickiego?
Zacznijmy od założenia, że współczesny Kościół katolicki zniósł kult Aniołów, o których nie ma bezpośredniej wzmianki w Piśmie Świętym. Dlatego obecnie uznaje się jedynie trzech Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała.
Ale kim są Archaniołowie? Pamiętajmy, że według żydowskiej Hierarchii Anielskiej, a następnie w teologii chrześcijańskiej, Archaniołowie, wraz z Księstwami i Aniołami, należą do Trzeciej Hierarchii Anielskiej, tej najbardziej oddalonej od Boga i najbliższej ludzkości, i dlatego są często wysyłani przez Wszechmogącego jako posłańcy i architekci Jego woli w świecie.

Na przestrzeni wieków kult ten ewoluował, od czasu do czasu potwierdzając, którym Aniołom i Archaniołom (w istocie przywódcom Aniołów) należy oddawać cześć. W XII wieku Archaniołów uznanych i czczonych z woli papieża Grzegorza I było siedmiu. Oprócz Michała, Gabriela, Rafała i Uriela, byli tam również Simiel, Orifiel i Zachariasz.
W XVI wieku seria reform doprowadziła do sporządzenia listy siedmiu archaniołów uznawanych przez katolików: Michała, Gabriela, Rafała, Uriela, Barachiela, Jehudiela i Salatiela.
Dziś katolicy czczą tylko pierwszych trzech. Oto gdzie są wymienieni.
Archanioł Rafał pojawia się w Księdze Tobiasza, gdzie między innymi pomaga Tobiaszowi uzdrowić jego oślepłego ojca:
„Ja jestem Rafał, jeden z siedmiu aniołów, którzy zawsze stoją w gotowości, aby wejść przed majestat Pana” (Księga Tobiasza 12,15).

Archanioł Michał pojawia się w Księdze Daniela, uznawany w Biblii hebrajskiej i włączony do Starego Testamentu w Biblii chrześcijańskiej. Księga mówi o niewoli babilońskiej proroka Daniela i jego apokaliptycznych wizjach:
„W owym czasie powstanie Michał, wielki książę, który jest orędownikiem synów twojego ludu. Nastanie czas ucisku, jakiego nie było od początku narodów, aż do owego czasu. W owym czasie twój lud będzie zbawiony, każdy, kto jest zapisany w księdze” (Dn 12,1).
I ponownie w Księdze Daniela znajdujemy Archanioła Gabriela:
„Gdy ja, Daniel, rozważałem widzenie i starałem się je zrozumieć, oto stanął przede mną ktoś, kto wyglądał jak człowiek, i usłyszałem głos ludzki z pośród Ulajów, wołający: «Gabrielu, wyjaśnij temu człowiekowi widzenie». Przyszedł do mnie, a gdy przyszedł, zląkłem się i upadłem na twarz. I rzekł do mnie: «Synu człowieczy, zrozum dobrze to widzenie. Dotyczy to czasu ostatecznego» (Dn 8,15).
Jednak święty Gabriel Archanioł jest również wspomniany w Nowym Testamencie, a konkretnie w Ewangelii Łukasza, gdy zwiastuje Elżbiecie, żonie Zachariasza, przyszłe narodziny Jana Chrzciciela:
„Anioł mu odpowiedział: «Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. Zostałem posłany, aby ci oznajmić tę dobrą nowinę (…)»” (Łk 1,19).

Czwarty Archanioł, Uriel
Czwarty Archanioł, Uriel, którego imię oznacza po hebrajsku „Światło Boga” lub „Płomień Boga”, był czczony w przeszłości, ale w średniowieczu, podczas jednego z soborów w Akwizgranie, jego kult został zakazany. Uważany przez średniowiecznych żydowskich mistyków za Anioła Niedzieli, Poetyki i jednego ze Świętych Sefirot, czyli jednej z emanacji Boga, według starożytnych tradycji, to właśnie Archanioł Uriel przepowiedział nadejście Wielkiego Potopu i zadbał o to, aby krew baranka została pomazana na drzwiach egipskich domów, chroniąc pierworodnych Hebrajczyków podczas plag egipskich. W innych starożytnych tekstach przedstawiany jest jako cherubin strzegący bram Edenu z płonącym mieczem.
Archanioł Śmierci
Święty Michał Archanioł, którego imię pochodzi od hebrajskiego Mi-ka-El, oznaczającego „któż jak Bóg?”. W tradycji chrześcijańskiej jest on nazywany aniołem śmierci, aniołem psychopompem, który prowadzi dusze do świętego światła i wiecznej nagrody lub kary. Definicja ta prawdopodobnie pochodzi z Księgi Objawienia, gdzie Jan opisuje Archanioła Michała jako majestatyczną obecność powołaną do zbadania dusz przeznaczonych na Sąd Ostateczny. Anioł wojownik par excellence, to właśnie Michał poprowadził zastępy niebieskie w wojnie, która doprowadziła do wygnania zbuntowanych aniołów z Raju i od tamtej pory niezmiennie stoi na straży Boga przed Złem.
W tradycji żydowskiej i islamskiej jednak rolę anioła śmierci powierzono Archaniołowi Azraelowi, „temu, któremu Bóg pomaga”. To on oddziela duszę od ciała, a według muzułmanów jest on również uważany za najsprytniejszego i najmądrzejszego z Archaniołów, do tego stopnia, że w niektórych opowieściach udaje mu się oszukać pozostałą trójkę swoją przebiegłością.
















